-0.91c
Երեվան
չրք, փտր 25
Թեհրան հրապարակուող ՀՅԴ Օրկան ՝ «Ալիք»ը օրերս բոլորեց իր հիմնադրութեան 90-րդ տարեդարձը։
Այս առթիւ կանաչ ճանապարհ մաղթելով իրանահայ կեանքին մէջ կարեւոր դեր վերցուցած «Ալիք»ին մեր ընթերցողներու ուշադրութեան կը յանձնենք «Ալիք»ի կայքի խմբագիր Արամ Շահնազարեանի այդ առթիւ կատարած գրառումը դիմատետրի իր էջով։
22 մարտի 1931 թուական. լոյս աշխարհ եկաւ «Ալիք»-ի առաջին համարը։
Հայ մամուլի ընտանիքի բոլոր զաւակների պէս, «Ալիք»ը եւս անսահման սիրոյ եւ նուիրումի ծնունդ էր, որին յաջողւեց հասակ առնել, անցնել անասելի դժւար ճանապարհով, յաղթահարել բազում փորձութիւններ, պահպանել իր գոյութիւնը, եւ, ամենակարեւորը՝ իր բարոյական-գաղափարական ուղենիշը։
«Ալիք»ը միայն լրատուամիջոց չէ։ «Ալիք»ը տուն է, ակումբ է, գաղափարական ամրոց, ԴԱՇՆԱԿՑԱԿԱՆ մտքի դարբնոց, ուր սերունդներ են կրթւել ու դաստիարակւել, եւ դեռ շատերը պէտք է գան՝ կրթւելու եւ դաստիարակւելու։ Այնպէս, ինչպէս ես, իմ սերնդակիցները, մեր նախորդներն ու «Ալիք»ի յարկի տակ, մեր աչքերի առջեւ հասակ նետող եւ հասունացող սերունդը։
Շնորհակալ ու երախտապարտ եմ ծնողներիս, որ աչք եմ բացել ու տանը, սեղանին տեսել եմ «Ալիք»։
«Ալիք»ն է եղել այն պատուհանը, որով ճանաչել եմ աշխարհը։ «Ալիք»ն է եղել իմ աշխարհայեացքի, մտածողութեան, գաղափարական արժեհամակարգի ձեւաւորողն ու դարբնողը։
Շնորհակալ ու երախտապարտ եմ ճակատագրին, որ ինձ ԲԱԽՏ ու ՊԱՏԻՒ է վիճակել լինելու «Ալիք»ի մեծ ընտանիքի անդամներից մէկը։
«Ալիք»ական . դափնի, թագ ու պսակ, որը հպարտութեամբ կը կրեմ մինչ մահ-գերեզման։
Քեզ բարի երթ մեր «Ալիք», մեր հաստաբուն կաղնի, մեր տուն եւ օթեւան։ Մենք կանցնեք, կը գնանք, իսկ դու մնայ կանգուն եւ ապրիր յաւիտեան։
