Ի՞նչ է կատարվում պատրիարքարանում. Ստամբուլի կուսակալն այցելել է հայոց պատրիարքարան... Նիկոլ Փաշինյանն ու Աննա Հակոբյանը մեկնում են Ֆրանսիա... ԱՄՆ-ն չի մասնակցի թուրքական ռազմական օպերացիային Սիրիայում... Քիմ Քարդաշյանի նախնիները՝ Արդահանի գավառից, որ փրկվել են Ցեղասպանությունից. Լուսանկար...
Սիմոնայ եւ Մուսթաֆայ. խիստ հակադիր սէր, բայց երջանիկ զոյգ
Սիմոնայ եւ Մուսթաֆայ. խիստ հակադիր սէր, բայց երջանիկ զոյգ
27 June 2019 , 11:00

Սիմոնան քրիստոնեայ է, Մուսթաֆան՝ մահմետական: Սիմոնան հռոմէացի է, Մուսթաֆան՝ լիբանանցի: Սա սէր էր առաջին հայեացքից: Սպասման եւ վախի տասը տարիներ: Աղօթքն ի մի Աստուած, անսասան հաւատքը, ուժեղ եւ անկեղծ զգացմունքը նրանց համար դարձան պարգեւ ու սփոփանք:

 

Նրանք հանդիպեցին 1992 թուականի օգոստոսի վերջին, Պէյրութ-Հռոմ թռիչքի ժամանակ: Իտալիա մեկնելու համար Մուսթաֆան ուսանողական վիզա (մուտքի արտօնագիր) ունէր: Սիմոնան անդամակցում էր լիբանանցի հոգեւորականի կողմից ղեկավարուող «Աստուածամօր յանձնախումբ» կոչուող շարժմանը եւ դէպի մայրիների երկիր տանող ճանապարհին էր: Երկուսն էլ 20 տարեկան էին եւ լի այն յոյսով, որ կը գտնեն այն միակին, ով կդառնայ ողջ կեանքի սէրը:
 
                          Խարանի գերութիւնը 
 
Թրիփոլիում Մուսթաֆայ Յուսսեյնն ապրում էր մահմետականներով եւ քրիստոնեաներով բնակեցուած թաղամասում: Մանկութիւնից ի վեր նա սովոր էր ընկերանալու բոլորի հետ՝ առանց խտրութեան: Նա մեծացել էր լայնախոհ մահմետական ընտանիքում: Մուսթաֆան միշտ իրեն «ազատ» է զգացել, այնպէս՝ ինչպէս իր ծնողները եւ ընկերները: Ինչ վերաբերում է Սիմոնային, ապա, նա ստիպուած եղաւ ծանր փորձութեան միջով անցնել, մինչեւ որ նրա ընտանիքը կընդունէր իր եւ Մուսթաֆայի ընկերութիւնը: Սիմոնայի ընտանիքը սարսափում էր մահմետականներից, ավելի ճիշտ՝ «իսլամիստներից»: Ընտանիք, որը սերնդից սերունդ փոխանցուող կարծրատիպերի գերին էր: Նոյնիսկ Սիմոնայի հոգեւոր խրատատուի միջամտութիւնը՝ յօգուտ երիտասարդի բարի մտադրութիւնների, բաւարար չէր նրա մօրը համոզելու համար: «Մօրս հետ պայքարը ծանր էր, նա մեզ հեռացրեց միմեանցից, ստիպեց շատ ժամանակ եւ էներգիայ կորցնել: Ամենամեծ մտավախութիւնս այն էր, որ ստիպուած կը լինեմ հրաժարուել իմ կրօնից եւ նոյնիսկ՝ ուսումից»:
 
                        Միասին աղօթելը հնարաւոր է

Մուսթաֆան Սիմոնայի հետ իր սիրոյ պատմութիւնը միշտ ապրեց քնքշանքի եւ վստահութեան մէջ. «Ես վստահ էի, որ վերջին խօսքը մերժմանը չի լինելու: Ի հարկէ, երբ առաջին անգամ նրա տուն գնացի, ինձ անյարմար իրավիճակում էի զգում, ասես լուսարձակների տակ լինէի: Մեր ուժը մեր սէրն էր», - կրկնում է նա: 
Սիմոնայի համար տարօրինակ էր գիտակցելը, որ Մուսթաֆան աւելի նպատակասլաց եւ հասուն էր, քան ինքը. «Նրայ մէջ ես տեսնում էի Յիսուսին: Ապշեցուցիչ էր, բայց նա «աւելի կաթողիկէ էր, քան ես»»: 
Սիմոնան մեծ ողջախոհութիւն դրսեւորեց, երբ Լիբանանում, նշանադրութեան ժամանակ նրա հօրեղբայրը վախճանուեց: Յուղարկաւորութեան ժամանակ արեւմուտքցի եւ քրիստոնեայ կինը մնաց բոլորովին մենակ: Ինչպէ՞ս արտայայտել սեփական զգացմունքները բախուելով կորստի ցաւին: Հանել վարդարանը եւ սկսել աղօթել: 
«Սիմոնան ինձ փոխանցեց իր նուիրուածութիւնը հաւատքին: Նա միշտ կրկնում էր. «Աստուած սէր է»: Այս ամէնն ինձ աւելի ու աւելի է գրաւում: Ես խորացրեցի քրիստոնէական վարդապետութեան մասին իմ գիտելիքները, ես ուղեկցում եմ նրան պատարագների: Անկախ ամէն ինչից ես զգում եմ նրա հաւատքն ինձ վրայ»: 
Սիմոնան պատմում է իրենց ինքնաբուխ աղօթքների եւ սաղմոսների համատեղ ընթերցումների մասին. «Տպաւորիչն այն է, որ զգում ես, թէ ինչպէս է Սուրբ Հոգին ուղղորդում այնտեղ՝ ուր ուզում է եւ, որ իրականում գոյութիւն չունի ոչ մի խոչընդոտ»: Միայն Սուրբ Հոգին կարող էր Քրիստոսի խրատների հետ լիակատար ներդաշնակութեան մէջ լինելու մղում առաջացնել նրանց մէջ: «Սէրը սահմաններ չունի, ես դրանում աւելի քան համոզուած եմ», - վկայում է Սիմոնան: «Մեզ շատ օգնեց նաեւ Մուսթաֆայի չափազանց մեծ հետաքրքրասիրութիւնը»:

Մուսթաֆան եւ իր զոքանչը՝ հաշտուելու պահին

 

                  Ներգրաւումը, որը վեր է խտրականութիւնից
 
«Ես հասկացայ, որ նրանք, ովքեր իսկապէս խաղաղութիւն են ցանկանում՝ գտնում են այն: Տարիների ընթացքում ես սկսեցի անդամակցել իգնատիոսեան (Յիսուսի միաբանութեան) հոգեւոր ուղի խմբաւորմանը, որին Սիմոնան արդէն իսկ յարում էր: Խմբաւորում, որն ինձ ընդունեց եւ բոլոր նախապայմանները ստեղծեց, որպէսզի ես ինձ հանգիստ զգամ», - ասում է Մուսթաֆան: «Ինձ համար այդքան էլ դժուար չէր ներգրաւուելը, բարդութիւնը թերեւս կայանում էր միայն բիւրոկրատական գործընթացի մէջ: Այստեղ խնդիրն աւելի բարդ էր: Ես պասքէթպոլ էի խաղում Հռոմի Միջազգային Վարժարանի ճիզվիթների հետ: Նրանք նկատել էին մեր ազնուութիւնը խաղի մէջ, ինչն էլ մեզ թոյլ տուեց մտածել, որ կարող էինք ազնիւ լինել նաեւ առօրեայ կեանքում, անկախ այն բանից, թէ որտեղից էինք եկել եւ ով էինք»:
Ապա, ի յայտ են գալիս աւելի դառը ապրումների յիշողութիւնները, ինչպիսիք ունեցայ «Քաթարի» հեռուստատեսիլի կազմում աշխատելիս. «Դժբախտաբար, պէտք է խոստովանեմ, որ ինձ լաւ չէին վերաբերւում: Սա չափազանց փակ միջավայր է: Աշխատանքի վայրում ես ստիպուած էի հանդուրժել մարդկանց խտրական վերաբերմունքը, ինչը շատ տհաճ փորձութիւն էր: Ինձ խէթ էին նայում, քանի որ ամուսնացած էի քրիստոնեայի հետ, ասես չճանաչուած, օտար մի մարմին լինէի»: 


 
Նորին Սրբութիւն Յովհաննէս Պօղոս  Բ Սրբազան Քահանայապետի օրհնութիւնը ստանալու համար, Սուրբ Պետրոսի Հրապարակ 

 

           Հաստատակամութիւն՝ առանց յիշաչարութեան

Ամէն ինչ յանձնել Աստծոյ նախախնամութեանը, ապա, եկեղեցում պսակադրուելու որոշում կայացնել՝ տարբեր կրօնական ծէսերի իրականացմամբ եւ փոխադարձ յարգանքի մթնոլորտում: «Ամուսնութեան պատրաստութեան համար նախատեսուած զրոյցներ ունեցայ», - ասում է երիտասարդը: «Սա կարծես փորձութիւն լինէր ինձ համար, այնպիսի տպաւորութիւն էր, ասես վաղ թէ ուշ տեղի էի տալու, սակայն, իրականում, նման բան տեղի չունեցաւ: Ընդհակառակն, զիջեց նշանածիս մայրը՝ Գրացիան: Պատկերացնել անգամ չէի կարող: Ի վերջոյ, նա ինձ ընդունեց որպէս որդի: Յետագայում, ես նրան երբեւէ չմեղադրեցի իր նախկին վերաբերմունքի համար: Սա նոյնպէս վճռորոշ դեր ունեցաւ»:


 
Սիմոնան եւ Մուստաֆան՝ այսօր

Vaticannews. Թարգմանեց`  Հրանուշ Սարգսյանը


Լրահոս
Ամենաընթերցվածը
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture