19.22c
Երեվան
շբթ, հլս 04
Օդակայանները միայն մեկնումի եւ ժամանումի վայրեր չեն։ Անոնք մարդկային զգացումներու խաչմերուկներ են, ուր ուրախութեան ժպիտները եւ բաժանումի արցունքները կը միախառնուին։ Երբեմն անծանօթ մարդոց հանդիպումները եւ գրկախառնութիւնները բաւարար են, որպէսզի մեզի յիշեցնեն, թէ կեանքի ամենագեղեցիկ ճամբորդութիւնը ոչ թէ տեղ մը հասնիլն է, այլ այնպիսի ներկայութիւն դառնալը, որ ուրիշներուն համար տունի ջերմութիւն կը նշանակէ։
Այս բոլորին մասին ուշագրաւ գրառում մը կատարած է Հայց. Առաքելական Եկեղեցւոյ Պրազիլիոյ Թեմի Առաջնորդ՝ Գերշ. Տ. Նարեկ եպս. Պէրպէրեանը։
Ստորեւ Սրբազան Հօր գրառումը՝
Այսօր օդակայան գացի ոչ թէ թռիչք մը բռնելու, այլ մէկը դիմաւորելու համար։ Միշտ սիրած եմ օդակայանները, մանաւանդ ժամանման բաժինը։
Սպասելու ընթացքին հեռաձայնիս նայելու փոխարէն սկսայ դիտել մարդիկը։
Փոքրիկ տղայ մը վազեց ու նետուեցաւ իր մեծ հօր գիրկը։ Ամուսին մը ձեռքին ծաղիկներ բռնած, չէր կրնար թաքցնել իր ժպիտը։ Տարեց մայր մը իր աղջիկը այնպիսի գրկախառնութեամբ դիմաւորեց, կարծես այլեւս չէր ուզեր զինք արձակել։
Անոնցմէ ոչ մէկը կը ճանչնայի։ Բայց անոնց ուրախութիւնը ինծի ալ փոխանցուեցաւ։ Անոնց ժպիտները իմ ժպիտս դարձան։
Այդ պահուն անդրադարձայ, որ օդակայանը այն հազուագիւտ վայրերէն մէկն է, ուր արցունքն ու ծիծաղը իրարու կողքին կ՚ապրին։ Ոմանք հրաժեշտ կու տան, ուրիշներ՝ տուն վերադարձող սիրելիներ կը դիմաւորեն։ Նոյն վայրը, բայց անհամար պատմութիւններ։
Օդակայանէն հեռացայ պարզ մտքի մը հետ։
Մեզմէ իւրաքանչիւրը կրնայ դառնալ այն մարդը, որուն տեսութենէն ուրիշներ կ՚ուրախանան։
Թերեւս կեանքը միայն նպատակակէտի հասնելու մասին չէ։
Թերեւս անիկա նաեւ այնպիսի մարդ դառնալու մասին է, որուն ներկայութիւնը ուրիշներուն այն զգացումը կու տայ, թէ տուն վերադարձած են։
