image

1 Օգոստոսը լիբանանեան բանակի տօնն է

1 Օգոստոսը լիբանանեան բանակի տօնն է

1   օգոստոսը  լիբանանեան բանակի  հիմնադրման տօնն է:   Այս  օրն է, որ  բանակի  կրթական  հաստատութիւնը (Եարզէ)  աւարտած ուսանողներ  Լիբանանի հանրապետութեան նախագահին  առջեւ իրենց երդումը տալով կը ստանան  սպայական  կոչում   եւ  սպայական     թուր:

Համայնքային դրութեամբ      կառավարուող երկրի մը   մէջ,  ինչպիսին  է Լիբանանը,   բանակը  կարեւոր եւ առանցքային դեր ունի եւ կը համարուի  երկրին մէջ   պետական մտածողութեան  աղբիւր հանդիսացող ամէնէն   հզօր կառոյցներէն մին:

Բանակը նաեւ կը  համարուի     հիմնական   «մատուցող»ը    երկրի նախագահական  պաշտօնին:  Այսպէս, անցնող     տաս  եւ աւելի տարիներուն ընթացքին      բանակի շարքերէն   Լիբանանի   նախագահական   պալատ  հասան նախագահներ ՝  զօր. Էմիլ Լահուտ, զօր.   Միշէլ Սուլէյման  եւ  2016-ին         երկրի նախագահ ընտրուած  զօր. Միշէլ Աուն:

Քաղաքական   առումով եւս Լիբանանի  հարցերուն   մէջ  հիմնական  ըսելիք ունեցող երկիրներուն  եւ կողմերուն  համար   բանակը   վստահութեան  աղբիւր  է:

Բանակն է, որ կը պահպանէ երկրի միասնութիւնը եւ   աւելին՝ բանակն է, որ  օրինական  իշխանութեանց     հիմնական  նեցուկն է:

Այս բոլորէն անդին,  լիբանանեան  բանակը    կարեւոր դեր եւ      առաքելութիւն ունի՝ կապուած  ահաբեկչութեան դէմ  պայքարին:

Այդ պայքարը    սկիզբ առած է  շուրջ 15  տարիներ   առաջ,   երբ     ծայրայեղական  իսլամիստներ փորձած  են տարբեր առիթներով   իրենց թիրախը  դարձնել  Լիբանանի  անվտանգութիւնն ու ապահովութիւնը:

Ժամանակ մը ,   երբ  արեւմտեան   շատ մը երկիրներու համար   ծայրայեղականներու մասին    տեղեկութիւնները կու գային միայն  ԶԼՄ-ներէն, լիբանանեան  բանակը  իր     էութեամբ եւ արիւնով   երկիրը  կը պաշտպանէր   ահաբեկիչներէն:  Ու կարիքը չկայ  այստեղ   յիշատակել այն   հարիւրաւոր դէպքերը, որոնց  ընթացքին    լիբանանեան   բանակը    ամրագրեց իր կոչումը  եւ այսօր ալ կը շարունակէ հանդիսանալ լիբանանցի  ժողովուրդին  «սրբութիւն սրբոց»ը:

Ամենակարեւորն այն է, որ    լիբանանեան   բանակի    ընկալումներուն եւ էութեան մէջ  կրօնական  կամ նոյնիսկ  դաւանական   շինծու  մօտեցումներ չկան: 72 տարեկան  հաստատութիւնը  այսօր ալ   կը շարունակէ  հանդիսանալ երկրի միասնութեան         համար  առաջին գրաւականը:

Հեռու միլիթարիզմի     ախտագին     յղացքներէն,   հեռու զէնքի   պաշտամունքէն  եւ հեռու     կեղծ   գաղափարախօսութիւններէն, լիբանանեան   բանակը, ինչպէս      երկրի   քաղաքացիական պատերազմի  ամենածանր  փուլերուն, այսօր ալ կը շարունակէ իր  յաղթական գոյերթը՝ հանդիսանալով   իսլամ- քրիստոնեայ համակեցութեան  խորհրդանիշ դարձած    եւ հարուստ  մշակոյթի    ափ  հանդիսացող  երկրին՝   Լիբանանի   պաշտպանութեան  իրական ու  ճշմարիտ        գործօն  մը: