23.09c
Երեվան
շբթ, սպտ 26
Մահուան՝ 5-րդ տարելիցին առթիւ
Ռաֆֆի Հերմոն Արաքսը կեանքով կ՚եռար, բայց այդ կեանքը միշտ չէր մտներ իր բառերուն մէջ։ Իր գրութիւններուն մէջ կը մնար երբեմն չհասունցած, չաւարտած բան մը՝ ինչպէս ճաշ մը, որուն վերջին պատրաստութիւնը տակաւին կը սպասէր։
Այդպէս էր Ռաֆֆին՝ փոթորիկներով լեցուն, մշտական որոնումի մէջ, արագ ապրող, արագ գրող ու իր խօսքը լսելի դարձնելու մեծ ցանկութեամբ լրագրող մը։ Սփիւռքի լրագրող ըլլալը դիւրին չէ, մանաւանդ երբ չես ուզեր գովաբանել համայնքային հոսանքներն ու ղեկավարութիւնները։ Ռաֆֆին այդ «գաղութային մտածողութեան» զոհերէն մէկն էր։
Պոլիսէն Փարիզ, ապա՝ Երեւան։ Մեծ սպասումներ, մեծ երազներ եւ հաւանաբար՝ մեծ յուսաբեկումներ։ Ան իր կեանքը մաշեցուց որոնումներով՝ Թուրքիոյ, հայ ժողովուրդի, լրագրութեան, հայ-թրքական յարաբերութիւններու եւ իր սեփական տեղը գտնելու փորձերով։
Ռաֆֆին կեանքով լեցուն էր, բարեկամներուն համար միշտ պատրաստ, բայց ներքուստ կը կրէր մեծ տագնապ մը։ Կը հաւատամ, որ ան թշնամիներ չունէր, շատեր կը սիրէին զինք, բայց ամենամեծ պայքարը կարծես իր անձին հետ էր։
Վեց տարիներ անց, անոր բացակայութեան ընթացքին, բազմաթիւ պահեր եղան, երբ Ռաֆֆիին կերպարը դարձեալ դիմացս ելաւ։ Մտածեցի անոր չապրած, կէս մնացած կեանքին, կէս մնացած երգին եւ այն մեծ ընելիքներուն մասին, որոնք այլեւս չկարողացաւ իրականացնել։
Համոզուած եմ, որ Ռաֆֆին շատ բան ունէր ըսելու Թուրքիոյ, լրագրութեան եւ հայ-թրքական յարաբերութիւններու մասին։ Ունէր նաեւ տակաւին չբացուած ներուժ մը։
Այսօր անոր կը մնայ յիշատակը՝ երբեմն ստուերի մը պէս, երբեմն՝ ժպիտի մը, որ կը շարունակէ ապրիլ զինք ճանչցողներուն սրտերուն մէջ։
Ռաֆֆի Հերմոն Արաքս, յաւերժ մնայ յիշատակդ։
