14.25c
Երեվան
չրք, հնս 03
Կեանքի արագընթաց վազքին մէջ յաճախ կը փնտռենք խաղաղութեան այն փոքրիկ կայանները, ուր կրնանք վերագտնել մեր ներքին հաւասարակշռութիւնը։ Այդ կայանը միշտ չէ որ հեռու է. յաճախ կը սկսի ամենապարզ առօրեայ սովորութեամբ մը, որ կրնայ վերածուիլ հոգեկան խորունկ արարողութեան։
Այս բոլորին մասին յիշարժան գրառում մը կատարած է Հայց. Առաքելական Եկեղեցւոյ Պրազիլիոյ Թեմի Առաջնորդ՝ Գերշ. Տ. Նարեկ եպս. Պէրպէրեան։
Ստորեւ այդ գրառումը՝
Առաւօտեան առաջին սուրճին հետ հրաշալի զգացում մը կայ։
Մինչ օրը իր աղմուկով ու շտապով կը սկսի, Աստուած մեզի լուռ պահ մը կը պարգեւէ՝ շունչ քաշելու, խորհելու եւ յիշելու, թէ կեանքը ինքնին շնորհք մըն է։ Մեր ձեռքերուն մէջ գտնուող այդ տաք բաժակը կրնայ պարզ սուրճէ մը աւելի մեծ բան դառնալ. ան կրնայ վերածուիլ փոքրիկ, բայց հզօր աղօթքի մը․
«Շնորհակալ եմ, Տէ՛ր։ Հոս եմ։ Ուժ տուր ինծի այս օրուան համար»։
Մեզմէ իւրաքանչիւրը օրը կը սկսի իր սեփական բեռներով՝ մտահոգութիւններով, պատասխանատուութիւններով, յիշատակներով, յոյսերով կամ յոգնութեամբ։ Բայց Աստուած մեզ կը գտնէ հենց մեր առօրեայի կեդրոնին մէջ։
Ահա թէ ինչու, նախքան մեր առջեւ գտնուող գործերուն շտապելը, պէտք է պահ մը կանգ առնենք երախտագիտութեամբ։ Աղօթենք, որ Աստուած հանդարտեցնէ մեր սիրտը եւ օգնէ մեզի ապրելու այս օրը աւելի համբերութեամբ, բարութեամբ, հաւատքով ու սիրով։
Որովհետեւ երբեմն ամենասուրբ սկիզբը չափազանց պարզ կ՚ըլլայ՝ լուռ առաւօտ մը, տաք սուրճի բաժակ մը եւ զԱստուած յիշող երախտագէտ սիրտ մը։
