21.09c
Երեվան
չրք, օգս 19
Երբեմն մեր սրտին ծանրութիւնը մէկ օրուան մէջ չի գոյանար։ Ան կը կուտակուի լուռ ու աննկատ՝ չարձակուած յուսախաբութիւններէ, հին խօսքերէ, մտահոգութիւններէ եւ այն փոքր ցաւերէն, որոնք տարիներու ընթացքին կը դառնան ներքին բեռ։ Իսկ խաղաղութիւնը կը վերադառնայ այն պահուն, երբ կը սորվինք ներսէն տեղ բանալ եւ Աստուծոյ առջեւ ձգել այն, ինչ այլեւս մեր հոգիին մէջ մնալու տեղ չունի։
Այս բոլորին մասին սիրակերտ գրառում մը կատարած է Հայց. Առաքելական Եկեղեցոյ Պրազիլիոյ Թեմի Առաջնորդ՝ Գերշ. Տ. Նարեկ եպս. Պէրպէրեանը։
Ստորեւ Սրբազան Հօր գրառումը՝
«Այս առաւօտ, աշխատանքս սկսելէ առաջ, որոշեցի գրասեղանս կարգի բերել։ Ան յատկապէս խառնակ չէր, բայց օրերու ընթացքին լեցուած էր այլեւս պէտք չունեցող թուղթերով, դատարկ գրիչներով, հին նշումներով եւ փոքրիկ բաներով, որոնց մասին ինծի կ՚ըսէի՝ «յետոյ կը զբաղիմ»։
Երբ սկսայ ամէն բան իր տեղը դնել, ժպտեցայ։ Զիս զարմացուց ոչ թէ այն, թէ որքան բան կուտակուած էր գրասեղանիս վրայ, այլ այն, որ դադրած էի զանոնք նկատելէ։ Խառնաշփոթը մէկ գիշերուան մէջ չէր գոյացած։ Ան եկած էր այնքան աստիճանաբար, որ կամաց-կամաց դարձած էր օրուանս մէկ մասը։
Այդ պահուն մտածեցի, թէ գուցէ նոյնը կը պատահի նաեւ մեր ներսիդին։ Թերեւս մեր սրտերը մէկ անգամէն չեն ծանրանար, այլ կամաց-կամաց կը լեցուին։ Չմոռցուած յուսախաբութիւն մը, յաճախ մտաբերուող զրոյց մը, տարիներ առաջ ըսուած խօսքեր, որոնք տակաւին կը հնչեն մեր մէջ, մտահոգութիւններ, որոնք կը գողնան այսօրուան խաղաղութիւնը։ Առանձին-առանձին անոնք ծանր չեն թուիր, բայց միասին բեռ կը դառնան։
Երբ աւարտեցի, գրասեղանս աւելի մեծ չէր դարձած։ Պարզապէս անոր վրայ կրկին տեղ բացուած էր։ Թերեւս ճիշդ ասիկա է, որ Աստուած կ՚ուզէ ընել մեր սրտերուն մէջ․ ոչ միշտ մեզի նոր բան մը տալով, այլ մեղմօրէն օգնելով, որ ձգենք այն, ինչ այլեւս հոն պատկանելիք չունի։
Երբեմն խաղաղութիւնը բացակայ չէ։ Մենք պարզապէս այնքան լեցուն ենք, որ չենք կրնար զայն ընդունիլ»։
