Հովհաննես Թումանյանի դստեր՝ Նվարդ Թումանյանի հուշերից
Հայրիկս սև թիկնոցով, կեպին գլխին, շտապ դուրս եկավ սենյակից՝ գաղթականությունը շենքերում պատսպարելու, վազում էր կետից կետ, վրանից վրան… մի մեռնողից դեպի ուրիշ մեռնողը: Կարգադրում էր, հրամայում, հայհոյում, կշտամբում, ժպտում, շոյում, զայրանում: Մի օր էլ, տեղատարափ անձրևին, նա վազեց, բռնի կերպով բաց արավ նոր կառուցվող հայրապետական վեհարանը, որը մինչ այդ անձեռնմխելի էր: Գաղթականները լցվեցին ներս: Զայրացած կաթողիկոսը կշտամբում է պոետին, ասելով.
– Դուք գիտե՞ք, որ ես Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն եմ։
Թումանյանը պատասխանում է.
- Գիտե՞ք, որ ես էլ Ամենայն Հայոց Բանաստեղծն եմ:
Լուսանկարում՝ Թումանյանը և դուստրը՝ Նվարդը, գթության քույրերի և որբերի հետ, Էջմիածին, 1915 թ․
Միացիր մեզ Տելեգրամում
Միացիր մեզ Յութուբում
Կիսուիլ
