Պոլսահայ խումբ մը երիտասարդներու հիմնադրած «Նոր Զարթօնք» շարժումը հանդէս եկած է յատուկ յայտարարութեամբ, պահանջելով իր համակիրներէն մասնակցիլ եւ քուէարկել HDP-ի բանտարկուած առաջնորդ Սալահէլտին Տէմիրթաշի օգտին:
Ի դէպ առաջին անգամը չէ, որ ձախ հայացքնեով յայտնի «Նոր Զարթօնք»ը նման «ծայրայեղական» կեցուածքներով հանդէս կու գայ եւ կը փորձէ «իւրայատուկ» կեցուածքներ որդեգրելով այլ հարթութեան տանիլ պոլսահայ համայնքի ընդհանուր կեցուածքները:
Խելացի՞ քայլ է այդ երիտասարդներու արարքը:
Կամ ճիշդ է՞ արդեօք «Պապէն աւելի պապական ըլլալ»ով առաջ վազել եւ հանդէս գալ վերջին տարիներուն հաւասարկշռութիւններ պահպանող 60 հազարնոց համայնքի ընդհանուր կեցուածքներէն տարբեր կեցուածքով մը:
«Նոր Զարթօնք»ի տղաքը իրենց այս կեցուածքները որդեգրելուն համար նաեւ կը մեղադրեն Պատրիարքարանը եւ կը փորձեն հանրութեան բացատրել, որ բրօ-քիւրտ ղեկավարի մը ընտրութիւնը փրկութեան լաստ պիտի ըլլայ Թուրքիոյ համար:
Կասկածէ վեր է, որ համայնքին մէջ կան մարդիկ, որ այս տղոց նման կը մտածեն, սակայն գաղտնիք չէ նաեւ, որ այդ կեցուածքով հանդէս եկողներն ալ մեծամասնութիւն չեն Պոլսոյ մէջ:
Պոլսէն դուրս ապրող հայութեան համար գերխնդիրը այդ դարաւոր եւ հայութեան համար պէտքական ու կարեւոր համայնքին շարունակականութեան եւ անվտանգութեան պահպանութիւնն է:
Որո՞ւ օգտին կը քուէրկեն պոլսահայերը, կամ ինչ տոկոսներով իրենց քուէները կը նետեն երկրի նախագահութեան ղեկին իրենց թեկնածուութիւնը դրած երեք կամ չորս թեկնածուներու օգտին կարեւոր չէ:
Կարեւորը եւ մշտականը այդ համայնքի պահպանութիւնն է, առանց աւելորդ յուզումներու, առանց ռիսքեր ընելու ու մանաւանդ շարժելով հայութեան ընդհանուր շահերէն:
«Ա.»