15.29c
Երեվան
կրկ, ապր 19
Իմ աղօթքս պարզ է․ Թող աճինք սրտերով, որոնք չեն ընտրեր՝ ո՛վ արժանի է գութի։ Թող մնանք բաց, անկեղծ եւ ուշադիր։ Եւ թող մեր սէրը արտացոլէ ոչ թէ այն, ինչ դիւրին է տեսնել… այլ այն, ինչ ճշմարիտ է եւ խորապէս մարդկային»։
Վերջին օրերուն, աշխարհի անցուդարձին մէջ, մարդը կարծես կանգ կ՛առնէ ներքին լուռ հարցումի մը դիմաց։ Ամէն օր կը տեսնենք տառապանք, կորուստ, անարդարութիւն եւ բաներ, որոնք այլեւս հեռու պատկերներ չեն, այլ մեր առօրեային մաս կը կազմեն։ Սակայն այս բոլորին մէջ, երբեմն կը միանանք, կը ցաւինք միասին, կը խօսինք եւ կը փորձենք մխիթարել։ Իսկ ուրիշ պահերու, նոյնքան ծանր, նոյնքան մարդկային ցաւ մը կը մնայ լուռ, գրեթէ աննկատ, կարծես չհասնելով մեր սրտին։
Այս բոլորին լոյսին տակ, հարցումը այլեւս միայն աշխարհի մասին չէ, այլ՝ մեր։ Ի՞նչ կը նշանակէ այսօր գութ ունենալ։ Ի՞նչ կը նշանակէ զգալ նոյն խորութեամբ՝ անկախ այն բանէն, թէ ո՛վ է տառապողը։ Եւ արդեօք մեր սրտերը կը մնա՞ն բաց ու զգօն, թէ կամաց-կամաց կը սորվին ընտրել, երբ զգալ։
Այս օրերուն այս նիւթերուն շուրջ սրտառուչ գրառում մը կատարած է Հայց. Առաքելական Եկեղեցւոյ Պրազիլիոյ Թեմի Առաջնորդ՝ Գերշ. Տ. Նարեկ եպս. Պէրպէրեան։
Ստորեւ Առաջնորդ Սրբազան հօր գրառումը՝ թարգմանաբար՝
«Վերջերս բան մը ծանրացած է սրտիս մէջ, երբ կը դիտեմ աշխարհը եւ կը խորհիմ, թէ ինչպէս կը պատասխանենք տառապանքին։
Երբեմն, մենք կը միանանք շատ գեղեցիկ ձեւով։ Կը զգանք խորապէս, կը խօսինք եւ կը կանգնինք տառապողներուն կողքին։ Եւ ասիկա իսկապէս նշանակութիւն ունի։
Բայց ուրիշ պահերու, նոյնքան իրական, նոյնքան մարդկային ցաւ մը գրեթէ անտեսուած կը մնայ։ Եւ այս կը մղէ մեզ հարցնելու․ ե՞րբ մեր գութը սկսաւ փոխուիլ՝ մէկ կեանքէն միւսը։
Չեմ հաւատար, թէ պատճառը այն է, որ չենք հոգար։ Գուցէ պարզապէս ընտելացած ենք արձագանգելու աւելի տեսանելիին, աւելի յաճախ տեսածին… փոխանակ այն բանի, որ ուղղակի ճշմարիտ է։ Եւ կամաց-կամաց, առանց նկատելու, բան մը մեր մէջ կը դառնայ աւելի պակաս զգայուն, աւելի պակաս ուշադիր։
Երբ կը նայիմ Քրիստոսին, այլ բան մը կը տեսնեմ։ Կը տեսնեմ սէր մը, որ երբեք չտատամսեց, երբեք չհամեմատեց եւ երբեք չդարձուց երեսը։ Սէր մը, որ տեսաւ իւրաքանչիւր մարդ, մանաւանդ մոռցուածները, եւ բոլորը վարուեցաւ նոյն խնամքով ու արժանապատուութեամբ։
Հաւանաբար, ուրեմն, այս միայն մեր շուրջ եղող աշխարհին մասին չէ։ Գուցէ աւելի անձնական բան մըն է։ Գուցէ հրաւէր մըն է՝ ներս մեզ նայելու եւ հարցնելու․ արդեօք նոյնպէս կը զգա՞նք բոլորին համար։ Արդեօք մեր հաւատքը կը ձեւաւորէ՞ մեր սիրտը, թէ մենք կ՛ընտրենք՝ երբ զգալ։
Իմ աղօթքս պարզ է․ Թող աճինք սրտերով, որոնք չեն ընտրեր՝ ո՛վ արժանի է գութի։ Թող մնանք բաց, անկեղծ եւ ուշադիր։ Եւ թող մեր սէրը արտացոլէ ոչ թէ այն, ինչ դիւրին է տեսնել… այլ այն, ինչ ճշմարիտ է եւ խորապէս մարդկային»։
