• 643
• 26/03/2016

Ճանապարհ Խաչի. Դանիէլ Վարուժան

Ո՛վ մատնուած Յիսուս,

Դուն որ փըշապատ գըլուխ մ'ունեցար՝

Գըթա՛ իմ գլխուս.-

Դերաներըդ զային քարկոծեցին յար

Եկեղեցիին սալաքարերով:

Վէրքերէս բըխող ըղեղըս կերան

Իշամեղուներն անբարըշտութեան:

Տե՛ս, մազերուս վրայ եղեամն է նըստեր.-

Ես շա՜տ եմ տանջուեր:

Տառապա՛ծ Յիսուս,

Դուն որ ունեցար արտասուող աչքեր՝

Գըթա՛ աչքերուս.-

Անոնք աւելը արտօ՛սր են քամեր,

Քան թէ խըմեր լոյս: Դագաղներուն վրայ

Միշտ մահն են հըսկեր մոմերու հետ շէջ,

Բիբերս են ինկեր վիշտի հորի՛ն մէջ:

Տե՛ս, կոպերուս վրայ աճիւն է ցանուեր.-

Ես շատ եմ տըքներ:

Ապտակուա՛ծ Յիսուս,

Դուն որ ունեցար ձեռքեր կալ ու կապ՝

Գըթա՛ ձեռքերուս.-

Ափերս են տաղեր պայտերով հրատապ,

Եւ մատուըներէս, ըստինքներու նման,

Արիւնս են կըթեր: Դաստերս ծաթած են

Կըրելէն երկաթ, հողը փորելէն:

Տե՛ս, եղունգներըս սիրտս են յօշոտեր.-

Ես շա՜տ եմ խոցուեր:

Թըքնըւա՛ծ Յիսուս,

Դուն որ ունեցար ձաղկըւած կողեր՝

Գըթա՛ կողերուս.

Անոնք աղբիւսի վըրայ են պառկեր՝

Եւ վիշտը քունէն ճանչցեր յաղթական.

Բուծաներ են միշտ գըրկած Մահը կոյր՝

Իրենց քաղցն անոր տալով կերակուր:

Տե՛ս, փողոցի շո՛ւն մ'է կողըս պատռեր.-

Շատ եմ հալածուեր:

Մահապա՛րտ Յիսուս,

Դուն որ բեւեռուած ոտքեր ունեցար՝

Գըթա՛ ոտքերուս.

Արիւն սըրսկելով թափառեցան յար

Աւերակներու եղիճներուն մէջ:

Զանոնք չըլըւաց ձեռք մը սիրական

Ո՛չ մէկ լականի մէջ  ասպընջական:

Ոտնամատներէս կ'հոսին մոխիրներ.-

Ես շա՜տ եմ քալեր:

Ո՛վ խաչուած Յիսուս,

Դուն որ նիզակուած սիրտ մը ունեցար՝

Գըթա՛ սըրտիս յոյզ.

Օր մ'որ անոր մէջ բաբախեց աշխարհ՝

Յոյսին տեղ այսօր ոչի՛նչը կ'ապրի:

Սիրտըս սափոր մ'է, աճիւնս՝ անոր մէջ,

Զոր պիտի հովե՛րն առնեն մ'ահէս վերջ:

Տե՛ս, տե՛ս, սըրտիս վրայ դաշոյն մ'է խըրուեր.-

Ես շատ եմ սիրեր:

 Դ. Վարուժան 

Միացիր մեզ Տելեգրամում

Սեղմել այստեղ

Միացիր մեզ Յութուբում

Սեղմել այստեղ

Միացիր մեզ Տելեգրամում

Միացիր մեզ Յութուբում

Կիսուիլ