«Վերադարձ Ղարաբաղի դժոխքէն: «Էրտողանի վարձկաններ»ը ամէն ինչէ հրաժարեցան»... «Փութինն ամենայն անկեղծութեամբ...» Լեւոն Տէր Պետրոսեան... Թուրքիոյ համար նախատեսուած F-35 կործանիչները Յունաստանի՞ն... Ո՞վ է պատուիրատուն, ո՞վ՝ շահառուն...
«Լիբանանը ինչքան աւելի լաւ տեղ կ'ըլլայ, եթէ բոլորս սորվինք Սըրսոքներու խոնարհութեամբ ապրիլ» Նաթալի Հալաճեանի գրառումը
«Լիբանանը ինչքան աւելի լաւ տեղ կ'ըլլայ, եթէ բոլորս սորվինք Սըրսոքներու խոնարհութեամբ ապրիլ» Նաթալի Հալաճեանի գրառումը
26 Սեպտեմբեր 2020 , 20:48

Պէյրութի աղէտալի պայթումին մասին շատ գրուեցաւ։ Պայթումը ստեղծեց խնդիրներ քաղաքական, ապահովական եւ ընկերային հարթակներու վրայ. եղան հրապարակումներ պայթումին պատճառած վնասներուն եւ աւերիչ ազդեցութիւններուն մասին, մասնաւորապէս մայրաքաղաքի մշակութային արժէք ներկայացնող կառոյցներու, եկեղեցիներու եւ կեդրոններու վրայ։

 «Արեւելք»ի այս հրապարկումը կը պատմէ լիբանանահայ մեր հայրենակցուհի Նաթալի Հալաճեանի ապրած փորձառութեան մասին, որ պայթումէն կարճ միջոց մը առաջ իր ամուսնութիւնը կնքած էր դառնալով հիւրը ՝ Պէյրութի Սըրսոք պալատին։

Ստորեւ Նաթալի Հալաճեանի գրառումն ամբողջութեամբ.

 

Պէյրութի աղէտալի պայթումէն երեք շաբաթ առաջ, Սըրսոք ընտանիքը հիւրընկալեց մեզ, մեր հարսանիքը եղաւ Սըրսոքներու հրաշալը պալատին մէջ: Հարսի հագուստը փորձելէն, կամ ծաղիկները դասաւորելէն աւելի, կը սպասէի պարտէզներուն մէջ հմայիչ Ճեսիքային հետ մեր հանդիպումներուն, որ ինծի համար առիթ էր փախելու հարսանեկան պատրաստութեան խառնիճաղանճէն: Ամէն անգամ առիթը բաց չէի ձգեր անոր յիշեցնելու, թէ որքան բախտաւոր է ինք, աշխատելով Պէյրութ քաղաքի կեդրոնը գտնուող այսպիսի անաղարտ շրջանի մը մէջ, եւ ան այս ակնարկիս սովորաբար կը պատասխանէր անկեղծ լայն ժպիտով, շողացող ջերմ հայեացքով եւ գլուխով համաձանութեան նշան տալու շարժումով: Շատ անգամ ալ, Պէյրութի տաք արեւուն տակ, կը հանդիպէինք Պրն. Ռոտրիք Քոշրանին՝ իր նոր ամառնային գլխարկով, երբ ան շատ հաճոյական, միեւնոյն ատեն, խոհական կերպով շրջելով, կը ստուգէր իր թանկարժէք «արուեստի կտորը», եւ մտերմիկ «բարի լոյս» մը կը փոխանակէինք անոր հետ:

Մեր հարսանիքը երազ մըն էր: Մեր ընտանիքն այնտեղ էր: Սըրսոք ընտանիքը այնտեղ էր: Շատ լաւ խնամքով պահպանուած Սըրսոքի պալատը նոյնպէս այնտեղ էր: Մենք գիշերեցինք մասամբ լիբանանեան, մասամբ սիսիլիական պատմական այս յուշակոթողին մէջ: Արթնցանք լողալով այգիներու թրթռուն կանաչին մէջ: Նախաճաշի ժամանակ կը տեսնէի ինչպէս Պրն. Ռոտրիքը հովանոցով կը մօտենար մեր սեղանին, մեզի շուք ապահովելու համար: Տիկին Մերի Քոշրանը, պրն. Ռոտրիքի կինը, կը հարցնէր՝ սո՞ւրճը կը նախընտրենք կա՞մ թէյը: Ան հիացած էր իմ զգեստով եւ ուզեց լուսանկարել այն:

Ձեւով մը հպարտ էի...

Նման ազնիւ համեստութեամբ, անարատ սկզբունքներով եւ խոնարհ նրբագեղութեամբ շրջապատուած ըլլալը խորապէս տպաւորած էր զիս, աւելի, քան՝ Պալատի շքեղութիւնը: Ամուսինիս ըսի, Լիբանանը ինչքան աւելի լաւ տեղ կ'ըլլայ, եթէ բոլորս սորվինք այսպիսի արքայավայել խոնարհութեամբ ապրիլ:

Այնուամենայնիւ, մենք փոքր խնդրի մը հանդիպեցանք: Ես ննջարանէն դուրս գալու ժամանակ փակած էի դուռը, բանալին թողելով ներսի փականին (կողպէքին) վրայ, եւ չէի կրնար հաշտուիլ այն միտքին հետ, որ իմ սխալը շտկելու համար կրնար վնասուիլ կամ քերծուիլ ննջասենեակի դուռը, որ շատ լաւ պահպանուած պատմական դուռ էր: Խորապէս մտահոգուած լիբանանեան պատմական ժառանգութեան մաս կազմող այս մէկ դռան համար... վարանումով, այդ մասին սուրճի սեղանին շուրջ տեղեկացուցի տէր եւ տիկին Քոշրաններուն: Անոնք արձագանգեցին իրենց յատուկ բարեշնորհութեամբ եւ համեստութեամբ: Կղպանքին հարցը լուծեց ամուսինս՝ առանց վնասելու դուռը, ինչպէս ես կը ցանկայի:

Վերջին պտոյտ մը ըրինք պալատին մէջ, նախքան հեռանալը, չնայած տիկին Մերին խնդրեց մեզմէ քիչ մը աւելի երկար մնալ… Լէյտի Իւոն Քոշրանը, հագած էր պայծառ ֆուշիա գոյնով մարգարիտ վզնոց մը, նստած էր իր սովորական տեղը, փայլելով արեւի ճառագայթներուն ներքոյ, որ կ'անցնէին եռակի կամարաշարքի միջով, «l'Orient le jour»-ի վերջին թիւը իր ձեռքերուն: Ան թրթռուն ժպիտով մը բացականչեց, որ հարսանիքը շատ վայելուչ եւ շքեղ էր: Լէյտի Քոշրանը վայելած էր այն:

Նախքան մեկնիլս, նրբօրէն մշակուած փայտէ եւ արոյրէ դռան մօտ կանգնած, չկրցայ իմ մտավախութիւնները չյայտնել տիկին Մերիին: Արդեօք ապագայի ի՞նչ ծրագիր ունի անոնց ընտանիքը: Այս ամբողջ խառնաշփոթի լոյսին ներքոյ անոնք պիտի լքե՞ն Լիբանանը: Պիտի լքե՞ն պալատն ու այգիները: Արդեօ՞ք անոնք, որպէս շահաւէտ գործարք, այն պիտի վաճառէին, ինչպէս այլ կալուածատէր պէյրութցիներ կ'ընէին: Հաւատարիմ մնալով իր վայելչութեան՝ ան զիս կը հանգստացնէր, ըսելով, որ իրենք «գերժամանակակից» մարդիկ չեն, որ իրենք եւ այս Պալատը տեսած են բազմաթիւ պատերազմներ, աւերածութիւններ եւ վնասներ, եւ միշտ ալ վերականգնուած են...

Ես կը հաւատամ, որ անոնք երբեք պիտի չհեռանան, քանի որ այստեղէն աւելի լաւ տեղ չկայ ապրելու:

 

 «Արեւելք»ի համար անգլերէնէ  թարգմանեց ՝ Ա.Չ.

Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture