9.09c
Երեվան
շբթ, մյս 09
Ոչ մի խօսք իմաստուն,
Ոչ էլ մի անձ գիտուն,
Չեն կարող բացատրել,
Ինձ կեանք տըւող,
Մէկ էլ հոգիս տանջող՝
Ա՜խ, քո սէրը:
Քո սէրը, սրբացած ապրումով մի հէքիաթ էր,
Իմ խոնարհ, հոգետանջ այս կեանքի՝ մուրազն էր:
Քո սէրը, տառապող սրտերի վառ երազն էր,
Այս բոլոր սիրահար աշխարհի՝ իտէալն էր:
Քո սէրը՝
Տեսիլքի մը նման զիս հմայեց,
Նորանոր ալիքների ենթարկեց,
Քո սէրը՝
Մոռացուած ցաւերն իմ ետ նորոգեց,
Որբացած իմ սիրտը՝ կործանեց,
Ա՜խ, քո սէրը...:
Արցունքո՜վ, արցունքով գրեցի էս խօսքերը,
Յուզմունքով երգեցի մեր սիրոյ ցաւ յուշերը:
Թէ տեսնես, չբուժուող ցաւերի մէջ ընկել եմ,
Պատկերըդ կրծքումըս եմ սեղմել, ու արտասուել:
Քո սէրը՝
Տեսիլքի մը նման զիս հմայեց,
Նորանոր ալիքների ենթարկեց,
Քո սէրը՝
Մոռացուած ցաւերն իմ ետ նորոգեց,
Որբացած իմ սիրտը՝ կործանեց,
Ա՜խ, քո սէրը...:
Կայլակ
(2006)
«Սէր ու Կրակ» գիրքէն
