12.09c
Երեվան
երկ, մրտ 30
Երգիչ, երգահան, բանաստեղծ, դերասան: Հայաստանի Ազգային հերոս (2004):
Ծնած է 22 մայիս 1924 թուին, Փարիզ:
Իր առաջին երգը` «Ես հարբած եմ», ստեղծած է 1944-ին:
1946-ին հանրայայտ երգչուհի Էտիթ Փիաֆի հովանաւորութեամբ համերգներով շրջագայած է «Գոմփանիոն տը լա շանսոն» խումբի հետ, գրած երգեր Է. Փիաֆի, Ժ. Բեկոյի եւ այլոց համար:
1959-ին Փարիզի «Օլիմպիա» համերգասրահի մէջ ելոյթէն ետք արժանացած է համընդհանուր ճանաչման:
Համերգներով հանդէս եկած է նաեւ Երեւան (1964, 1996):
Գրած է հազարէ աւելի երգեր («Սիրոյ թմբուկները», «Մամա», «Սա է վերջը», «Ալելուիա», «Երկու կիթառ», «Եւ սակայն», «Քաղաքը», «Պէտք է գիտնալ» եւ այլն):
Ազնաւուրը խաղցած է «Գլուխը` պատը», «Հռենոսի անցումը», «Սատանան եւ տասը պատուիրանները», «Արարատ» եւ այլ ֆիլմերու մէջ :
1988-էն աւելի քան 10 անգամ եղած է Հայաստան:
Փարիզի մէջ կազմակերպած է Սպիտակի երկրաշարժէն տուժածներու
օգնութեան «Ազնաւուրը Հայաստանին» ֆոնտը, գրած է «Քեզ համար, Հայաստան» (Ժ. Կառվարենցի հետ) երգը, այցելած է աղէտի գօտի:
1993-ին Երեւանի մէջ բացուած է «Ազնաւուրը Հայաստանին» կազմակերպութեան հայաստանեան ներկայացուցչութիւնը:
ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի մշտական պատուիրակ ՀՀ-ի մէջ (1989-էն):
Արժանացած է Ֆրանսայի «Ֆրանսիական երգի պատւոյ ժապաւէններ», «Ֆրանսայի լաւագոյն դերասան», 1987-ին «Վտարանդիներ» երգի համար` Պեռնար Լեթաշի անուան, Պատւոյ լէգէոնի շքանշանի (1997), «Վաստակ եւ անձնուիրութիւն յանուն Ֆրանսայի» կազմակերպութեան Մեծ ոսկեայ մետալի (1995), Լեոպոլտ II-ի (2004, Պելճիքա), ՀՀ Ս. Մեսրոպ Մաշտոցի (1998), Հայրենիք (2004) շքանշաններու:
Ազնաւուրի անունով կոչուած են հրապարակներ Երեւանի եւ Կիւմրիի մէջ (տեղադրուած է նաեւ Ազնաւուրի արձանը, քանդ.` Ա. Պետրոսեան, 2000):
Ազնաւուրի մոմէ արձանը 2004-ին դրուած է Մատամ Տիւսոյի թանգարանի մէջ:
