20.09c
Երեվան
ուրբ, սպտ 18
Խաչվերացի տօնին առիթով,Աթէնքի Բերիստերի շրջանի Սուրբ Աստուածածին առաջնորդանիստ եկեղեցւոյ մէջ մատուցուեցաւ Սուրբ եւ Անմահ Պատարագ, որուն ընթացքին քարոզով հանդէս եկաւ Յունաստանի Հայոց Թեմի Առաջնորդ Գերշ. Տ. Խորէն Եպս. Առաքելեան։ Սրբազան Հայրը, անդրադառնալով Սուրբ Խաչի խորհուրդին, հաւատացեալներուն ուղղեց խորիմաստ պատգամ մը՝ յիշեցնելով, որ Քրիստոսի Խաչը պարտութեան նշան չէ, այլ սիրոյ յաղթանակն ու Յարութեան ճանապարհն է։
Ստորեւ «Արեւելք»ի հետեւորդներուն կը ներկայացնենք Սրբազան Հօր Պատգամը՝
Խորէն Եպս. Առաքելեան՝ «Խաչը մահուան վերջը չէ, Խաչը Յարութեան ճանապարհն է»
Սիրելի՛ հաւատացեալ եղբայրներ եւ քոյրեր,
Այսօր մեր Սուրբ Եկեղեցին մեզ հաւաքած է Սուրբ Խաչի առջեւ։ Մենք չենք հաւաքուած պարզապէս յիշելու մի պատմական իրադարձութիւն։
Մենք հաւաքուած ենք՝ նորից նայելու Խաչին եւ հասկնալու, թէ ինչ է Խաչը ըսում մեզ այսօր։
Գողգոթայի վրայ աշխարհը կարծեց, թէ Քրիստոս պարտուեցաւ։
ԶԻն մերժեցին, դատապարտեցին, խաչեցին, բայց այն պահին, երբ մարդկային աչքերը կը տեսնէին պարտութիւն, Աստուած Խաչի վրայ յաղթանակ կը պատրաստէր։
Եւ այստեղ է քրիստոնէական հաւատքի մեծագոյն խորհուրդը.
Խաչն առանց Յարութեան՝ ողբերգութիւն է։
Իսկ Խաչը Յարութեան լոյսին մէջ՝ յաղթանակ է։
Սիրելիներ, մեր կեանքին մէջ նոյնպէս կան Գողգոթայի պահեր։ Կան օրեր, երբ մարդը կ'աղօթէ եւ կը թուի՝ Աստուած չի պատասխաներ։ Կան պահեր, երբ ընտանիքին մէջ ցաւ կայ։ Կան մարդիկ, որոնց մենք կորսնցուցած ենք եւ որոնց բացակայութիւնը ոչինչ կրնայ լրացնել։ Կան հիւանդութիւններ, հոգեր, անհաջողութիւններ, միայնութեան ժամեր։
Եւ երբեմն մենք կը հարցնենք.
«Տէ՛ր, ո՞ւր ես»։
Այսօր Սուրբ Խաչը մեզի կը պատասխանէ.
«Ես հոս եմ»։
Որովհետեւ մեր Աստուածը հեռուէն չի նայիր մարդու ցաւին։
Ան մտաւ մարդու ցաւին մէջ։
Ան վերցուց մարդկային տառապանքը Իր վրայ։
Ան բարձրացաւ Խաչ։
Եւ այդ պատճառով քրիստոնեան իր ամենածանր պահուն կրնայ ըսել.
«Ես մինակ չեմ։ Քրիստոս ինծի հետ է»։
Սիրելի՛ եղբայրներ եւ քոյրեր,
Քրիստոս մեզի չէ խոստացած կեանք առանց Խաչի։
Ան մեզի ըսած է.
«Եթէ մէկը կամենայ իմ ետեւէս գալ, թող ուրանայ իր անձը, վերցնէ իր խաչը եւ գայ իմ ետեւէս»։
Այս խօսքերը դիւրին չեն։
Որովհետեւ մեզմէ իւրաքանչիւրը կը ցանկայ ունենալ միայն Յարութիւն՝ առանց Խաչի։
Կ'ուզենք յաղթանակ՝ առանց պայքարի։
Կ'ուզենք խաղաղութիւն՝ առանց ներելու։
Կ'ուզենք սէր՝ առանց զոհաբերութեան։
Բայց Քրիստոսի ճանապարհը մեզ կը սորվեցնէ, որ իսկական սէրը միշտ իր մէջ ունի զոհաբերութիւն։
Եկեղեցին իր ժողովուրդին կողքին կը մնայ նոյնիսկ ամենադժուար ժամանակներուն մէջ։
Եւ Քրիստոս Իր կեանքը տուաւ աշխարհի փրկութեան համար։
Ահա Խաչի խորհուրդը։
Սիրել այնքան, որ պատրաստ ըլլաս տալու ինքզինքդ։
Այսօր մենք նաեւ պէտք է հարցնենք մեզի.
Ի՞նչ Խաչ կը կրեմ ես։
Եւ աւելի կարեւոր՝
Ինչպէ՞ս կը կրեմ ես իմ Խաչը։
Տրտնջալո՞վ, թէ՞ հաւատքով։
Յուսահատութեա՞մբ, թէ՞ յոյսով։
Մինակ, թէ՞ Քրիստոսի հետ։
Որովհետեւ նոյն Խաչը կրնայ մէկ մարդը կոտրել, իսկ ուրիշ մը՝ սրբացնել։
Տարբերութիւնը ոչ միայն Խաչի ծանրութեան մէջ է։
Տարբերութիւնը Խաչը կրելու ձեւին մէջ է։
Սիրելի՛ հաւատացեալներ, մեր հայ ժողովուրդի պատմութիւնն ալ Խաչի պատմութիւն է։
Մենք շատ անգամներ անցած ենք Գողգոթայի ճամբաներով։
Տեսած ենք աւերածութիւն, կորուստ, տեղահանութիւն եւ տառապանք։
Բայց մենք մնացած ենք։
Եկեղեցին մնացած է։
Հաւատքը մնացած է։
Խաչը մնացած է։
Եւ այսօր, աշխարհի տարբեր ծայրերուն, հայ քրիստոնեան կրկին կը բարձրացնէ Սուրբ Խաչը եւ կ'ըսէ.
«Քրիստոս յաղթեց»։
Սա է մեր յոյսը։
Ոչ թէ այն, որ կեանքին մէջ երբեք դժուարութիւն պիտի չըլլայ, այլ այն, որ ոչ մէկ Գողգոթա յաւիտեան չի տեւեր։
Որովհետեւ Խաչէն ետք կու գայ Յարութիւնը։
Այսօր, երբ Սուրբ Խաչը կը բարձրացուի մեր առջեւ, եկէք խնդրենք Աստուծմէ, որ բարձրացնէ նաեւ մեր սրտերը։
Թող մեր սրտերէն հեռանայ ատելութիւնը, նախանձը, անհաշտութիւնը։
Թող մենք կարենանք ներել անոր, որուն ներելը դժուար է։
Թող կարենանք ձեռք մեկնել անոր, որ ինկած է։
Թող կարենանք այցելել անոր, որ մինակ է։
Թող կարենանք մխիթարել անոր, որ կու լայ։
Թող կարենանք մեր զաւակներուն փոխանցել ոչ միայն մեր լեզուն եւ մշակոյթը, այլեւ մեր սուրբ հաւատքը։
Եւ յատկապէս այստեղ՝ Յունաստանի մեր հայ համայնքին մէջ, թող Սուրբ Խաչը մեզ միշտ յիշեցնէ, որ մենք մէկ ժողովուրդ ենք, մէկ հոգեւոր ընտանիք եւ մէկ Եկեղեցւոյ զաւակներ։
Այսօր ես կը ցանկամ, որ իւրաքանչիւր ընտանիք իր տան մէջ նայելով Խաչին՝ ըսէ.
«Տէ՛ր, պահէ մեր ընտանիքը»։
Իւրաքանչիւր հիւանդ ըսէ.
«Տէ՛ր, զօրացուր զիս»։
Իւրաքանչիւր վշտացած ըսէ.
«Տէ՛ր, մխիթարէ զիս»։
Իւրաքանչիւր մինակ մարդ ըսէ.
«Տէ՛ր, եղիր ինծի հետ»։
Եւ իւրաքանչիւր մարդ, որ կորսնցուցած է յոյսը, թող նայի Խաչին եւ լսէ Քրիստոսի անտեսանելի, բայց կենդանի պատգամը.
«Մի՛ վախնար։ Խաչէն ետք Յարութիւն կայ»։
Թող մեր կեանքը դառնայ Խաչի վկայութիւն։
Եւ թող մարդիկ, տեսնելով մեր կեանքը, կարենան ըսել.
«Այս մարդը Քրիստոսի սէրը ունի իր սրտին մէջ»։
Թող Տիրոջ Սուրբ եւ կենարար Խաչը պահապան ըլլայ մեր Եկեղեցւոյ։
Թող պահապան ըլլայ Ամենայն Հայոց Հայրապետին։
Թող պահապան ըլլայ մեր Հայրենիքին եւ աշխարհասփիւռ մեր ժողովուրդին։
Թող խաղաղութիւն պարգեւէ պատերազմ տեսած աշխարհին։
Թող զօրացնէ մեր ընտանիքները։
Թող պահէ մեր զաւակները։
Թող մխիթարէ մեր վշտացածները։
Եւ թող մեզ բոլորիս առաջնորդէ դէպի այն օրը, երբ մեր բոլոր խաչերուն փոխարէն պիտի տեսնենք Յարութեան լոյսը։
Քանզի Քրիստոսի Խաչը պարտութեան նշան չէ։
Քրիստոսի Խաչը սիրոյ յաղթանակն է։
Խաչը մահուան վերջը չէ։
Խաչը Յարութեան ճանապարհն է։
Եւ այսօր ամբողջ սրտով աղօթենք.
Որ Յարութեան լոյսով Տէրը առաջնորդէ մեզ դէպի յաւիտենական կեանք։
Ամէն։
