8.09c
Երեվան
հնգ, մյս 07
Նման «ժամանակակից սրբութեան» հանդիպիլը յիշեցում մըն է, թէ սրբութիւնը բառերու մէջ փակուած գաղափար մը չէ, այլ՝ դէմքէն ճառագայթող լոյս եւ սրտին մէջ բնակող ջերմութիւն։
էյրութի Հայ Կաթողիկէ Թեմի Օգնական Եպիսկոպոս Արհի. Հ. Գրիգոր եպս. Պատիշահի գրիչէն կը կարդանք՝ Օրհնեալ եւ խորապէս ներգործող պահ մը ապրեցայ, երբ առիթ ունեցայ հանդիպելու մեկուսացած վանական Հայր Յովհաննէս Խաուանտին՝ Պհանինի Սուրբ Փրկիչ վանքէն ներս, Ժըզինի շրջանին մէջ։ Այս հանդիպումը եղաւ մեր շրջանի գիւղերու այցելութեան գեղեցիկ եւ հոգեւոր եզրափակումը, որ կը կատարէինք Ամենապատիւ Տէր Պշարա Պետրոս Ռայի պատրիարքին ընկերակցութեամբ։
Այս վանականին ներկայութեան մարդ կ՛անդրադառնայ, թէ որքան յաճախ մենք կը փնտռենք «արտաքին խաղաղութիւն»՝ մոռնալով, որ ճշմարիտ անդորրը կու գայ ներսէն։ Հայր Յովհաննէսը, որ իր ճգնակեաց ուղին անցուցած է Թամիշի եւ Քըզհաայի մենաստաններուն մէջ, նախքան 2024-ին Պհանինի մէջ հաստատուիլը, կենդանի վկայութիւնն է Քրիստոսի խաղաղութեան։ Բաւական է ձեռքէն բռնել ճգնաւորին՝ զգալու համար մաքրութեան հոսքը եւ այն հաւատքի ջերմութիւնը, որ անմիջապէս կը դպչի հոգիին։
Ան լոկ լուռ մեկուսացած մը չէ․ ան հոգիի գրիչ մըն է եւ Մարոնի եկեղեցւոյ ծիսական մտածողութեան կարեւոր սիւններէն մէկը։ Իր թողած ժառանգութիւնը հարուստ է՝ ներառելով հոգեւոր թարգմանութիւններ, աղօթքներու մշակութիւն եւ գիտական ուսումնասիրութիւններ, որոնցմով հարստացուցած է Հոգեւոր Սուրբ Հոգիի Համալսարան (Քասլիք) եւ եկեղեցական մատենադարանը։ Ան յատկապէս թարգմանած ու դասաւորած է բազմաթիւ ծիսական աղօթքներ՝ սիւրիական (սիրիաք) հին լեզուէն փոխանցելով զանոնք բարձրորակ եւ հոգեպէս թափանցիկ արաբերէնի, որպէսզի հասնին ժամանակակից հաւատացեալի սրտին։
Նման «ժամանակակից սրբութեան» հանդիպիլը յիշեցում մըն է, թէ սրբութիւնը բառերու մէջ փակուած գաղափար մը չէ, այլ՝ դէմքէն ճառագայթող լոյս եւ սրտին մէջ բնակող ջերմութիւն։ 1936-ին ծնած Հայր Յովհաննէս Խաուանտը իր պարզ ներկայութեամբ կը պարգեւէ լռութիւն մը, որ աւելի խորախօս է քան ամէն խօսք, եւ խաղաղութիւն մը, որ կը պատկանի միայն անոնց, որոնք լեցուած են Աստուծոյ ներկայութեամբ։
