• 29
• 27/07/2026

Հայկական պարերու տպաւորիչ փառատօն Աթէնքի մէջ

Օրերս, Գոքինիոյ մէջ Հայ Աւետարանական եկեղեցւոյ կազմակերպած 2026-ի պարերու փառատօնը վերածուեցաւ ազգային ինքնութեան տպաւորիչ տօնի՝ համախմբելով շուրջ 700 հայրենակից, 200 պատանի ու երիտասարդ պարող եւ մօտ հարիւր կամաւոր։ Հայկական պարն ու երաժշտութիւնը ստեղծեցին հայրենասիրական բացառիկ մթնոլորտ մը, որ հայրենիքի շունչն ու մշակութային ոգին փոխանցեց ներկաներուն՝ վերածելով ձեռնարկը իսկական հայկական տօնախմբութեան։

Եր­կար տա­րի­նե­րու վրայ, ­Յու­նաս­տա­նի ­Հա­մազ­գա­յի­նի պա­րա­յին հա­մոյթ­նե­րը ա­ւե­լի ու ա­ւե­լի խոր տպա­ւո­րու­թիւն եւ խան­դա­վա­ռու­թիւն կը ստեղ­ծեն յու­նա­հայ ի­րա­կա­նու­թեան մէջ։ ­Սե­րուն­դէ սե­րունդ փո­խան­ցո­ւող հայ մշա­կոյ­թի ա­ւան­դը, վեր­ջին ե­րե­սուն տա­րի­նե­րուն իր հա­յադ­րոշմ ա­ւա­զա­նին մէջ մկրտած է հա­րիւ­րա­ւոր պա­տա­նի­ներ ու ե­րի­տա­սարդ­ներ, ո­րոնց սէրն ու հա­ւատ­քը հայ պա­րա­յին ա­րո­ւես­տին հան­դէպ հա­յա­պահ­պան­ման օ­րի­նա­կե­լի ծա­ռա­յու­թիւն մըն է՝ ըստ ա­մե­նայ­նի։

Այս տա­րո­ւան պա­րա­յին հա­մոյ­թը ան­նա­խըն­թաց փա­ռա­տօն մըն էր, հո­գիի ու զգա­ցում­նե­րու փո­թո­րիկ մը, որ թնդա­ցուց բազ­մու­թիւն­նե­րը, ցոյց տա­լով հայ­րե­նի սուրբ հո­ղէն սկսեալ մին­չեւ սփիւռ­քեան մեծ ու փոքր ոս­տան­նե­րը, թէ հայ ե­րի­տա­սար­դի ո­գե­ղէն կազ­մո­ւած­քը կ­՚ապ­րի ու կը շնչէ հայ­րե­նի օ­դին ու ա­րե­ւին կեն­սա­տու ու­ժով։

­Հայ­կա­կան մշա­կու­թա­յին ինք­նու­թեան զար­թօնք մըն էր, որ վառ պա­հեց նա­յի­րեան ո­գին ու մեր հայ­րե­նի­քի ա­րե­ւա­համ քաղցր բուր­մուն­քով լիա­ցուց իւ­րա­քան­չիւր հա­յոր­դիի սիր­տը։

Այս զգա­ցում­նե­րով ու ա­ւե­լի, բազ­մա­հա­րիւր հայ­րե­նա­կից­ներ վա­յե­լե­ցին հայ­կա­կան պա­րի ու ե­րաժշ­տու­թեան, գոյ­նի եւ լոյ­սի յա­ջոր­դա­կան ա­լիք­նե­րը, ո­րոնք հա­մա­կե­ցին ու ոտ­քի հա­նե­ցին իւ­րա­քան­չիւր հա­յոր­դի, մե­ծով ու փոք­րով։

­Շա­բաթ, 27 ­Յու­նիս 2026-ի ե­րե­կո­յեան, ­Գո­քի­նիոյ ­Հայ Ա­ւե­տա­րա­նա­կան ե­կե­ղեց­ւոյ ըն­դար­ձակ շրջա­բա­կը այ­լեւս փոքր կ­՚ե­րե­ւէր ի տես մօտ 700 հայ­րե­նա­կից­նե­րու ներ­կա­յու­թեան, 200 երկ­սեռ պա­տա­նի ու ե­րի­տա­սարդ պա­րող­նե­րուն, ինչ­պէս նաեւ հա­րիւ­րի հաս­նող կա­մա­ւոր աշ­խա­տող­նե­րուն, ո­րոնք քա­նի մը ժա­մո­ւան հա­մար վայ­րը վե­րա­ծե­ցին ­Հա­յաս­տան աշ­խար­հին, իր պա­րով ու ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան ո­գիով, սրտա­յոյզ ե­րաժշ­տու­թեամբ ու հո­գեցն­ցիչ մե­ղե­դիով։

Ի­րենց ներ­կա­յու­թեամբ ե­լոյ­թը պա­տո­ւե­ցին ­Թե­մա­կալ Ա­ռաջ­նորդ Սր­բա­զան հայ­րը, ­Հայ Ա­ւե­տա­րա­նա­կան ե­կե­ղեց­ւոյ ­Վե­րա­պա­տո­ւե­լին, հո­գե­ւոր դա­սը, Ազ­գա­յին վար­չու­թեան ա­տե­նա­պետն ու ան­դամ­նե­րը, Հ.Յ.Դ. ­Յու­նաս­տա­նի ­Կեդր. կո­մի­տէի ներ­կա­յա­ցու­ցիչն ու ան­դամ­նե­րը, միու­թիւն­նե­րու ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րը եւ յոյն պաշ­տօ­նա­տար­ներ։

­Յու­նաս­տա­նի ­Հա­մազ­գա­յի­նի Շրջ. վար­չու­թեան եւ միու­թեան պա­րի միա­ւո­րի վար­չու­թեան ան­թուլ ջան­քե­րով, ա­ռա­ջին ան­գամ ըլ­լա­լով ժո­ղո­վուր­դին հրամ­ցուե­ցաւ ան­նա­խըն­թաց փա­ռա­տօն մը, ո­րուն դե­րա­կա­տար­նե­րը ժա­մա­նած էին ­Հա­յաս­տա­նէն, ­Պել­ճի­քա­յէն, ­Հիւ­սի­սա­յին ­Յու­նաս­տա­նի հա­յա­հոծ ­Գո­մո­թի­նիէն եւ Ա­թէն­քէն։

­Հա­յաս­տա­նի «Փ­րոֆ Արթ» պա­րա­յին խում­բը՝ ղե­կա­վա­րու­թեամբ ­Տիգ­րան Մ­նո­յեա­նի, ­Պել­ճի­քա­յէն «Ե­նոք» պա­րա­խում­բը՝ պա­րու­սու­ցու­թեամբ ­Մե­րի ­Կա­րա­պե­տեա­նի, ­Գո­մո­թի­նիի Մ­շա­կու­թա­յին միու­թեան «Ու­րար­տու» պա­րա­խում­բը՝ ղե­կա­վա­րու­թեամբ ­Ռու­զան­նա ­Զօհ­րա­պեա­նի, եւ ­Հա­մազ­գա­յի­նի «­Նա­յի­րի», «­Նա­նօր» եւ «­Մա­րա­լօ» պա­րա­խում­բե­րը՝ ղե­կա­վա­րու­թեամբ Էտ­կար Է­կեա­նի ու Ան­նա ­Պօ­ղո­սեա­նի, փա­ռա­ւո­րե­ցին հայ­կա­կան ա­ւան­դա­կան պա­րա­րո­ւես­տը։ Ա­նոնց կող­քին, հայ­կա­կան նուա­գա­րան­նե­րու խում­բը՝ ­Թա­թուլ ­Համ­բար­ձու­մեան՝ տու­տու­քով, ­Գէորգ ­Մե­լի­քեան՝ քա­ման­չա­յով, Ա­րամ ­Պետ­րո­սեան՝ տհո­լով եւ ­Մար­գա­րի­տա ­Գաս­պա­րեան՝ քա­նո­նով, ե­րաժշ­տու­թեան ու մե­ղե­դի­նե­րու տա­րափ մը ստեղ­ծե­ցին մեծ թի­ւով պա­րե­րու ներ­կա­յաց­ման կող­քին։

Տ­պա­ւո­րիչ լու­սա­ւո­րու­մին ներ­քոյ, բեմ բարձ­րա­ցան ­Մա­րի ­Տան­կու­րեան եւ ­Սու­լա ­Պար­տաք­ճեան, ո­րոնք հա­յե­րէն եւ յու­նա­րէն խօս­քով բա­րի գալս­տեան ար­տա­յայ­տու­թիւն­ներ ու­նե­ցան, միա­ժա­մա­նակ ներ­կա­յա­ցու­ցին խում­բերն ու ա­նոնց մա­սին հա­կիրճ տե­ղե­կու­թիւն­նե­րը։ ­Յա­ջոր­դա­բար, պա­րի միա­ւո­րի ա­նու­նով Ան­դօ ­Շահ­պա­զեան կա­տա­րեց պաշ­տօ­նա­կան բա­ցու­մը օ­րո­ւան յայ­տա­գի­րին։ Սր­տի եւ ե­րախ­տա­գի­տա­կան խօս­քով հան­դէս ե­կաւ վե­րա­պա­տո­ւե­լի ­Վի­գէն ­Չո­լա­քեան, որ դրո­ւա­տեց ե­լոյ­թի նպա­տա­կը ու անդ­րա­դար­ձաւ հա­յու ինք­նու­թիւ­նը վառ պա­հե­լու ջան­քե­րուն։

Ե­րեք ժա­մո­ւան տե­ւո­ղու­թեան ըն­թաց­քին, 6 տար­բեր պա­րա­խում­բեր, 200 պա­րող­ներ, մատ­ղաշ տա­րի­քէն մին­չեւ հա­սուն ե­րի­տա­սար­դա­կան սե­րուն­դը ան­դա­դար պա­րե­ցին, ստեղ­ծե­լով հայ ե­րաժշ­տու­թեան հե­ղեղ մը, որ ան­վերջ հո­սե­ցաւ բո­լոր ներ­կա­նե­րու հո­գիին մէջ։

Ն­կա­րագ­րա­կան այս սեղմ տո­ղե­րը բա­ւա­րար չեն ար­տա­յայ­տե­լու ար­հես­տա­վարժ շար­ժու­մը, հայ պա­րե­րու տպա­ւո­րիչ շա­րա­նը, ե­րաժշ­տա­կան գոր­ծիք­նե­րու մե­ղե­դին, ո­րոնք ա­ռինք­նող ու խան­դա­վա­ռող պա­հեր նո­ւի­րե­ցին այդ բա­ցա­ռիկ գի­շե­րո­ւան մէջ։ ­Կա­րե­լի չէ ան­տես առ­նել, թէ հա­րիւ­րա­ւոր ներ­կա­նե­րուն հետ, տա­րա­ծու­թեան շուրջ գտնո­ւող բնա­կա­րան­նե­րու պատշգամ­նե­րէն յոյն բնա­կիչ­նե­րը եւս ի­րենց ու­շադ­րու­թիւ­նը սե­ւե­ռած էին հայ մշա­կոյ­թի փա­ռա­տօ­նի ան­զու­գա­կան մթնո­լոր­տին վրայ։

­Շա­րու­նա­կա­կան բա­ցա­գան­չու­թիւն­ներ, խան­դա­վառ կան­չեր, բուռն ծա­փա­հա­րու­թիւն­ներ կը ճեղ­քէին եր­կին­քը, գնա­հա­տե­լով մեր հա­յոր­դի­նե­րու կա­խար­դա­կան մա­տու­ցու­մը, ա­նոնց շար­ժու­ձե­ւե­րը, հայ ո­գիի վե­րա­ցու­մը եւ ե­րի­տա­սար­դու­թեան խրոխտ ե­րե­ւու­մը։

Հա­կա­ռակ եր­կա­րա­տեւ յայ­տա­գի­րին, ժո­ղո­վուր­դի խան­դա­վա­ռու­թիւ­նը պահ մըն իսկ չնո­ւա­զե­ցաւ, իր հա­յեացքն ու ու­շադ­րու­թիւ­նը կեդ­րո­նա­ցու­ցած ըլ­լա­լով բե­մին վրայ ըն­թա­ցող գոյնզ­գոյն տե­սա­րան­նե­րուն վրայ։

Եզ­րա­փա­կիչ պա­րը, մարդ­կա­յին տպա­ւո­րիչ բեր­դի կանգ­նու­մով, 200 պա­րող­նե­րով, պա­րու­սոյց­նե­րով եւ վար­չա­կան ան­դամ­նե­րով, գա­գաթ­նա­կէ­տին հաս­ցուց ո­գե­ւո­րու­թիւնն ու բարձր տրա­մադ­րու­թիւ­նը։

­Բե­մին վրայ բարձ­րա­ցաւ ­Թե­մա­կալ Ա­ռաջ­նորդ Տ. ­Սա­հակ եպս. Ե­մի­շեան, որ ­Հա­մազ­գա­յի­նի ա­նու­նով պար­գե­ւատ­րեց հիւ­րա­բար ժա­մա­նած պա­րա­խում­բե­րու ղե­կա­վար­նե­րը, ա­պա ներշն­չո­ւած խօս­քով մը վեր ա­ռաւ ե­րի­տա­սար­դու­թեան ա­նե­րեր ո­գին, որ այդ գի­շեր դարձ­աւ հա­յու ինք­նու­թեան ու հայ մշա­կոյ­թի պան­ծաց­ման հրաբ­խա­յին պայ­թում մը։

­Կէս գի­շե­րէն ետք, երբ այ­լեւս բազ­մա­հա­րիւր հայ­րե­նա­կից­նե­րը հրա­ժեշտ ա­ռին հան­դի­սա­վայ­րէն, մաս­նակ­ցող բո­լոր պա­րող­նե­րը, վար­չա­կան­ներն ու կա­մա­ւոր խում­բե­րը շղթայ մը կազ­մե­ցին ու շա­րու­նա­կե­ցին ի­րենց խան­դա­վառ զո­ւար­ճան­քը, մինչ նո­ւա­գա­խում­բի ե­րաժշ­տու­թիւ­նը կը լեց­նէր սիրտն ու հո­գին մեր հա­յոր­դի­նե­րուն։

­Հա­յաս­տա­նի «Փ­րոֆ Արթ» պա­րա­յին խում­բը՝ ղե­կա­վա­րու­թեամբ ­Տիգ­րան Մ­նո­յեա­նի, ­Պել­ճի­քա­յէն «Ե­նոք» պա­րա­խում­բը՝ պա­րու­սու­ցու­թեամբ ­Մե­րի ­Կա­րա­պե­տեա­նի, ­Գո­մո­թի­նիի Մ­շա­կու­թա­յին միու­թեան «Ու­րար­տու» պա­րա­խում­բը՝ ղե­կա­վա­րու­թեամբ ­Ռու­զան­նա ­Զօհ­րա­պեա­նի, եւ ­Հա­մազ­գա­յի­նի «­Նա­յի­րի», «­Նա­նօր» եւ «­Մա­րա­լօ» պա­րա­խում­բե­րը՝ ղե­կա­վա­րու­թեամբ Էտ­կար Է­կեա­նի ու Ան­նա ­Պօ­ղո­սեա­նի, փա­ռա­ւո­րե­ցին հայ­կա­կան ա­ւան­դա­կան պա­րա­րո­ւես­տը։ Ա­նոնց կող­քին, հայ­կա­կան նուա­գա­րան­նե­րու խում­բը՝ ­Թա­թուլ ­Համ­բար­ձու­մեան՝ տու­տու­քով, ­Գէորգ ­Մե­լի­քեան՝ քա­ման­չա­յով, Ա­րամ ­Պետ­րո­սեան՝ տհո­լով եւ ­Մար­գա­րի­տա ­Գաս­պա­րեան՝ քա­նո­նով, ե­րաժշ­տու­թեան ու մե­ղե­դի­նե­րու տա­րափ մը ստեղ­ծե­ցին մեծ թի­ւով պա­րե­րու ներ­կա­յաց­ման կող­քին։

Տ­պա­ւո­րիչ լու­սա­ւո­րու­մին ներ­քոյ, բեմ բարձ­րա­ցան ­Մա­րի ­Տան­կու­րեան եւ ­Սու­լա ­Պար­տաք­ճեան, ո­րոնք հա­յե­րէն եւ յու­նա­րէն խօս­քով բա­րի գալս­տեան ար­տա­յայ­տու­թիւն­ներ ու­նե­ցան, միա­ժա­մա­նակ ներ­կա­յա­ցու­ցին խում­բերն ու ա­նոնց մա­սին հա­կիրճ տե­ղե­կու­թիւն­նե­րը։ ­Յա­ջոր­դա­բար, պա­րի միա­ւո­րի ա­նու­նով Ան­դօ ­Շահ­պա­զեան կա­տա­րեց պաշ­տօ­նա­կան բա­ցու­մը օ­րո­ւան յայ­տա­գի­րին։ Սր­տի եւ ե­րախ­տա­գի­տա­կան խօս­քով հան­դէս ե­կաւ վե­րա­պա­տո­ւե­լի ­Վի­գէն ­Չո­լա­քեան, որ դրո­ւա­տեց ե­լոյ­թի նպա­տա­կը ու անդ­րա­դար­ձաւ հա­յու ինք­նու­թիւ­նը վառ պա­հե­լու ջան­քե­րուն։

Ե­րեք ժա­մո­ւան տե­ւո­ղու­թեան ըն­թաց­քին, 6 տար­բեր պա­րա­խում­բեր, 200 պա­րող­ներ, մատ­ղաշ տա­րի­քէն մին­չեւ հա­սուն ե­րի­տա­սար­դա­կան սե­րուն­դը ան­դա­դար պա­րե­ցին, ստեղ­ծե­լով հայ ե­րաժշ­տու­թեան հե­ղեղ մը, որ ան­վերջ հո­սե­ցաւ բո­լոր ներ­կա­նե­րու հո­գիին մէջ։

Ն­կա­րագ­րա­կան այս սեղմ տո­ղե­րը բա­ւա­րար չեն ար­տա­յայ­տե­լու ար­հես­տա­վարժ շար­ժու­մը, հայ պա­րե­րու տպա­ւո­րիչ շա­րա­նը, ե­րաժշ­տա­կան գոր­ծիք­նե­րու մե­ղե­դին, ո­րոնք ա­ռինք­նող ու խան­դա­վա­ռող պա­հեր նո­ւի­րե­ցին այդ բա­ցա­ռիկ գի­շե­րո­ւան մէջ։ ­Կա­րե­լի չէ ան­տես առ­նել, թէ հա­րիւ­րա­ւոր ներ­կա­նե­րուն հետ, տա­րա­ծու­թեան շուրջ գտնո­ւող բնա­կա­րան­նե­րու պատշգամ­նե­րէն յոյն բնա­կիչ­նե­րը եւս ի­րենց ու­շադ­րու­թիւ­նը սե­ւե­ռած էին հայ մշա­կոյ­թի փա­ռա­տօ­նի ան­զու­գա­կան մթնո­լոր­տին վրայ։

­Շա­րու­նա­կա­կան բա­ցա­գան­չու­թիւն­ներ, խան­դա­վառ կան­չեր, բուռն ծա­փա­հա­րու­թիւն­ներ կը ճեղ­քէին եր­կին­քը, գնա­հա­տե­լով մեր հա­յոր­դի­նե­րու կա­խար­դա­կան մա­տու­ցու­մը, ա­նոնց շար­ժու­ձե­ւե­րը, հայ ո­գիի վե­րա­ցու­մը եւ ե­րի­տա­սար­դու­թեան խրոխտ ե­րե­ւու­մը։

­Հա­կա­ռակ եր­կա­րա­տեւ յայ­տա­գի­րին, ժո­ղո­վուր­դի խան­դա­վա­ռու­թիւ­նը պահ մըն իսկ չնո­ւա­զե­ցաւ, իր հա­յեացքն ու ու­շադ­րու­թիւ­նը կեդ­րո­նա­ցու­ցած ըլ­լա­լով բե­մին վրայ ըն­թա­ցող գոյնզ­գոյն տե­սա­րան­նե­րուն վրայ։

Եզ­րա­փա­կիչ պա­րը, մարդ­կա­յին տպա­ւո­րիչ բեր­դի կանգ­նու­մով, 200 պա­րող­նե­րով, պա­րու­սոյց­նե­րով եւ վար­չա­կան ան­դամ­նե­րով, գա­գաթ­նա­կէ­տին հաս­ցուց ո­գե­ւո­րու­թիւնն ու բարձր տրա­մադ­րու­թիւ­նը։

­Բե­մին վրայ բարձ­րա­ցաւ ­Թե­մա­կալ Ա­ռաջ­նորդ Տ. ­Սա­հակ եպս. Ե­մի­շեան, որ ­Հա­մազ­գա­յի­նի ա­նու­նով պար­գե­ւատ­րեց հիւ­րա­բար ժա­մա­նած պա­րա­խում­բե­րու ղե­կա­վար­նե­րը, ա­պա ներշն­չո­ւած խօս­քով մը վեր ա­ռաւ ե­րի­տա­սար­դու­թեան ա­նե­րեր ո­գին, որ այդ գի­շեր դարձ­աւ հա­յու ինք­նու­թեան ու հայ մշա­կոյ­թի պան­ծաց­ման հրաբ­խա­յին պայ­թում մը։

­Կէս գի­շե­րէն ետք, երբ այ­լեւս բազ­մա­հա­րիւր հայ­րե­նա­կից­նե­րը հրա­ժեշտ ա­ռին հան­դի­սա­վայ­րէն, մաս­նակ­ցող բո­լոր պա­րող­նե­րը, վար­չա­կան­ներն ու կա­մա­ւոր խում­բե­րը շղթայ մը կազ­մե­ցին ու շա­րու­նա­կե­ցին ի­րենց խան­դա­վառ զո­ւար­ճան­քը, մինչ նո­ւա­գա­խում­բի ե­րաժշ­տու­թիւ­նը կը լեց­նէր սիրտն ու հո­գին մեր հա­յոր­դի­նե­րուն։

Ըն­կե­րա­կան խան­դա­վառ խնճոյք «­Զա­ւա­րեան» կեդ­րո­նին մէջ

Կի­րա­կի, 28 ­Յու­նի­սի ե­րե­կո­յեան, ­Գո­քի­նիոյ «­Զա­ւա­րեան» կեդ­րո­նի «­Զա­քա­րեան-­Սա­րա­ճեան» զոյգ սրահ­նե­րուն մէջ, մաս­նա­կից բո­լոր ե­րի­տա­սարդ­նե­րը եւ վար­չա­կան ան­դամ­նե­րը միաս­նա­բար զո­ւար­ճա­ցան հայ պա­րի ու եր­գի հնչիւն­նե­րուն տակ։

Ան­վերջ շուրջ­պա­րե­րը, ­Հա­յաս­տա­նէն ժա­մա­նած հա­յոր­դի­նե­րու խան­դա­վառ շար­ժում­նե­րը, մէկ խում­բի վե­րա­ծե­ցին բո­լոր պա­րող­նե­րու հա­ւա­քը, ստեղ­ծե­լով հայ­կա­կան ջերմ մթնո­լորտ, հաս­տա­տե­լով նո­րա­նոր բա­րե­կա­մու­թիւն­ներ, ի­րար մօտ բե­րե­լով տար­բեր աշ­խարհ­նե­րու մէջ սնած հայ ե­րի­տա­սարդ­ներ, ո­րոնց ո­գին կը մնայ զուտ հայ­կա­կան, ա­նա­ղարտ ու ջինջ, յի­շեց­նե­լով հայ­րե­նի կա­պու­տան եր­կին­քի ու ա­րե­ւա­համ հո­ղի զօ­րու­թիւ­նը, կամ­քը, հա­յու­թեան բա­բա­խող սիր­տը։ ­

Վարձ­քը կա­տար բո­լո­րին։ Անցնող շաբաթավերջին­, յու­նա­հա­յու­թիւ­նը ապ­րե­ցաւ հպար­տան­քի ան­զու­գա­կան պա­հեր, շնոր­հիւ մեր ե­րի­տա­սար­դու­թեան աննկուն ե­ռան­դին ու ստեղ­ծա­գոր­ծող բա­ցա­ռիկ ու­ժին։

Միացիր մեզ Տելեգրամում

Սեղմել այստեղ

Միացիր մեզ Յութուբում

Սեղմել այստեղ

Միացիր մեզ Տելեգրամում

Միացիր մեզ Յութուբում

Կիսվել