«Մեզի բոլորը քաջալերեցին, եւ ըսին՝ հոս մնացէք, հոս ձեր երկիրն է» Հալէպահայ Ճօրճ Քիլիսլեան... Փաշինեան կոչ ըրաւ ժամը 13:30-էն դադրեցնել դատարաններու արգելափակումը... Թագաւոր Սալման կարեւոր ժողովի հրաւիրած է... Մեր ազատագրական պայքարը կրնար տարբեր ելքեր ունենալ, եթէ ... Արմենակ Եղիայեան...
«Բոլոր դժուարութիւնները օր մը պիտի մոռցուին, նահատակներէն ու անոնց պատճառած ցաւէն բացի...» Անդրանիկ Պօղոս
«Բոլոր դժուարութիւնները օր մը պիտի մոռցուին, նահատակներէն  ու անոնց պատճառած ցաւէն  բացի...» Անդրանիկ Պօղոս
08 Մայիս 2019 , 00:32

«Արեւելք»ի  հարցերուն կը պատասխանէ  Հալէպի «Կրթասիրաց»   վարժարանի  տնօրէն  Անդրանիկ  Պօղոսը:


-Վերջին շրջանին, սուրիահայութեան համար կարեւորագոյն օրակարգ դարձաւ երիտասարդներու զինուորագրութեան եւ ծառայութեան հարցը։ Ի՞նչ կրնաք ըսել այս նիւթին կապակցութեամբ։ 

Օրէնքը բոլորին համար է, ամբողջ Սուրիոյ ժողովուրդին համար է եւ կարելի չէ հայը տարանջատել, որովհետեւ պետութիւնը չի կրնար ըլլալ, որ հայուն տարբեր աչքով նայի։ Իմ կարծիքով՝ պիտի շարունակուի հայ զինուորականներու փախստականի կարգավիճակի մէջ ըլլալու այս վիճակը, այնքան, որ Սուրիոյ մէջ ապահովական մտահոգութիւն կայ: Այսօր մենք երիտասարդի ներուժի պէտք ունինք: Որպէսզի իրավիճակը ճիշդ պատկերացնէք տամ օրինակ մը. օր մը երիտասարդ մը գրասենեակս մտաւ ու աշխատանքի դիմում տուաւ, ենթադրեցի, որ պէտք է զինուոր ըլլայ եւ սկսայ զրուցել, ի յայտ եկաւ որ եօթ տարի զինուորական ծառայութիւն մատուցած եւ նոր ազատ արձակուած է, երբ ինք կը խօսէր ես արդէն կը մտածէի եւ որոշումս առի, որ զինք աշխատանքի ընդունիմ: Բաւական զրուցեցինք եւ իմացայ, որ իրենց գունդը երեքհարիւր հոգիէ բաղկացած եղած է եւ ամբողջ այդ գունդը ազատ արձակուած է: Ինծի համար շատ ուրախալի երեւոյթ էր եւ անմիջապէս զինք աշխատանքի առի, ան մինչեւ օրս կը պաշտօնավարէ եւ արդէն երկրորդ տարին է: Ունինք նաեւ ուրիշ երիտասարդ մը, որ նոյնպէս զինուորական ծառայութիւն մատուցած է եւ դժբախտաբար վիրաւորուած է, այս պարագային ես առաջարկեցի աշխատանք եւ արդէն աշխատանքի պիտի սկսի վիրահատութենէն ետք: Այսինքն, ինծի համար ազգային պարտաւորութիւն մըն է օգտակար ըլլալ մեր բոլոր երիտասարդներուն, որոնք հակառակ բոլոր դժուարութիւններուն վճռած են Հալէպի մէջ շարունակել իրենց կեանքը։

 

-Հալէպէն դուրս գալու համար բոլոր քաղաքացիները պարտաւոր են օգտուիլ միակ՝ Խանասէրի ճանապարհէն։ Ինչպէս գիտենք այդ ճանապարհը շատ վտանգաւոր ճամբայ մըն է եւ վստահ եմ լսեցիք, որ հայ զոհեր ալ եղան այդ ճանապարհին վրայ։ Ի՞նչ կրնաք ըսել մեր ընթերցողներուն: 

Իրականութեան մէջ, պետութիւնը այդ ճամբան պատրաստեց, որպէսզի առիթ տայ ցամաքային ճամբորդութիւններու, այսուհանդերձ տակաւին այդ օրինաւոր ճամբայ մը չէ: Իսկ մեր վարորդները, դժբախտաբար, յաճախ կը մոռնան այս իրողութիւնը եւ պատճառ կ՚ըլլան այսպիսի տխուր պատահարներու: Յոյսով եմ, ինչպէս Քապունի կողմը, Դամասկոսի ճամբան սարքեցին Հալէպէն դուրս գալու համար նախատեսուած ճանապարհներն ալ կը վերաբացուին։ Անշուշտ այս խնդիրը կրնայ լուծում գտնել միայն Իտլիպի հարցի կարգաւորումէն ետք։

 

-Դուք պատերազմի ամենատարբեր փուլերը ապրեցաք. ի՞նչ մնաց ձեզի պատերազմէն՝ ձեր յիշողութեան մէջ: 

Ինծի համար անմոռանալի իրողութիւն է եւ կարելի չէ մոռնալ, մանաւանդ պատերազմի այն ծանրագոյն օրերը, երբ հարիւաւոր հրթիռներ մեր վարժարանի շուրջ ինկան... մենք տուինք նահատակներ, որոնք երբեք կարելի չէ մոռնալ եւ ամոքել անոնց կորստեան ցաւը: Կը յիշեմ մանաւանդ այն օրը, երբ հրթիռները սկսան մեր դպրոցին վրայ տեղալ, այդ օր մենք խոհեմութիւնը ունեցանք մեր երեխաները երրորդ յարկէն անմիջապէս վար իջեցնել: Երբ այդ հրթիռներու ձայները մօտեցան եւ հասան Քափրի շրջանին մօտերը, ես անմիջապէս տեսուչին ըսի, որ երեխաները վար իջեցնէ, նոյն վայրկեանին մօտս քննիչ եկած էր, քննիչը հետս կը զրուցէր, սակայն ես արդէն աշակերտներուն մասին կը մտածէի, թէ ինչ պէտք է ընել, որպէսզի անոնք փոքր վնաս իսկ չստանան: Հազիւ աշակերտները իջեցուցինք, երբ հրթիռը մեր դպրոցին վրայ ինկաւ, փառք Աստուծոյ, որ աշակերտ չկար եւ մենք կրցանք փրկել բոլոր երեխաները: Իմ գտնուած յարկի պատուհանները վնասուեցան, փշրուեցան, իսկ հրթիռի ինկած տեղը կամուրջ էր եւ այդ կամուրջը քիչ մը վնասուեցաւ: Երբեք չեմ կրնար մոռնալ այն վայրկեանները, երբ հակառակ մեր անհանգիստ եւ մտահոգ վիճակին, ստիպուած էինք աշակերտներուն դիմաց խնդալ եւ ուժ տալ անոնց: Նախակրթարանի փոքրիկները եկած եւ «փէշեր»էս, ձեռքերէս բռնած էին: Մենք անմիջապէս սրահ իջեցուցինք փոքրիկները: Ծնողներ լալով, ահուդողով կու գային, որ իրենց զաւակները տուն տանին, սակայն չէի ձգեր, մինչեւ որ դուրսը խաղաղութիւն տիրեց: Եւ այդպէսով, դժբախտաբար, յաջորդ օրը մենք դպրոցը փակ պահեցինք, սակայն մեր աշակերտներէն մէկուն հօր խանութի առջեւ հրթիռ մը ինկաւ եւ մեր աշակերտը հոն մահացաւ...:

Մենք կը մոռնանք, որ ջուր չունէինք, կը մոռնանք, որ ելեկտրականութիւն չունէինք, սակայն այս ծանր պահերը, մեր երեխաներու լացն ու կոծը, մեր անմեղ կորուստները, նահատակները կարելի չէ մոռնալ: Ի զուր չէ, որ այսօր իմ աշակերտներս զիս «պապա» կը կոչեն:

Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture