16.36c
Երեվան
հնգ, հնս 25
Հետզհետէ արագցող աշխարհին մէջ մարդիկ յաճախ մեծ նշանակութիւն կու տան բացառիկ համարուած դէպքերուն, յաջողութիւններուն եւ կեանքի յիշարժան հանգրուաններուն։ Սակայն տարիներու ընթացքին մարդ կամաց-կամաց կը հասկնայ, որ երջանկութեան եւ օրհնութեան իսկական չափանիշը միշտ չէ, որ ան կամ իր շուրջիններէն ոմանք մեծ իրադարձութիւններուն մէջ կը գտնուի։ Շատ անգամ անիկա կը թաքնուի առօրեայի ամենապարզ ու ամենահամեստ պահերուն մէջ, որոնց արժէքը կ՚անդրադառնանք միայն ժամանակի հեռաւորութենէն։ Հաւանաբար կեանքի մեծագոյն դասերէն մէկն ալ այն է, որ այն ինչ որ այսօր մեզի սովորական կը թուի, վաղը կրնայ վերածուիլ անգնահատելի յիշողութեան մը։
Այս մտքերով ուշագրաւ գրառում մը թուղթին յանձնած է Հայց. Առաքելական Եկեղեցւոյ Պրազիլիոյ Թեմի Առաջնորդ՝ Գերշ. Տ. Նարեկ եպս. Պէրպէրեանը։
Ստորեւ Սրբազան Հօր ուշադրութեան արժանի գրառումը՝
Երբ Սովորական Պահերը Ամենամեծ Պարգեւները Կը Դառնան
Կեանքը մեզի միշտ ալ կը յիշեցնէ «առաջիններ»-ը։ Առաջին դպրոցական օրը, առաջին աշխատանքը, առաջին ինքնաշարժի ղեկին նստիլը, կամ առաջին անգամ դժուարութեան մը դիմաց կանգնելով՝ մեր ուժը բացայայտելը։ Այսպիսի առաջին փորձառութիւններ շատ յաճախ կը մնան մեր յիշողութեան մէջ եւ կը դառնան կեանքի նշանակալի հանգրուաններ։
Սակայն տարիներու ընթացքին մարդ կը սորվի այլ ճշմարտութիւն մը։ Մինչ մենք կը տօնենք առաջին անգամները, գրեթէ երբեք չենք անդրադառնար վերջին անգամներուն։
Վերջին զրոյցը սիրելի անձի մը հետ։ Ընտանեկան վերջին հաւաքը՝ նախքան կեանքի անակնկալ փոփոխութիւնները։ Վերջին այցելութիւնը։ Վերջին գիրկընդխառնումը։
Իրականութիւնը այն է, որ շատ հազուադէպ կը գիտակցինք, թէ պահ մը վերջին անգամն է, որ կը պատահի։
Հաւանաբար այդ պատճառով է, որ կեանքի ամենապարզ պահերը այդքան արժէքաւոր են։ Ընտանեկան սեղանի շուրջ կիսուած ճաշ մը։ Անսպասելի հեռաձայն մը։ Բարեկամի մը այցելութիւնը։ Ծնողներուն հետ զրոյց մը։ Եկեղեցւոյ մէջ կատարուած աղօթք մը։
Ապրելու ընթացքին այս բոլորը սովորական կը թուին։ Շատ անգամ շտապով կ՚անցնինք անոնց քովէն՝ կարծելով, թէ միշտ պիտի ըլլայ ուրիշ առիթ մը, ուրիշ այցելութիւն մը, ուրիշ զրոյց մը, ուրիշ վաղը։
Բայց տարիներու հետ աւելի ու աւելի կը սորվիմ գնահատել այս պարզ պահերը։ Ոչ թէ որովհետեւ կեանքը կատարեալ է, այլ որովհետեւ կեանքը թանկագին է։ Ոչ թէ որովհետեւ ամէն ինչ յաւերժական է, այլ՝ ճիշդ հակառակը, որովհետեւ ոչինչ յաւերժական է։
Ահա թէ ինչու այսօր կ՚ուզեմ մեզմէ իւրաքանչիւրը հրաւիրել՝ քիչ մը դանդաղելու։ Իրապէս ներկայ ըլլալու։ Արժեւորելու այն մարդիկը, որոնք Աստուած մեր ճամբուն վրայ դրած է։ Կատարելու այն հեռաձայնը, որ երկար ժամանակէ ի վեր կը յետաձգենք։ Այցելելու մեր սիրելիներուն։ Արտասանելու այն խօսքերը, որոնք թերեւս շատոնց ի վեր մեր սրտին մէջ պահած ենք։
Աւելի շատ շնորհակալութիւն յայտնելու։
Որովհետեւ օր մը, ետ նայելով, կրնանք հասկնալ, որ այն ինչ որ մեզի սովորական կը թուէր, իրականութեան մէջ Աստուծոյ կողմէ տրուած մեծագոյն պարգեւներէն մէկն էր։
Իսկ դուք, կա՞յ արդեօք առօրեայ պարզ պահ մը, որ այսօր շատ աւելի կը գնահատէք, քան անցեալին։
