5.94c
Երեվան
երկ, ապր 13
Այդ պատճառով ալ, իր մահը աւարտ մը չէ, այլ շարունակութիւն։
Ինչպէս ինք կ’ըսէր՝ մարդիկ չեն «մեռնիր»… այլ կը «յաջողցնեն» իրենց հանդիպումը Աստուծոյ հետ։
Այսօր, ան հասաւ այդ հանդիպումին։ Եւ մեզի կը մնայ անոր թողած պատգամը՝
լոյսը պէտք է շարունակել։
Լիբանանի Քրիստոնէական եկեղեցին օրերս ապրեցաւ մեծ կորուստի մը ցաւը։ Աւագ Ուրբաթ օրուան սրբազան լռութեան մէջ լուրը հասաւ՝ իր երկրային կեանքը աւարտած էր Թէլէ Լումիէր կայանի հիմնադիրը՝ «Ախ Նուրը) (Բուն անունով Ժիհատ Պըսայպէս),մարդ մը որ կեանքը ամբողջութեամբ նուիրած էր Քրիստոնէական խօսքին եւ լոյսին…։
Ան չապրեցաւ սովորական կեանքով։ Ընտրեց լռութիւնը՝ աղմուկի փոխարէն, աղքատութիւնը՝ փառքի փոխարէն, եւ ծառայութիւնը՝ անձնական փառասիրութեան փոխարէն։ Իր շուրջ գտնուողներուն համար ան պարզապէս «եղբայր Նուր» էր, բայց իրականութեան մէջ՝ ան լոյսի կրող մըն էր, որուն ազդեցութիւնը կը տարածուէր շատ աւելի հեռուն, քան իր խոնարհ կեանքը կը թոյլատրէր ենթադրել։
Ծնած 1948-ին, փիլիսոփայութեան եւ ընկերային գիտութիւններու ուսանող, ան կեանքի վճռական պահուն՝ 27 տարեկանին, լքեց աշխարհիկ ուղին։ Հագաւ խոնարհ զգեստ, քալեց ոտաբոբիկ, սնանեցաւ միայն հացով եւ ջուրով, եւ ընտրեց նահատակութեան նման միանձնեայ ուղի մը՝ առանց աղմուկի, բայց խոր ներգործութեամբ։
Իր փոքրիկ սենեակը դարձաւ մեծ առաքելութեան կեդրոն։ Հոնկէ ծնունդ առաւ Télé Lumière-ը՝ 1990-ին, որպէս առաջին քրիստոնէական հեռուստակայանը Մերձաւոր Արեւելքի մէջ։ Այս նախաձեռնութիւնը պարզ լրատուական նախագիծ մը չէր․ ան դարձաւ հոգեւոր շարժում մը, որուն նպատակն էր Աստուծոյ խօսքը հասցընել ամէն տուն։
Ան չսիրեց տեսանելիութիւնը։ Չհետեւեցաւ փառքին։ Չապաւինեցաւ «գովազդ»ին կամ քաղաքական հովանաւորութեան։ Իր հիմնած հարթակը ապրեցաւ «լոյսով»՝ այն լոյսով, զոր ինք կը կրէր իր մէջ։
Անոր օրակարգը պարզ էր, բայց խիստ․ աղօթք, լռութիւն, ծառայութիւն։ Ամէն օր, ճիշդ կէսօրին, զանգ մը կը հնչէր, եւ ամէն գործ կը դադրեցուէր՝ աղօթքի համար։ Անոր ներկայութիւնը ինքնին քարոզ մըն էր՝ առանց խօսքի։
Բայց եղբայր Նուրը միայն աղօթքի մարդ չէր։ Ան գործի մարդ էր։ Իր ձեռքով ծնունդ առին բազմաթիւ մարդասիրական եւ ընկերային նախաձեռնութիւններ՝ ռատիոկայաններ, բժշկական կեդրոններ, բարեսիրական-փոխտութեան հարթակներ, կրթական եւ վերականգնողական ծրագիրներ։ Ան ստեղծեց ամբողջ ցանց մը՝ մարդուն ծառայելու համար, առանց խտրութեան։
Իր շուրջ գտնուողներու վկայութիւնները կը նկարագրեն զարմանալի երեւոյթ մը․ ան կարծես կը կարդար մարդոց սրտերը, կը խօսէր անոնց կեանքին մասին՝ առանց նախապէս լսելու։ Իր ներկայութիւնը խաղաղութիւն կը փոխանցէր, իսկ խօսքերը՝ ուղղութիւն։
Իր մահը պատահական օր մը չէր։ Ան մեկնեցաւ Ուրբաթ օրը՝ օր մը, որ քրիստոնէական հաւատքին մէջ կը խորհրդանշէ իրական զոհաբերութեան օրը։ Շատերու համար այս մէկը պատահականութիւն չէր, այլ խորապէս խորհրդանշական կնիք մը իր կեանքին վրայ։
Այսօր, ան այլեւս ֆիզիքապէս մեզի հետ չէ։ Բայց իր թողած ժառանգութիւնը կը շարունակէ ապրիլ՝ պաստառներու վրայ, մարդոց կեանքերուն մէջ, եւ այն լոյսին մէջ, զոր ան սերմանեց։
Շատեր վստահ են, թէ եկեղեցին օր մը զինք պիտի բարձրացնէ սրբութեան աստիճանին։ Բայց նոյնիսկ առանց պաշտօնական ճանաչման՝ ան արդէն դարձած է «լոյսի վկայ» մը։
Եղբայր Նուր սիրեց Քրիստոսը ոչ միայն խօսքով, այլ ամբողջ կեանքով։ Եւ գուցէ այդ պատճառով ալ, իր մահը աւարտ մը չէ, այլ շարունակութիւն։
Ինչպէս ինք կ’ըսէր՝ մարդիկ չեն «մեռնիր»… այլ կը «յաջողցնեն» իրենց հանդիպումը Աստուծոյ հետ։
Այսօր, ան հասաւ այդ հանդիպումին։ Եւ մեզի կը մնայ անոր թողած պատգամը՝
լոյսը պէտք է շարունակել։
