11.09c
Երեվան
երկ, ապր 27
Ժամանակի մը կամ ամեակի մը առջև չէ որ կանգնած եմ, այլ` կենդանագրին կամ մահագրին առջև մարդու մը, որ չըսենք մեզմէ մէկն էր, այլ պարզապէս ԻՆՔ` Տինքը, որ ես չեմ, դուն չես, այլ միայն ինքը: Երկու հարցում-մտածումներ զիս կը քարացնեն: Անկիւնաքար, թէ՞ անկիւնադա՞րձ. աղաւնի՞, թէ՞ արծիւ...Իյնալէն վերջ, իր տեղը գտնելով քարը կ‘ըլլայ անկիւնաքար, բայց ոչ երբեք անկիւնադարձ: Աղաւնին մորթուած խաղաղութիւնն է, իսկ արծիւը` բանտուած ազատութիւնը: Երկուքին ալ ճակատագիրը մահուանն գինն է, կտակի պէս նուիրական, որ կտակագրին մահով կը դառնայ ի զօրու: Եւ այստեղ է, որ ահա կը մտածեմ տարբերութիւններուն մասին. Հրանդը անկիւնադարձ էր իր կենդանութեամբ և դարձաւ անկիւնաքար իր մահուամբ` ան արծիւ էր իր կենդանութեամբ եւ դարձաւ աղաւնի իր մահուամբ: Մի՛ անարգէք անկեան քարը, պիտի ըսէր Աւետարանը, քանզի իր բացակայութեամբ կը փլիք: Կ‘անիծուի ան, որ ձեռք կը բարձրացնէ թռչողին վրայ:
