Գիտեմ, փնտռում ես ինձ, գիտեմ, սիրում ես ինձ,
Ինչո՞ւ մօտըս գալով, միտքըդ չես պարզում ինձ:
Գիտեմ, սիրում ես ինձ, միշտ էլ նայում ես ինձ,
Ինչո՞ւ մօտըս գալով, սէրըդ չես յայտնում ինձ:
Ասա՛ եար, քո միտքըն ասա,
Ասա եար, «Սիրում եմ» ասա,
Մի բան ասա, որ ես իմանամ,
Թէ որ քեզ ուրիշ մը գտնայ՝
Յաւիտեան սէրը խոստանայ՝
Այդ ցաւերին ինչպէ՞ս դիմանամ:
Դու ես իմ փնտռածը, կեանքիս սիրոյ զարդը,
Էդ քո անուշ տեսքով, լինեմ սրտիդ զարկը:
Դու ես իմ դրախտը, սրտիս խօսող վարդը,
Էդ քո անուշ բոյրով, տար քո սիրուն արտը:
Ասա՛ եար, քո միտքըն ասա,
Ասա եար, «Սիրում եմ» ասա,
Մի բան ասա, որ ես իմանամ,
Թէ որ քեզ ուրիշ մը գտնայ՝
Յաւիտեան սէրը խոստանայ՝
Այդ ցաւերին ինչպէ՞ս դիմանամ:
Կայլակ
(2006)
«Սէր ու Կրակ» գիրքէն