Մահացած է Վաչէ Սրուրեանը. Ան Tele Liban կայանի աշխատակիցներէն էր... Որեւէ երաշխիք տալ, որ մեր սահմանները բաւարար չափով պաշտպանուած են, չենք կրնար. Ռոպերթ Քոչարեան... Երուսաղէմի մէջ լարուած իրավիճակը կը շարունակուի. Կան 105 վիրաւորներ... Կիլիկիոյ կաթողիկոսութիւնը դարձեալ դատ կը բանայ Թուրքիոյ դէմ...
«Իմ անունս է Պայքար եւ վախճանս՝ ՅԱՂԹԱՆԱԿ»...
«Իմ անունս է  Պայքար եւ վախճանս՝ ՅԱՂԹԱՆԱԿ»...
28 Մարտ 2021 , 11:26

 

Երբեք ալ պիտի չուզէի Ծաղկազարդի օրս սկսիլ այս մտորումներով, բայց ինչ առած։
Խօսքը Արմէն Գրիգորեանի կողմէ հնչեցուած Թուրքիոյ հետ «շտկումներ»ու մասին է, որ կարծիքովս քննարկումներու, նոյնիսկ բռնկումի նոր տիսքուրս մը պիտի բանայ Հայաստանի եւ Սփիւռքի հայութեան մէջ։
Ու այս առումով մարդ ինչքան ալ փորձէ լրագրական կանոնները պահպանել անկարող է վրդովմունքով չխօսիլ։
Այս մօտեցումը պարոնայք, որուն թելերը կրնան շատ հեռուէն գալ կ՚ենթադրեն «լեզու գտնել»ու բրոսէս մը սկսիլ այսօրուան Թուրքիոյ հետ, առանց հարց տալու, կամ թոյզն իսկ անկեղծանալու ժողովուրդին հետ։
Նոյն ձեռագիրն էր պատերազմի ատեն եւ նոյնը կը շարունակուի հիմա։
Քուլիսներու ետին «խաղեր» պատրաստել ու կամաց- կամաց այդ խաղը ներկայացնել ու ըսել ՝ «ունինք այն ինչ, որ ունինք»։
Անշուշտ այս բոլորը կրնան տեղի ունենալ օգտուելով Հայաստանի հանրութեան մէջ դեռ մնացած այն տոկոսին, որոնք զօրավվիգ են այս իշխանութեանց եւ ունին մէկ «տարտ», որն է ՝ «ամէն բան ըլլայ, միայն թէ նախկիննները յանկարծ չվերադառնան...»
Այստեղ կը ծագի հարց Թուրքիոյ հետ շտկ՞ել, ինչը շտկել պարոնայք ...
«Շտկե՞լ» այսքան վէրքի վրայ եւ այսքան կորուստի...
«Շտկե՞լ» երբ այդ երկիրը ամէն գնով եւ վայրագաբար յաճախ արիւնով միջամուխ կ՚ըլլայ Սուրիոյ, Լիպիոյ, Յունական ջուրերու նաւթի հարցերուն մէջ։
«Շտկե՞լ», երբ իր քայքայուած տնտեսութիւնը շղարշով ծածկելու համար Անգարա հալածանքի նոր ուղեգիծ կ՚որդեգրէ, երկխօսութեան, եւ ոչ զինեալ պայքարի հաւատացող HDP-ին հետ։
«Շտկե՞լ», երբ Ցեղասպանութեան ուրացումը կը շարունակուի եւ հազարաւոր թուրք գործիչներ, որոնք կը ճանչնան Ցեղասպանութեան փաստը կը մնան բանտի ճաղերու ետին ու աքսորի մէջ։
«Շտկե՞լ», երբ Արցախի մէջ թափուած արիւնը տակաւին չէ չորցած, եւ որուն հիմնական «դերակատար»ը եղած են թրքական արդիական զէնքերն ու բարձրաստիճան զօրավարները։
Ի՞նչը շտկել, ըսէք մէյ մը հասկնամ ...
Մէկ բան պարզ է ինծի համար, եւ նոյնիսկ գիտակցելով եւ ճանչնալով այսօրուան Թուրքիան, մենք իրաւունք չունինք տեղի տալու մեր սկզբունքայնութենէն...
Գործընկերութիւն կ՚ընենք, լեզու կը գտնենք, ճանապարհ կը բանանք, բայց այդ բոլորը այս կերպ չեն ըլլար։
Արժանապատիւ թշնամութենէն ետք, որ հարիւր տարի մեր երակներէն կը հոսի, այսքան ստորաքարշ բարեկամութեան մը «աւետիս»ը չեն տար, որովհետեւ այս ստորաքարշ մօտեցումը աւելի է մահացու եւ աւելի է վտանգաւոր, քան արժանապատիւ թշնամութիւնը։
Ու այս բոլորէն անդին, հարկ է, որ Թուրքիոյ հետ ցանկացած խօսակցութիւն ըլլայ բաց եւ հանրայնացուած։
Մենք պէտք է իմանանք, թէ ինչ կը խօսուի, ինչ բանակցութիւն կ՚երթայ եւ ինչ են յետին նպատակները այս բոլորին։
Նոյնիսկ եթէ Ռուսաստանը ջատագովը ըլլայ այդ նոր համակեցութեան, մենք իրաւունք չունինք տեղի տալու եւ յանձնուելու...
Այսօր թոյլ ենք, վիրաւոր ենք, ընկճուած ենք, ճիշդ է, բայց ոչ մէկ բան յաւիտենական է, այսօրուան Թուրքիան եւ իր առաջնորդն ալ յաւիտենական չեն։
Քաղաքականութեան մէջ, առանց հաւատամքի, առանց պայքարի հունտի առաջ երթալը, տեղ չի տանելու ու ես աւելի քան վստահ եմ, որ նոյն այդ շտկումներու փորձերը, քաղաքական ընկալումները եւ դէպի Թուրքիա նոր «սիրայօժար» արեւելում մ՚ունենալը դատապարտուած են մահուան։
Նոյնը եղած է այլ տեղեր, բոլորովին այլ պայմաններու տակ եւ բոլորովին այլ ձեւաչափերով ի վերջոյ չի մեռնիր պայքարի այն հունտը, որ այս աշխարհիս վրայ ունի նոյնիսկ մէկ հետեւորդ...։
Յ.Գ. Ինծի համար շատ կարեւոր է, որ սփիւռքի մէջ հարիւր տարի պայքարի կրակը վառ պահած եւ գաղափարի հնոցէն իրենց կրակները առած գործիչները, անունները, տեսակէտ ստեղծող հատուածները, եւ գործ արարող հայրենասէրները ինչ կը մտածեն այս մասին։ Եւ ասոր համար էր նաեւ, որ աւելի վաղ գրած էի ու դեռ կը գրեմ, որ մենք ամուր եւ ուժեղ սփիւռքի արժէքը պէտք է գիտնանք, որովհետեւ առանց այդ սփիւռքին տեսէք հիմա օրինակ, ինչ պայմաններու տակ եւ ինչ խաղերով Հայաստանի իշխող մեծամասնութեան քաղաքական կամքը կամ «բանտուած» է, կամ ալ «կամովին աքսոր»ի ճանապարհը բռնած...
«Ի՜նչ է հոգին, հայու հոգին...» կը հարցնէր բանաստեղծ Վահան Թէքէեան, ես պատասխանը տամ ՝ «Իմ անունս է պայքար եւ վախճանս է յաղթանակ...»
Յ.Գ.1Քիչ մը ռատիքալիստ թող թուիմ, աւելի լաւ է, քան թէ խիղճի ցաւը խեղթէ իմ կոկորդս՝ յանուն իմ եւ ձեր բիւրաւոր նահատակներուն...։

 

Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture