14.09c
Երեվան
երք, հկտ 27
Հոկտեմբերի 27-ի զոհերուն յիշատակը յարգելու համար բաւարար չեն ծաղիկները, յուշակոթողներն ու պաշտօնական խօսքերը։ Քանի դեռ այդ ոճիրին շուրջ հանրութեան մէջ մնացած հարցումները համոզիչ պատասխաններ չեն ստացած, այդ օրը պիտի շարունակէ մնալ ոչ միայն սուգի, այլեւ չաւարտած արդարութեան խորհրդանիշ։ Որովհետեւ պետութեան մը պատմութեան մէջ ամենէն ծանր վէրքերը ժամանակը չէ՛ որ կը փակէ, այլ ճշմարտութիւնը։
Սագօ Արեան Լրագրողի էջ-էն կը կարդանք՝
Հայաստանի նորագոյն պատմութեան մէջ կան դէպքեր, որոնք ժամանակը չի կրնար մոռացութեան մատնել։ 1999 թուականի Հոկտեմբեր 27-ը այդպիսի օր մըն է՝ երբ խորհրդարանի նիստերու դահլիճին մէջ արձակուած կրակոցները ոչ միայն ութ պետական գործիչներու կեանքը խլեցին, այլեւ ծանր հարուած հասցուցին նորանկախ Հայաստանի պետականութեան եւ քաղաքական համակարգին։ Այդ ոճիրին հետեւանքները տարիներու հեռաւորութենէն անդին ալ կը շարունակեն հետապնդել հայ հասարակութիւնը։
Այդ օրը Նայիրի Յունանեանի գլխաւորած զինեալ խումբը ներխուժեց խորհրդարան եւ սպաննեց վարչապետ Վազգէն Սարգսեանը, Ազգային ժողովի նախագահ Կարէն Դեմիրճեանը, փոխնախագահներ Եուրի Բախշեանը եւ Ռուբէն Միրոյեանը, պատգամաւորներ Միքայէլ Քոթանեանը, Հենրիկ Աբրահամեանը եւ Արմենակ Արմենակեանը, ինչպէս նաեւ նախարար Լէոնարդ Պետրոսեանը։
Անցնող տարիներուն ընթացքին ոճրագործները դատապարտուեցան, սակայն հասարակական կասկածներն ու պատասխանատուութեան վերաբերեալ հարցումները չվերացան։ Ոճիրին շարժառիթներուն, հնարաւոր կազմակերպիչներուն եւ կանխարգիլման ուղղութեամբ պետական մարմիններու գործունէութեան մասին հարցերը շարունակեցին մնալ հանրային քննարկումներու կեդրոնը։
Զոհերուն յիշատակը յարգելը անհրաժեշտ է, բայց յիշատակութեան արարողութիւնները չեն կրնար փոխարինել ճշմարտութեան ամբողջական բացայայտման եւ արդարութեան ապահովման պահանջին։ Պետութեան մը ուժը կը չափուի նաեւ անով, թէ որքան պատրաստ է առերեսուելու իր պատմութեան ցաւալի դէպքերուն եւ հանրութեան առջեւ հաշուետուութիւն ապահովելու։
Հոկտեմբերի 27-ը Հայաստանի նորագոյն պատմութեան մութ էջերէն մէկը կը մնայ՝ յիշեցնելով պետականութեան խոցելիութիւնը եւ քաղաքական բռնութեան կործանարար հետեւանքները։
Հոկտեմբերի 27-ի զոհերուն յիշատակը յարգելու համար բաւարար չեն ծաղիկները, յուշակոթողներն ու պաշտօնական խօսքերը։ Քանի դեռ այդ ոճիրին շուրջ հանրութեան մէջ մնացած հարցումները համոզիչ պատասխաններ չեն ստացած, այդ օրը պիտի շարունակէ մնալ ոչ միայն սուգի, այլեւ չաւարտած արդարութեան խորհրդանիշ։ Որովհետեւ պետութեան մը պատմութեան մէջ ամենէն ծանր վէրքերը ժամանակը չէ՛ որ կը փակէ, այլ ճշմարտութիւնը։
