Հրատապ. Բանակը ուժ կը կիրառէ վերաբանալու համար փակ ճանապարհները... Պաշտօնական կեղծիք հրապարակելու կասկածով ձերբակալուած է Արսէն Պապայեանը... Լիբանան. Դրամատուները եւ դպրոցները վաղը դարձեալ փակ... Հոգեմատեան. Գրեց՝ Վարանդ Քորթմոսեան...
Կեղծաւորներու մասին
Կեղծաւորներու մասին
05 Օգոստոս 2019 , 11:35

«Այս պատճառով Տէրը անոր երիտասարդներուն պիտի չհաճի եւ անոր որբերուն ու որբեւայրիներուն պիտի չողորմի. վանսզի ամէնքն ալ կեղծաւոր եւ չարագործ եղան եւ ամէն բերան անզգամութիւն կը խօսի։ Սակայն անոր բարկութիւնը շիջաւ, հապա անոր ձեռքը տակաւին երկնցած է։ Քանզի անօրէնութիւնը կրակի պէս կ՚այրէ…» (ԵՍ. Թ 17-18)։ Մարգարէին այս խօսքերը կը վկայեն, թէ Աստուած կեղծաւորներուն երբեք չի հաճիր։

«Կեղծաւորութիւն» իր լայն առումով կը նշանակէ՝ իր իսկական զգացումները եւ դիտաւորութիւնները, համոզումները եւ մտածումները ծածկել, որ կ՚ենթադրէ երկերես ըլլալ, խնկարկու եւ շողոքորթ ըլլալ, դիմակաւոր մօտենալ մարդոց եւ ինչպէս կ՚ըսէ Յիսուս. «Զգուշացէք սուտ մարգարէներէն, որոնք ոչխարի կերպարանքով կը մօտենան ձեզի, մինչ ներքնապէս յափշտակիչ գայլեր են։ Անոնց գործերէն պիտի ճանչնաք զանոնք» (ՄԱՏԹ. Է 15-16)։

Այս իմաստով կեղծաւորութիւնը խարդախութիւն կը նշանակէ՝ ճշմարտութիւնը փոխուած կերպով ներկայացնել, խաբել մէկը՝ բարոյական շահ ապահովելու համար։ Արդարեւ, անիրաւ շահ ապահովելու մտադրութեամբ կատարուած ամէն արարք գողութիւն է, յափշտակութիւն է եւ խարդախութիւն։ Խարդախութիւնը կը տանի անիրաւութեան եւ անարդարութեան։

Զգացական ախորժակը կը մղէ մեզ բաղձալու մեր չունեցած հաճելի բաները։ Այսպէս՝ բաղձալ ուտել երբ անօթի ենք, կամ տաքնալ երբ կը մսենք։ Այս բաղձանքները յինքեան բարի՛ են, բայց յաճախ անոնք չեն յարգեր «բանականութեան չափաւորութիւն»ը եւ կը մղեն մեզ ցանկալու անարդարօրէն, ի՛նչ որ մեզի չի պատկանիր, ինչ որ ուրիշին կը պատկանի կամ կը վերաբերի։ Եւ ահաւասիկ ճիշդ այս կէտին մարդ կը դիմէ խարդախութեան՝ որուն մէկ կերպն է կեղծաւորութիւնը։ Զոր օրինակ, մէկը չես սիրեր, նոյնիսկ կ՚ատես, բայց սիրած կը ձեւացնես, ահաւասիկ կեղծաւորութեան յայտնի արտայայտութիւն մը։ Ուստի «չցանկալ» կը նշանակէ բաղձանքները հեռու պահել մեզի չպատկանող ամէն բանէ եւ անշուշտ չդիմել անիրաւ եւ անարդար միջոցներու, ինչպէս՝ խարդախութիւն, կեղծաւորութիւն, խաբէութիւն, որոնք կը ստեղծեն աւելի՛ մեծ եւ աւելի՛ ծանր մեղքեր։ «Ագահը երբեք պիտի չյագենայ արծաթով» (ՍԻՐ. Ե 9)։

Մերձաւորին պատկանած որեւէ բան ձեռք ձգելու բաղձանքը պատուիրանի դէմ չէ, այն պայմանաւ որ անիկա կատարուի արդար եւ օրինաւոր միջոցներով։

Եւ ընդհանրապէս մարդիկ իրենց փոխյարաբերութիւններուն մէջ անկեղծ չեն վարուիր՝ իրենց խորհածէն տարբեր կը խօսին եւ իրենց խօսածէն տարբեր կը գործեն։ Մարդիկ իրարու կը մօտենան կարծես դիմակներով՝ որոնք կը ժպտին, բայց ներքնապէս խոժոռ են եւ մռայլ, բարեացական կ՚երեւին, բայց չարակա՛մ են՝ բարի մարդու երեւոյթ ունին, բայց ներքնապէս չարամիտ են եւ դաժանադէ՛մ։

Կեղծաւորները կը մաղթեն, որ իրենց նմանները չքաւորութեան, նեղութեան մատնուին, որպէսզի իրենք շահ ապահովեն։ Կեղծաւորութեան պատճառներէն մէկն ալ նախանձն է։ Նախանձը գլխաւոր մոլութիւն մըն է։ Ան կը մատնանշէ ուրիշին բարիքին դիմաց մարդուն զգացած տխրութիւնը եւ ինչպէս նաեւ զայն նոյնիսկ անպատշաճ կերպով իւրացնելու անսանձ փափաքը։ Մախանքը՝ չար նախանձը երբ մերձաւորին ծանր չարիք մը կը մաղթէ, մահացու մեղք է։ Սուրբ Օգոստինոս Աւրելիոս նախանձին մէջ կը տեսնէ «գերազանցօրէն սատանայական մեղքը»։ Նախանձոտ մէկը ուրիշին դժբախտութեան ցաւակից կ՚երեւի, բայց ներքնապէս կ՚ուարախանայ, ինչ որ կեղծաւորութիւն կը նշանակէ եւ կատարեալ երկերեսութի՛ւն է։ Ուստի նախանձը տխրութեան կերպերէն մէկն է, ուրեմն եւ մարդասիրութեան զլացո՛ւմը։

Նախանձը յաճախ յառաջ կու գայ հպարտութենէն եւ հպարտ մարդը «կեղծաւոր մարդ» է, քանի որ հպարտութիւնը եղածէն տարբեր երեւելու ջանքի մը արտայայութիւնն է։ Այս իմաստով անկեղծ է այն անձը, որ բնաւորութեամբ խոնարհ է եւ նկարագրով համե՛ստ։

Անկեղծութիւնը կարելի է ամփոփոել Յիսուսի այն խօսքին մէջ, որ կ՚ըսէ. «Ձեր այոն թող այո՛ ըլլայ եւ ոչը՝ ո՛չ»։ Սէրն ալ արժէք կը ստանայ երբ անկեղծ է…։

 

Մաշ­տոց Քա­հա­նայ Գալ­փաք­ճեան

«Ժամանակ»/Պոլիս

Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture