Սուրիական պատերազմի հետեւանքով պարբերաբար հարիւր հազարաւոր փախստական արաբ սուրիացիներու գալուստը Շուէտ մեծ ընդունելութիւն գտած էր Շուէտի ժողովուրդին կողմէ: Փախստականները Շուէտի կառավարութեան կողմէ կ'ապահովուէին բնակարանով եւ ապրուստի ծախսերը հոգալու յատուկ ամսավճարով, ինչը շուէտացիներու կողմէ կը դիտուէր որպէս բարեսիրական գործ, փրկելով իսլամ արաբները իրենց երկրին մէջ տիրող պատերազմի վտանգներէն: Շուէտի ժողովուրդի պատկերացմամբ, իսլամ փախստականները բարի մարդիկ էին, եւ անոնք արժանի էին իրենց օգնութեան: Սակայն փախստականներու մեծ հոսքի հետ պայմանաւորուած, շատցան նաեւ բոլոր այն անհաճոյ միջադէպերը, որոնց մասին պատկերացում չունէին՝ ո՛չ Շուէտի կառավարութիւն եւ ո՛չ ալ ժողովուրդը:
Ամէնէն սարսափելի եւ ցնցող միջադէպերէն մէկը պատահած էր Շուէտի արեւմտեան կողմը գտնուող Թրոլհաթըն քաղաքին մէջ, ուր դիմակաւոր իսլամ սուրիացի փախստական մը անակնկալ եւ բռնի կերպով, մեծ սուր մը ձեռքին, յարձակած էր դպրոցի մը վրայ եւ սպաննած էր ուսուցչուհի մը եւ չորս երեխաներ, մինչ ան կը պոռար՝ «Աստուած մեծ է, իսկ յաղթանակը՝ իսլամին»՝ դպրոցի պահակը կրցած էր կրակել անոր վրայ եւ սպաննել զինք:
Միջադէպին բեմահարթակ դարձած Թրոլհաթըն քաղաքը կը համարուի Շուէտի մեծ արդիւնաբերական քաղաքներէն, որուն բնակչութիւնը կը կազմէ 57 հազար մարդ, եւ տասնեակ հազարաւոր արաբ փախստականներու համար իր տրամադրած յարմարութիւններով ան ամենանախընտրելի քաղաքը կը համարուի:
Փախստականներու մեծ հոսքէն ետք Շուէտը սկսաւ տառապիլ բազմապիսի խնդիրներէ, գլխաշորով կիները սկսան յարձակիլ շուէտացի կանանց վրայ, պատրուակելով անոնց մերկ եւ շիկահեր ըլլալը, որոնք կը գրաւեն իսլամ տղամարդոց եւ տարբեր խնդիրներու պատճառ կը դառնան: Առաջացած խնդիրներէն մէկն էր նաեւ գլխաշորով կանանց հագուստով լողաւազան իջնելու հարցը, ինչը զզուանք կ'առաջացնէր շուէտացի կիներուն մօտ: Այս հարցը հակառակ իր պարզութեան, այնքան բարդացած էր , որ դարձած էր ընկերային այն հարցերէն մէկը, որ կը հարուածէր Շուէտի հասարակութեան արմատները, այն աստիճան, որ շուէտացի կանայք սկսան հրաժարիլ լողաւազան երթալէ:
Մինչ Շուէտ կը համարուէր աշխարհի ամենաապահով երկիրներէն մէկը, փախստականներու այնտեղ հաստատուելէն ետք, ան դարձաւ Եւրոպայի եւ Հիւսիսային, Կեդրոնական եւ Հարաւ Ամերիկայի մէջ թիւ մէկ երկիրը՝ բռնաբարութեան յանցագործութիւններու քանակով, ուր՝ ըստ Շուէտի բանտի ծառայութիւններու հաղորդած տուեալներուն, բռնաբարութեան ենթարկուած զոհերու 100% -ը շուէտացի կանայք եղած են, իսկ յանցագործներու 100% -ը՝ իսլամ փախստականներ՝ Ափրիկէյէն Սուրիայէն եւ Իրաքէն:
Շուէտի հասարակութիւնը ականատես եղաւ ահռելի փոփոխութիւններու, մանաւանդ փախստականներու թիւի ահագնային մակարդակներու հասնելէ ետք, ուր անոնք դարձան իշխող ներկայութիւն եւ որոնք ազատօրէն կը կատարեն իրենց կոշտ ու ոչ քաղաքակիրթ սովորութիւնները:
Առաւել ցաւալին այն էր, որ Շուէտը սկսաւ սպանութիւններու այնպիսի դէպքերու ականատես ըլլալ, որոնց մասին բնաւ չէին կրնար պատկերացնել: Սպաննութեան այդ ձեւերէն մէկը պատուի համար գործուած սպանութիւններն են, ուր իսլամ ծնողներ իրենց «պատիւը» փրկելու համար կը սպաննէին օտար շուէտացի տղոց հետ ընկերութիւն ընող իրենց աղջիկները: Տարածում գտած այլ անընդունելի երեւոյթներէն մէկն էր նաեւ, ինչպէս օրինակ փողոցը աղբ թափելը, տուներու եւ փախստականներու կայանատեղիներու պատերուն վրայ միզելը, մայթերուն վրայ աղտոտելը, եւ այլն:
Շուէտի տարբեր քաղաքներուն մէջ ժողովուրդը տեղադրուած գտաւ «Իսլամական Պետութեան» կարգախօսներ կրող ցուցանակներ, «Շուէտի իմարա» անունով, որոնց վրայ յստակօրէն գրուած էր «Իսլամացի՛ր՝ կը փրկուիս, անհաւատ մնայ՝ կը սպաննուիս», եւ աւարտին աւելցնելով «զգուշացնողը ներուած է» նախադասութիւնը:
Քաղուած ՝ «Սուրախ Ալ Մութահատին» կայքէն: