32.01c
Երեվան
ուրբ, հլս 03
Կիպրահայ համայնքային գործիչ՝ Տօքթ. Անդրանիկ Աշճեան կը գրէ՝
Առաջարկ։ Ճանաչում։ Իրականութիւն։
Ասոնք երեք տարբեր բաներ են։
Հայկական տեսանկիւնէն՝ առաջարկը նշանակալից է։ Եթէ ան դառնայ պաշտօնական պետական քաղաքականութիւն, Իսրայէլի կողմէ Հայոց ցեղասպանութեան ճանաչումը պիտի ունենայ պատմական եւ խորհրդանշական կարեւոր կշիռ։
Իսրայէլեան տեսանկիւնէն, սակայն, այս մէկը նաեւ քաղաքականութիւն է։ Թուրքիոյ հետ յարաբերութիւնները կը մնան լարուած, Ազրպէյճանի հետ ռազմավարական կապերը՝ կարեւոր, իսկ Իսրայէլ կը գտնուի ընտրական պայքարի մթնոլորտին մէջ։ Արդեօք այս քայլը բարոյական համոզո՞ւմ է, աշխարհաքաղաքական ազդանշա՞ն, թէ՞ ընտրական հաշուարկ. այդ մէկը տակաւին պէտք է տեսնել։
Պաղեստինեան եւ աւելի լայն՝ մարդու իրաւունքներու տեսանկիւնէն, առաջարկը անխուսափելիօրէն պիտի դիտուի այլ դիտանկիւնէ մը. կարելի՞ է արդեօք մէկ պատմական անարդարութիւն ճանչնալ, մինչ նոյն պետութիւնը կը դիմագրաւէ այլ անարդարութեան մը վերաբերեալ շատ ծանր եւ լուրջ մեղադրանքներ։
Այս երեք տեսանկիւններն ալ կրնան միաժամանակ գոյութիւն ունենալ։
Սակայն հետեւանքներու մասին բանավիճելէ առաջ՝ մէկ տարբերակում էական է։
Նախարարի առաջարկը դեռ կառավարական քաղաքականութիւն չէ։
Կառավարական քաղաքականութիւնը դեռ խորհրդարանական հաստատում չէ։
Խորհրդարանական հաստատումը դեռ պաշտօնական ճանաչում չէ։
Եթէ ճանաչումը ի վերջոյ իրականութիւն դառնայ, արժանի պիտի ըլլայ ընդունուելու այնպէս, ինչպէս որ է։
Մինչ այդ, այս մէկը կը մնայ կարեւոր քաղաքական զարգացում, բայց տակաւին՝ ոչ պատմական որոշում։
