image

Սուրբ Հայրենիք

Սուրբ Հայրենիք


Սո՜ւրբ հայրենիք, ես կը զգամ ցնծութիւնըդ կենսալի, 

Որ վերացաւ երկնախաւ ներհո՜ւն սրտով ցանկալի, 

Բայց զինք գտաւ պատառուն, խաբուած լոյսէն երկնային, 

Տեսնելով հողըդ ըստրուկ, օտարներու տակ կեանքին։

 

Ո՞ւր են աչքերըդ արդեօք, ժառանգները արիւնիդ, 

Նախընտրեր են շլանա՞լ օտար ափի մէջ ոսկի, 

Թէ կը ննջեն աչքաբաց, մոլոր՝ չարի ծուղակին, 

Ու չե՛ն տեսներ երկնառաք սրբութիւնը քո խաչին։

 

Կոյր նախանձըն է կարծես հայու սրտեր շղթայեր, 

Եւ մարդ մարդու օգնելու՝ մարդըս մարդն է հարուածեր, 

Ի՞նչ կը սպասես դեռ ի զուր, ձեռքերով բաց ըղձալի, 

Մինչ սիրտը սէր չտեսնէ՝ կը մնաս ազգ խղճալի։

 

Բայց որքա՜ն քեզ եղեռնեն՝ որքան քո սիրտը խաչեն, 

Թէ պատմութեան էջերուդ ճշմարտութի՛ւնն իսկ պղծեն, 

Դուն կը մնաս անկորուստ սրբութիւն մը կենսալի, 

Սրբութիւն մը աննկուն, սրբութի՜ւն մը պանծալի։

 

ԿԱՅԼԱԿ 

(Հոկտ. 06, 2012) 

«Սէր ու Կրակ» գիրքէն

 

Կայլակ

Կայլակ

ԿԱՅԼԱԿ Բուն անունով Մկօ Փանոսեան: Ծնած է 1974...