Պէյրութի Սուրբ Գէորգ եկեղեցին պիտի վերականգնուի Սամուէլ Կարապետեանի աջակցութեամբ... Երեւանի նախկին քաղաքապետ՝ Ռոպերթ Նազարեան ձերբակալուեցաւ... «Լիբանանն առանձին չէ...» Էմանուէլ Մաքրոն Պէյրութ ժամանեց... Լիբանանի Հայութիւնը Պիտի Վերականգնի Համազգային Զօրակցութեամբ...
Վեհան Պետիրեանի անթառամ յիշատակին
Վեհան  Պետիրեանի  անթառամ  յիշատակին
11 Յուլիս 2020 , 19:49

 Պէյրութի «Արարատ»էն կը կարդանք

 

«Սուրբ Էջմածինի Կրօնասէր Տիկնանց Համախմբումի ընտանիքը ցնծութեան օր մը ապրեցաւ 7 Փետրուար 2010-ի Կիրակին: Տօնական զգայնութիւնը համակած էր բոլորի սրտերն ու հոգիները` ի տես կէսդարեայ բեղուն գործունէութեանը Համախմբումիս, որ ահա քայլ կը նետէր յաջորդ 50-ամեակէն ներս, վերանորոգ հաւատքով ու նուիրումով, հանդէպ Մայր Աթոռ Ս. Էջմիածինի»։

Ահա այսպիսի հպարտ ու շէնշող գրութեամբ Ողբ. Վեհան Մելիտոնեան Պետիրեան կ՚արտայայտէր իր զգացումները ու կր կատարէր նկարագրականը Համախմբումին յիսնամեայ յորելենական հանդիսութեան:

Արդարեւ, Վեհան Պետիրեանը եղաւ հաւատքի ու նուիրաբերման իսկական տիպար մը հանդէպ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինի, որուն անսասանութեան համար ան նուիրաբերեց բազում տասնամեակներ որպէս անդամ ու ապա վարչական Սուրբ Էջմածինի Կրօնասէր Տիկնանց Համախմբուին: Աւելի քան երեք տասնամեակ ան վարեց վարչութեան ատենադպրուհիի պաշտօնը, որ ան կատարեց մեծ նուիրումով ու անսակարկ սիրով, մինչեւ իր վերջնական մեկնումը Միացեալ Նահանգներ, միանալու իր միակ որդւոյնª Վարուժանին:

Վեհանը եղաւ կրթական մշակ ու աւելի քան հինգ տասնամեակ հայոց լեզուն ջամբեց ՀԲԸՄ-ի Դարուհի Յակոբեան Աղջկանց Երկրորդական Վարժարանին, ու ապա Պէյրութի Հայ Աւետարանական Գոլէճին մէջ: Դարուհիէն ներս, ըլլալով իր աշակերտուհիներէն մին, տարբեր առանցք կը զգենուր իր իւրայատուկ դասաւանդութիւնը, բանաստեղծութիւններու ամբողջական վերլուծումներն ու բանաստեղծութեանց ոգին, որոնք այնքան ամուր կը դրոշմուէին աշակերտութեանց հոգիներուն մէջ: Մինչեւ օրս կը մտաբերեմ այն ջանքը, որ կը տանէր կարենալ մեր հոգիներէն ներս թափանցելու համար£

Ամենայն Հայոց բանաստեղծ Յովհաննէս Թումանեանի բառերով ըլլալու անմեղ, լիքը սիրով ու հաւատով անսասան, ու վառ յոյսերով նայելու դէպի հայոց ապագան` տեսնելու համար Լուսաւորչի անմառ Կանթեղը: Իւրաքանչիւր անգամ որ կþայցելեմ Հայց. Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին, մտքովս կ՚այցելեմ Վեհանի դասապահը ու կը մտաբերեմ Բանաստեղծներու Իշխան Վահան Թէքէեանի ՙԵկեղեցին Հայկական՚ը, մեզ դիմաւորող իր հիւրընկալ գաւիթը, հեռուն կանգնած իր լուռ խորանը, գուլայ-գուլայ խունկերը, ալեխռով աղօթքները, բոմբիւն զանգերն ու յաղթական երգը: Վեհանը իր բացատրութիւններով տուած էր բանաստեղծին Հայկական Եկեղեցւոյ խորհուրդ խորհինը, որ այլեւս կարելի չէր երբեք մոռնալ ու հանել մեր սիրտերէն:

Վեհանին հետ որպէս ուսուցիչ-աշակերտ մեր յարաբերութիւնը պիտի փոխուէր շնորհիւ Ս. Էջմիածնայ Տիկնանց Համախմբումին, ու պիտի դառնայինք վարչական գործակիցներ: Մոնրէալ տեղափոխուելէս ետք անցնող տարիներուն Պէյրութ այցելութիւններուս, ուխտագնացութեան համազօր էր այցելութիւնս Ս. Էջմիածնայ Կրօնասիրաց Համախմբումի վարչութեան ժողովներուն, ու հաղորդուիլ վարչութեան ատենապետուհիներ` Ողբ. Անգինէ Տանձիկեանի, Ողբ. Միմի Յարութիւնեանի, Անահիտ Տանձիկեանի, ատենադպրուհի Վեհան Պետիրեանի եւ սիրասուն վարչականուհիներուն տարած երախտաշատ աշխատանքներուն: Անցնող տարիներուն որքան ոգեւորութեամբ անոնք դիմաւորած էին Թորոնթոյի կողքին Մոնրէալի մէջ հիմնումը «Ս. Էջմիածնայ Կրօնասէր Մայրերու» մասնաճիւղին:

Վեհանին մահը պատճառ դարձաւ, որ անգամ մը եւս կատարեմ իմ ուխտագնացութիւնը ու այս անգամ փոխան ֆիզիքական այցելութեան` էջ առ էջ թերթատելու, կարդալու եւ վերահաղորդուելու վաթսուն տարիներու անխոնջ աշխատանքը Համախմբումին` ամփոփուած երեք երախտաշատ հատորներուն մէջ. Ա. հատորը նուիրուած Համախմբումին հիմնադրութեան քսանհինգ ամեակին (1959-1984), խմբագրուած Վեհանի ամուսնոյն, բանաստեղծ ու պատմաբան Ողբ. Լեւոն Վարդան Պետիրեանի կողմէ, երկրորդ հատորը` տասնամեայ գործունէութիւնը (1984-1994) խմբագրուած Թորոս Թորանեանի կողմէ, իսկ երրորդ հատորը` դարձեալ քսանհինգամեայ գործունէութիւն` (1995-2014) խմբագրուած այժմու ատենապետուհի Անահիտ Տանձիկեանի կողմէ:

Վերջին երկու հատորներու թերթատումս առիթ ընծայեց ոչ միայն վերյիշելու այն բազում նուիրեալ աշխատանքը, որ Կրօնասիրացը հետեւողական կերպով տարած է ի նպաստ Ս. Էջմիածնայ Մայր Տաճարի անսասանութեան աշխատանքին, այլեւ Ս. Էմիածնայ ջահը յաջորդ սերունդին փոխանցելու իր վեհ աշխատանքին, որուն աւելի քան երեսուն հինգ տարիներ շարունակաբար Վեհանը բերած է իր անխոնջ ու անսակարկ նուիրումը, իր անոյշ ժպիտով, իր աշխոյժ գործունէութեամբ եւ առաւելաբար ձեռնարկները շէնցնող իր խանդավառ հանդիսավարութիւններով եւ մտաւորական գրչով:

Յուզումնախառն զցացումներով համակուած յիշատակի այս գրութիւնը թող ըլլայ ծաղկեպսակը քու շիրիմիդ, սիրելի Վեհան, համաշխարհային համաճարակի առթած այս ճգնաժամին, երբ անհնար եղաւ քեզ սիրող հարազատներուդ ու անհամար աշակերտութեան ներկայութեամբ տալու մեր վերջին հրաժեշտը, այլ նման գրութիւններով յայտնելու մեր երախտիքը այն նուիրաբերումին, որ առանց սակարկութեան ընծայեցիր ազգիդ ու Հայց. Առաքելական Սուրբ Եկեղեցիին:

Խունկ ու աղօթք յիշատակիդ:

Թող հողը թեթեւ գայ վրադ, սիրելի եւ անմոռաց Վեհան:

 

  Գրեց՝

  Սիլվա  Ճիկէրեան  Մանկասարեան

 «Արարատ»

 

Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture