10.09c
Երեվան
կրկ, մրտ 22
Մարդուս կեանքին մէջ կան օրեր, որոնք չեն խամրիր, այլ կը խորանան՝ դառնալով աղօթքի ու յիշողութեան պահեր։ Մօր ննջման տարելիցը այդպիսին է՝ լեցուն կարօտով, բայց նաեւ սիրով ու խաղաղութեամբ։
Մայրը միայն ծնող չէ․ ան առաջին սէրն ու աղօթքն է, որ կը կերտէ մարդուն հոգին։ Հայ մօր դերը աւելի խոր է՝ ան հաւատքի պահապան է եւ ազգային ոգիի փոխանցող։
Ժամանակը կը մեղմէ ցաւը, բայց չի ջնջեր բացակայութիւնը։ Մօր յիշատակը կը շարունակէ ապրիլ սրտին մէջ։ Կան կապեր, որոնք մահը չի կրնար խզել։
Գերեզմանը շատերու համար տխրութիւն է, բայց նաեւ կրնայ դառնալ խաղաղութեան վայր, ուր մարդ կը մօտենայ Աստուծոյ եւ իր յիշողութիւններուն։
Հայ մայրը կը շարունակէ ապրիլ իր զաւակներուն մէջ՝ որպէս սէր, հաւատք եւ լոյս։ Անոր յիշատակը ոչ միայն կարօտ է, այլ նաեւ ուժ եւ օրհնութիւն։
Այսօր ցաւն ու խաղաղութիւնը կը միաձուլուին։ Կը մնայ աղօթքը՝ որ Տէրը հանգիստ պարգեւէ անոր հոգիին, իսկ ան լուռ ու յաւիտեան կը շարունակէ ապրիլ իր զաւկին սրտին մէջ։
Առահասարկ մօր եւ ի մասնաւորի հայ մօր արժէքին եւ էութեան մասին օրերս գրառում մը կատարած է Հայց. Առաքելական Սուրբ Եկեղեցւոյ Պրազիլիոյ Թեմի Առաջնորդ՝ Գերշ. Տ. Նարեկ եպս. Պէրպէրեանը։
Ստորեւ Սրբազան Հօր սրտազգաց գրառումը
Նարեկ եպս. Պէրպէրեան կը գրէ՝
Այսօր մօրս ննջման 11-րդ տարելիցն է։ Այսքան տարիներ անց ալ այս օրը կը շարունակէ խորապէս հպիլ սրտիս։ Կան կորուստներ, որոնք ժամանակը չի ջնջեր․ ան միայն կը սորվեցնէ զանոնք կրել աւելի լուռ, աւելի մեղմ եւ հաւատքով։ Մօր տեղը սրտին մէջ յաւիտեան կը մնայ։
Ամէն շաբաթ կ՚երթամ զինք այցելելու եւ քանի մը վայրկեան աղօթքի մէջ անցընելու։ Շատերու համար գերեզմանը տխրութեան եւ ծանրութեան վայր է, բայց ինծի համար ան դարձած է խաղաղութեան տեղ։ Երբ հոն եմ, կարծես շուրջս ամէն ինչ կը լռէ, եւ ներսէս ալ լռութիւն մը կը ծնի։
Այդ լռութեան մէջ կը զգամ, թէ իրեն մօտ եմ։ Չեմ երթար միայն այն պատճառով, որ հոն կը հանգչի․ կ՚երթամ, որովհետեւ սէրը տակաւին կը տանի զիս դէպի իրեն։ Այդ հանդարտ ու խաղաղ տարածքին մէջ աւելի անկեղծ կը աղօթեմ, աւելի քնքուշ կը յիշեմ եւ աւելի խորունկ կը շնչեմ։ Կեանքի աղմուկը պահ մը կը հեռանայ, եւ սիրտս հանգիստ կը գտնէ։
Ի հարկէ կարօտը կայ։ Միշտ կը մնայ լուռ ցաւ մը, երբ այսքան թանկ անձ մը այլեւս ֆիզիքապէս ներկայ չէ։ Բայց ժամանակի ընթացքին այս ցաւը մեղմացած է։ Ան լեցուն էր աղօթքով, երախտագիտութեամբ եւ խոր կապով մը, որ երբեք չվերացաւ։
Ամէն անգամ դուրս կու գամ աւելի թեթեւ եւ խաղաղ։ Կարծես Աստուծոյ ձեռքերուն մէջ կը դնեմ այն ամէնը, ինչ կը կրեմ ներսս՝ մտքերս, հոգսերս, սէրս ու կարօտս, եւ կը վերադառնամ նորոգուած։
Մայրս այլեւս հոս չէ այնպէս, ինչպէս առաջ էր, բայց իր ներկայութիւնը կը շարունակէ ապրիլ իմ մէջս։ Ան կը բնակէ սրտիս մէջ, յիշողութիւններուս մէջ եւ այն սիրոյ մէջ, որ կը շարունակէ ձեւաւորել կեանքս։ Կան կապեր, որոնք մահը չի կրնար խզել, եւ մօր ու որդիի միջեւ եղած սէրը այդ կապերէն մէկն է։
Այսօր զինք կը յիշեմ տխրութեամբ, այո՛, բայց նաեւ՝ սիրով, երախտագիտութեամբ եւ խաղաղութեամբ։ Կը շնորհակալանամ Աստուծոյ իր կեանքին, իր հոգատարութեան եւ իր սիրոյ թանկագին պարգեւին համար, որ տակաւին ներկայ է իմ մէջս։
Թող Աստուած հանգիստ պարգեւէ իր հոգիին եւ շնորհէ անոր յաւիտենական լոյսը Իր երկնային արքայութեան մէջ։ Ան ամէն օր կը մնայ սրտիս մէջ, եւ իր յիշատակը լուռ, հաւատարիմ ու յաւիտեան կը քայլէ ինծի հետ։
