17.09c
Երեվան
չրք, սպտ 30
Այն օրը, երբ երեխային կ՚ըսես.«քու ապագադ հոս է, եւ մենք այդ ապագային համար բան մը կը կառուցենք» մնացածը խօսք է, հետեւաբար ոչինչ...
Սագօ Արեան լրագրողի էջ-էն կը կարդանք՝
Ես «հայրենակերտում» եւ «հայրենաշինութիւն» բառերը այլ կերպ չեմ կրնար ընկալել։
Ոչ թէ որովհետեւ այս բառերը գեղեցիկ կը հնչեն, այլ որովհետեւ հայրենիք մը ճառերով չի կառուցուիր։
Հայրենիք կը կառուցուի այն օրը, երբ սահմանամերձ Վարդենիսի մէջ 700 երեխայի համար դպրոց կը կառուցես։
Այն օրը, երբ մանկապարտէզ կը շինես։
Այն օրը, երբ երեխային կ'ըսես. «Քու ապագադ հոս է, եւ մենք այդ ապագային համար բան մը կը կառուցենք»։
Ճիշդ առնուած քայլերուն մասին արձագանգելը, հետեւաբար, ոչ միայն կարեւոր է, այլեւ՝ անհրաժեշտ։ Որովհետեւ մենք երբեմն այնքա՜ն վարժուած ենք քննադատելու, դժգոհելու եւ ամէն ինչի մէջ թերութիւն փնտռելու, որ դրական ու ճիշդ գործը նկատելն իսկ կը մոռնանք։
Իսկ այս մէկը այն գործերէն է, որոնց մասին պէտք է խօսիլ։
Ի վերջոյ, խօսքի սահմաններէն անդին, հայրենիք կերտելը կը սկսի կրթական օճախէն՝ դպրոցէն։
Եւ այստեղ Ամերիկայի Հայ Աւետարանչական ընկերակցութեան՝ AMAA-ի դերակատարութիւնը առանձնայատուկ է։ Տարիներ շարունակ անիկա Հայաստանի տարբեր համայնքներուն մէջ խօսքէն անդին անցած է եւ կառուցած է՝ դպրոցներ, մանկապարտէզներ, կրթական ու համայնքային կեդրոններ։
Այսինքն՝ ոչ թէ «հայրենիք կը կերտենք» ըսած են, այլ՝ եկած եւ հայրենիքին մէջ բան մը կառուցած են։
Վարդենիսի ծրագիրն ալ այդ իմաստով կարեւոր է։
700 տեղանոց դպրոց մը, 150 տեղանոց նախադպրոցական հաստատութիւն մը եւ 60 տեղանոց ցերեկային կեդրոն մը՝ ասիկա պարզապէս նոր շէնքերու ծրագիր մը չէ։
Ասիկա երեխային ուղղուած շատ պարզ պատգամ մըն է.
Դուն պէտք ունիս այստեղ ապագայ ունենալու։
Եւ ես հայրենաշինութիւնը հոն կը տեսնեմ։
Ոչ թէ բարձրաձայն յայտարարութիւններու մէջ, այլ այն շէնքին մէջ, ուր վաղը հայ երեխայ մը պիտի մտնէ՝ դպրոցական պայուսակը ուսին։
Հայրենիք մը հոն է, ուր երեխաներու համար դպրոց կը կառուցուի։
Մնացեալը՝ խօսք է։
