Լիբանան. Դպրոցները փակ պիտի մնան մինչեւ 8 մարտ... Աշոցքի եւ Չարենցաւանի մէջ ձիւնաթափ... «Թուրքիան մեզ տեղեակ չէր պահած...» Ռուսաստանի ՊՆ-ի յայտարարութիւնը... Թուրքերը կը յարձակին միմեանց վրայ․ կիպրացի թուրք ղեկավարը կը քննադատէ Թուրքիան...
«Աստուած կ՚առնէ ցաւը... եւ այն կը վերածէ յոյսի եւ ուրախութեան» Նաթալի Քենտիրճեան
«Աստուած   կ՚առնէ   ցաւը... եւ  այն կը վերածէ  յոյսի եւ ուրախութեան» Նաթալի Քենտիրճեան
13 Փետրուար 2020 , 11:14

 Մեր թերթի  բարեկամներէն ՝ Նաթալի Տէր Ստեփանեան-Քէնտիրճեան     օրեր առաջ  կորսնցուց իր  սիրելի  մայրիկը։

 

Այս   առթիւ «Արեւելք»   ցաւակցութիւն կը յայտնէ  Նաթալիին եւ  կը հրապարակէ  իր մօր   կորստեան  առթիւ  վերջինիս  պատրաստած      սրտի  խօսքը։

 

Երեքշաբթի, 12 փետրուարի առաւօտեան ժամը 1:30-ն էր, երբ հեռաձայնը հնչեց. հիւանդանոցէն էր, մայրս, որ շաբաթէ մը ի վեր կը գտնուէր ապաքինման սենեակը, արդէն մահացած էր:

 

Այո, ճիշդ է, որ ան անհանգիստ էր եւ կը տառապէր, տարիներ շարունակ տառապեցաւ, այն ցաւը, որ կը չարչրկէր իր հոգեկանն ու ֆիզիքականը տասնեակ տարիներ տեւեց եւ սպառեց զինք:

 

Բայց … Շատ աղօթած էի իր ապաքինման համար, աղաչած էի, որ մայրս վերագտնէր իր ուժը, կորովը, կենդանութիւնը: Ան, որ միշտ ուրախութիւն կը սփռէր, սէր, գուրգուրանք, խանդաղատանք եւ ամբողջ ընտանեկան պարագաներն ու դժուարութիւն կ’ընկալէր քաջութեամբ ու համբերութեամբ: Պատերազմի ընթացքին անտուն ու թափառական վիճակի մէջ իսկ կրցած էր տոկալ, ցաւի եւ վիշտի, ինչպէս նաեւ ուրախութեան մէջ նոյն կինն էր` բարեհամբոյր ու խիզախ:

 

Հարցումները կը խճողէին միտքս:

 

Ի՞նչ պիտի ընէի առանց իրեն, ինչպէ՞ս յարատեւէի: Խնդրած էի, աղերսած, որ Աստուած բուժէր զինք, վստահ էի եւ գիտէի, որ ամէն բան լաւ պիտի ըլլար: Մէկ խօսքով, պարզապէս պէտք ունէի եւ զայն գտայ շնորհքի մը նման:

 

Իւրաքանչիւր կիրակի նոր պատուելին կ՛աղօթէր` ըսելով. «Ո՜վ Տէր, դուն գիտես մեր կարիքները, դուն կը պատասխանես մեր աղօթքներուն երբեմն` այո, երբեմն` ոչ, եւ երբեմն կը խրատես, որ սպասենք եւ ահա խաղաղութիւնը պիտի գտնենք ինչ ալ ըլլար արդիւնքը»:

 

Մօրս մահէն ետք, երբ ընտանեկան պարագաներ, սիրելիներ հաւաքուած էին մխիթարելու եւ անոնք կը կրկնէին, թէ պէտք է ուրախ զգայի որովհետեւ մայրս փոքր տարիքիս չկորսնցուցի, բախտաւոր էի, որ ան աւելի չչարչարուեցաւ, ես պարզապէս ցաւ կը զգայի, վիշտ, լքուածութիւն, մինակութիւն եւ անբացատրելի կորուստ: Բայց օրերը ցոյց կու տային, թէ մայր մը երբեք չես կորսնցներ, մահն իսկ չի կրնար խլել զինք, որովհետեւ անոր ցանած սերմերը տարիներու ընթացքին մեծցած ու աճած են քու նկարագիրիդ մէջ, երեւան կու գան եւ իրենք զիրենք կը բացայայտեն յաճախ քու սովորութիւններուդ մէջ, զգացումներուդ, կարծիքներուդ, մտածելակերպիդ, բառամթերքիդ, խօսակցութեան ոճիդ: Անոր դրոշմը ամուր հիւսուած է կ՛ըլլայ քու ամբողջ նկարագիրիդ հետ: Մօրս քաղցրութիւնը, ազնուութիւնը, հուսամի անուշ բուրմունքը, զոր շատ կը սիրէր, պարզապէս կը պարուրէին էութիւնս:

 

Երբ այս աշխարհի մէջ մեր պատմութիւնները կիսատ կը մնան, ուրիշ յաւելուած հատորներ պիտի շարունակուին գրուիլ յաւիտենականութեան մէջ, եւ երբ անոնք ամբողջանան հոն անարդարութիւն պիտի չըլլայ, ոչ ալ հիւանդութիւն, ամէն բարի արարք պիտի պարգեւատրուի եւ ամէն մեղք դատապարտուի:

 

Այսօր վստահ եմ, որ Աստուած պատասխանեց աղօթքներուս: Ան գիտէ, թէ ի՛նչ է լաւագոյնը մեզի համար: Դիւրին բան չէ հաւատքը, բայց գիտեմ, որ ճշմարիտ է, գիտեմ, որ իմ Աստուածս իրական է եւ բնաւ պիտի չցաւցնէ զիս առանց դարմանումը տալու:

 

Այն խաղաղութիւնը, զոր կը զգամ մօրս կորուստէն ետք շատ տարօրինակ էր, յոգնած եւ սգաւոր հոգիէս բխած բան մըն էր, շատ խորունկ:

 

Խաղաղութիւն մըն էր, որ կը տիրէր ամբողջ էութեանս մէջ: Մօրս յիշատակը դառն կսկիծ չէր միայն, այլ նաեւ յիշատակի եւ յոյսի բանալին էր:

 

Գիտէի, որ Աստուած ճամբան պիտի հարթէր առանց մայրիկիս: Ան պիտի հոգար զիս, ինչպէս որ հոգացած էր տարիներ առաջ մօրս, երբ ան իր կարգին կորսնցուցած էր իր մայրը: Ան այն Աստուածն է, որ կ՛առնէ ցաւը եւ վիշտը եւ զանոնք կը վերածէ ուրախութեան, ցնծութեան եւ յոյսի:

 

Աստուածածնայ վերափոխման այն տօնին աւելի քան երբեք կը զգամ Աստուածամօր անունը կրող մօրս բացակայութիւնը, նաեւ` Աստուծոյ կողմէ իրմով ինծի հասած խաղաղութիւնն ու յոյսը:

 

Անոյշ մայրիկիս յիշատակով`

 

Նաթալի  Տէր Ստեփանեան-Քէնտիրճեան

 

Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture