image

«Նոր ծնունդ կեանքի յոյսով». Գերշ. Տ. Մեսրոպ եպս. Պարսամեանի Սուրբ Զատկուան Պատգամը

«Նոր ծնունդ կեանքի յոյսով». Գերշ. Տ. Մեսրոպ եպս. Պարսամեանի Սուրբ Զատկուան Պատգամը

Աշխարհի բոլոր ծագերուն վեց շաբաթներ են ահա որ քրիստոնեաները կը սպասեն սուրբ Զատկուայ Կիրակիին: Հայ Եկեղեցիին մէջ եւս հաւատացեալները մեծ ակնկալութեամբ պատրաստուեցան դիմաւորելու սուրբ Զատիկը, Սուրբ Էջմիածնէն մինչեւ Ս. Վարդան տաճար մինչեւ ամէն ծուխ:

Ուր որ ալ ըլլանք, սակայն, այսօր՝ ամէնքս միասնաբար վկաներ ենք մեր Տիրոջ հրաշափառ Յարութեան: Յարութեան այս Կիրակին մենք ամէնքս կը հռչակենք առաքեալին հետ “Օրհնեալ է Աստուած, Հայրը մեր Տիրոջ Յիսուս Քրիստոսի, որ բազում ողորմութեամբ Յիսուս Քրիստոսի մեռեալներէն յարութեամբ ծնաւ մեզ վերստին կենդանի յոյսին:” (1 Պետրոս 1.3)

Այսպէս կը գրէ Պետրոս Առաքեալ. իր իսկ աչքերով առաջիններէն էր ան որ տեսաւ սուրբ Զատկի առաջին Կիրակիին հրաշքը: Առաջիններէն էր, որ ճանչցաւ թէ պատմութիւնը այլեւս նոյնը պիտի չըլլար երբեք:

Բայց, սիրելիներ, Յիսուս Քրիստոսի յարութիւնը սոսկ պատմական դէպք մը չէ: Խորագոյն միտքով՝ այդ իմաստն է պատմութեան եւ ամէն բանի, որ կ’իյնայ մարդու մտքին կշիռին տակ:

Քրիստոսի Յարութիւնը անկիւնաքարն է մեր հաւատքին. Յոյսի փարոսը որ կը լուսաւորէ կեանքի ամէնէն խաւար անկիւններն անգամ: Աստուածային առհաւատչեան է՝ թէ կայ նորոգման եւ փրկութեան Ուխտը, ընդդէմ այս կեանքին ընձեռած տուրքերուն:

Երբ Պետրոս կը գրէ “կենդանի յոյս”ի մասին, ան կը քարոզէ սուրբ Զատկի բուն պատգամը, թէ սուրբ Յարութեամբ Տէր Յիսուս ոչ միայն յաղթեց մահուան, այլ բացաւ դռները՝ վայելելու Աստուծոյ հետ անսահման յոյսի եւ ուրախութեան կապը:

Մտածենք պահ մը. Աստուած, որ կերպարանք տուաւ տիեզերքին, ընտրեց մտնել մեր աշխարհին մէջ, քալելու մեր ճանապարհներէն, տանելու մեր բեռները, եւ ի վերջոյ յաղթահարելու մահը: Ինչու՞: Մեզի հանդէպ ունեցած անսահման սիրոյն համար: ԱՆ տեսաւ մեզ մեր կարիքներուն մէջ, մեր ցաւերուն, մեր խորտակեալ բնութեան. եւ ըսաւ, Դու իմ ստեղծագործութիւնս ես, կը սիրեմ քեզ, երբեք երեսէ պիտի չթողում քեզ:

Ան չըսաւ այս միայն բառերով, այլ գործով, մարդեղանալով Յիսուսի մէջ եւ Խաչին վրայ գերագոյն զոհաբերումով: Եղաւ ճանապարհը դէպի մեծագոյն, դէպի յաւիտենական իրականութիւնը:

Այդ ճանապարհը, անշուշտ, Քրիստոսի համար անցաւ տառապանքի միջով: Մեզի համար եւս–ամէնքս շատ լաւ գիտենք թէ կեանքը որքան դժուար կրնայ ըլլալ եւ այս տարի լաւ տեսանք այդ– նեղութիւնները կը ցնցեն մեր հաւատքը, որպէս անհատներ, որպէս ընտանիքներ, եւ արդարեւ որպէս ազգ:

Եւ սակայն իւրաքանչիւր եւ ամէն դժուարութեան դիմաց կանգնած կայ Յարութեան սքանչելի պատգամը, թէ նոյն այդ Զօրութիւնը որ յարոյց Յիսուս մեռելներէն, կենդանի է եւ ազդու՝ իւրաքանչիւրիս մէջ, ամէն րոպէ:

Երբ դժուարութիւններ ունինք գործի մէջ, երբ տրտմութիւններ ունինք մեր յարաբերութիւններուն մէջ, երբ կ’ընկճուինք հիւանդութեան կամ յուսալքումի բեռան տակ, կեանքի ամէն վերիվայրումներուն մէջ, Քրիստոսի Յարութեան զօրութիւնը անհատնում աղբիւր է ուժի, յոյսի, եւ նոր սկիզբներու:

Ամէն մարդ ի վերջոյ պիտի գտնուի հետեւեալ Հարցին դիմաց. Կ’ընդունի՞նք Յարութեան զօրութիւնը Քրիստոսի զոհին ընդմէջէն:

Եթէ որոշենք ընոդունիլ զայդ, մեր տեսանկիւնը հիմնապէս պիտի փոխուի: Ոչ երբեք այլեւս պատճառ պիտի ունենանք ձեռնթափ ըլլալու կամ յուսալքուելու, որովհետեւ պիտի գիտնանք որ Քրիստոս իսկապէս յարութիւն առաւ: Ան պարտութեան մատնեց չարը, եւ յաղթեց մեղքին: Ան վերացուց մահն ինքնին: Ուստի եւ տուաւ մեզի նոր եւ յաւերժական կեանք, կենդանի յոյս:

Այս կենդանի յոյսը ծածուկ եւ գաղտնի պահելու համար տրուած չէ, այլ տրուած է հաղորդելու, տօնելու, եւ բարձրաձայն քարոզելու: Ուրախութիւն է որ մեր ներսէն կը ցոլայ, լոյս եւ ջերմութիւն տալով ամէնէն ցուրտ սրտին անգամ: Այն ուրախութիւնն է որ կը յորդի գիտութենէն՝ թէ հակառակ կեանքի ամէն դժուարութիւններուն մենք ունինք Աստուած մը որ կը սիրէ մեզ, անդուլ կերպով, հզօր կերպով, յաւիտենապէս:

Տօնենք այս Զատիկը ընդունելով Կենդանի Յոյսը որ Յիսուս Քրիստոսի մէջ մեզի պարգեւ բերուեցաւ: Յիշենք որ Զատկի թափուր գերեզմանը տարին մէկ օր միայն տօնելի չէ, այլ յաւիտենական ուխտն է Աստուծոյ յաղթութեան մեղքին եւ մահուան վրայ, եւ կը փոխակերպէ ամէն օր, բոլոր տարին:

“Օրհնեալ է Աստուած, Հայրը մեր Տիրոջ Յիսուս Քրիստոսի, որ բազում ողորմութեամբ Յիսուս Քրիստոսի մեռեալներէն յարութեամբ ծնաւ մեզ վերստին կենդանի յոյսին:” Թող այս ճշմարտութիւնը լեցնէ ձեր սրտերը ուրախութեամբ, եւ աշխարհ ամենայն տեսնէ մեր մէջ Քրիստոսի Յարութեան Կենդանի Յոյսը, Յոյս՝ որ չէ կարելի մարել, Սէր՝ որ չէ կարելի շղթայել, եւ Կեանք՝ որ իսկապէս կ’արժէ ապրիլ:

Քրիստոս յարեաւ ի մեռելոց: Օրհնեալ է յարութիւնն Քրիստոսի:

Աղօթիւք եւ օրհնութեամբ՝

Մեսրոպ Եպիսկոպոս Պարսամեան

Առաջնորդ

Ս․ Զատիկ 2024