Ինչ նշանակութիւն ունէր «Արիւնոտ լուացք» ներկայացումը. Կը պատմէ Մարիամ Մուղտուսեանը... «Փութինն ամենայն անկեղծութեամբ...» Լեւոն Տէր Պետրոսեան... Թուրքիոյ համար նախատեսուած F-35 կործանիչները Յունաստանի՞ն... Ո՞վ է պատուիրատուն, ո՞վ՝ շահառուն...
Վերամուտ առանց զանգի. Յակոբ Լատոյեան
Վերամուտ առանց զանգի. Յակոբ Լատոյեան
18 Սեպտեմբեր 2020 , 19:11

 Ամէն տարի շատ կը գրուի վերամուտի մարտահրաւէրներուն մասին:

 

Ամէն տարի շատ կը խօսուի հայեցի դաստիարակութեան մասին:

 

Ամէն տարի շատ կը լսուի օտար վարժարաններ յաճախողներու մասին:

 

Այս տարի բոլորս տխուր վերամուտ կը դիմաւորենք:

 

Լիբանանահայութիւնը հոկտեմբեր 2019-էն սկսեալ աննախընթաց ճգնաժամի մէջ էր: Տնտեսական, քաղաքական, ընկերային, ազգային, առողջապահական եւ ապահովական մարտահրաւէրներու դիմաց ապրելու եւ տոկալու ճիգի մէջ էր: Անշուշտ «Քորոնա» ժահրի տագնապը եւ 4 օգոստոսին նաւահանգիստի պայթումն ալ ամբողջ Պէյրութը վերածելով աղէտի գօտիի` այսօր աւելի ծանր եւ ճնշիչ մթնոլորտ մը կը պարզուի ամէնուրեք:

 

Այս ահաւոր պայմաններուն մէջ կը դիմաւորենք վերամուտը:

 

Վերամուտ մը, որ ո՛չ զանգ ունի, ո՛չ ալ ուրախութիւն:

 

Վերամուտ մը, ուր ո՛չ աշակերտութեան յստակ թիւ կայ եւ ո՛չ ալ աշխատելու ձեւի եղանակ ճշդուած է:

 

Վերամուտ մը, որուն ընթացքին ծնողները գիրք գնելու դժուարութիւն ունին եւ ոչ թէ կրթաթոշակ վճարելու:

 

Վերամուտ մը, որուն սկիզբը գիտենք, բայց աւարտը յայտնի չէ քանի դպրոցական օրով պիտի փակենք առցանց թէ նստարաններու ետին:

 

Վերամուտ մը, ուր իւրաքանչիւր ուսուցիչ քառապատիկ զոհողութիւններով թէ՛ գիտելիք պիտի փոխանցէ եւ թէ՛ յոյս` գալիք սերունդներուն: Դժբախտաբար այս է այսօրուան իրականութիւնը:

 

Հայ դպրոցը գոյութեան եւ շարունակականութեան հարց ունի:

 

Հայ ընտանիքը արժանապատիւ կեանք մը ապրելու տենչը ունի:

 

Հայ եկեղեցին հոգիները աւելի ազնուացնելու եւ հաւատքը զօրացնելու ճիգին կարիքը ունի:

 

Լիբանանահայութիւնը ոտքի մնալու եւ դէպի յառաջ երթալու ու կամքը զօրացնելու անհրաժեշտութիւնը ունի:

 

Վերամուտը առանց զանգի է այս տարի:

 

Վստահաբար խարխափումի, մտահոգութիւններու, անորոշութեան եւ տագնապի հոգը բոլորիս մէջ կը գտնուի: Վստահաբար տեղ մը իւրաքանչիւրս կքած ենք դժուարութիւններու ալիքին դիմաց:

 

Նոյն նաւուն մէջ բոլորս միասին գտնուելու զգացումը արդէն ամէն մարդ սկսած է զգալ եւ կը զգայ:

 

Թէեւ ուշ է, բայց վնաս չունի, կարեւորը նաւը հանդարտ ափ հասցնելու հաւաքական կամքը կայ:

 

Կարեւորը նաւուն օգնութեան հասնող բարի կամեցողութիւն ունեցողներ կան:

 

Ամէնէն կարեւորը եւ ամէնէն անհրաժեշտը այն է, որ իւրաքանչիւրս գիտնանք, որ ի՛նչ ձեւով օգտակար կրնանք ըլլալ, որ նաւը չընկղմի: Վստահ եմ, որ տարիներ ետք, գալիք սերունդները այս տխուր վերամուտը պիտի յիշեն եւ իրենց պայծառ օրերու նշանաբան պիտի ընտրեն, որ հաւաքաբար, ձեռք-ձեռքի, կողք-կողքի աշխատանքով միայն կարելի է յաջողութիւններ արձանագրել: Այդպէս պիտի յաղթահարենք դժուարութիւնները:

 

Անշուշտ ապրելու, մնալու եւ գոյատեւելու կամքը ամէնէն կարեւորն է: Այդ կամքը պէտք է զօրացնենք մեր մէջ:

 

Ուրիշ լուծումներ չկան: Ամրապնդուինք եւ հաւաքական ճիգով դարձեալ ոտքի կանգնելու ուժը ունենանք բոլորս:

 

 

 Յակոբ Լատոյեան

 «Ազդակ»

Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture