«Առկայ փաստերը թոյլ չեն տար ըսելու, որ «Քորոնա»ն ստեղծուած է մարդու միջամտութեամբ» Անոյշ Թասլաքեան... Հայաստան.«Քորոնա»ով վարակուածներուն թիւը հասաւ 853-ի... Բրիտանիոյ վարչապետին վիճակը վատթարացած. Ճոնսըն փոխադրուած է վերակենդանցման բաժին BBC... Խրիմեան Հայրիկ- 200...
«Մեր երազանքը վեհ հոգիներու, լայն սրտերու, վեհանձն մարդոց երազանք է...» Դովտ. Վիգէն Յովսէփեան
«Մեր երազանքը վեհ հոգիներու, լայն սրտերու, վեհանձն մարդոց երազանք է...» Դովտ. Վիգէն Յովսէփեան
26 Յունուար 2020 , 22:04

Միացեալ Նահանգներու  Լոս Անճելըս նահանգին մէջ  ՀՅԴ մեծ ընտանիքը  այսօր կը նշէ   դարաւոր կուսակցութեան  հիմնադրութեան   129-րդ  տարեդարձը։

Այդ առթիւ  ամերիկահայ      ազգային-քաղաքական գործիչ   Դոկտ.  Վիգէն Յովսէփեան կատարած է    ուշագրաւ   գրառում մը, որ կը ներկայացնենք  մեր ընթերցողներու ուշադրութեան։

 

 

  • 129` մտքեր, յոյսեր եւ վճռակամութիւն

Մեր պայքարը գաղափարի եւ իտէալներու համար անհաշտ կռիւ է, կռիւ որ աւելի խոշոր է ու աւելի կարեւոր քան մեզմէ ոեւէ մէկն ու անոր շահերը, աւելին քան ոեւէ մէկուն կամ մէկերուն անմիջական կարիքները, ու նաեւ աւելի մեծ է քան մեր գումարուած եսերը: Մեր գաղափարական պայքարը ժողովրդականութեան ձգտող մրցակցութիւն չէ, ոչ ալ բաւարարութեան միջոց` քանզի ան ժամանակի ընթացքին վաղուց արդէն դիմակալած ու յաղթահարած է նման մրցոյթները, դիմադրած և վերապրած է ճաշակներու, և եսերու ու ամենօրեայ կեանքի պարտադրած փորձութիւնները:

Մենք հասկցած ենք որ մեր ազգի և հայրենիքի ընդհանրական շահերը գերիվեր են բոլոր հատուածներու շահերէն, վեր են նոյնիսկ մեր սեփական շահերէն ու նկրտումներէն, եւ արդէն այդ պայմանաւորուածութեամբ եւ վստահութեամբ է որ մեր ազգի խստագոյն ակնկալութիւններն ու մեծագոյն յոյսերը մեր ուսերուն վրայ շալկած ենք:

Հասկցած ենք թէ ազգի համահայկական օրակարգի առաջնահերթութիւններն են կարեւորագոյնը, եւ ոչ թէ ժամանակաւոր, մասնակի ներքաղաքական յաջողութիւնները` նոյնիսկ եթէ այդտեղ խնդրոյ առարկայ են մեր կազմակերպութեան ամէնօրեայ հաշիւները:

Նման ինքնագիտակցութիւնն է որ մեր վրայ կը պարտադրէ նաեւ խոնարհ ընթացք և համեստութիւն, կը պարտադրէ գիտակցութիւնը այն բանին թէ մեր ազգն է ու մեր ժողովուրդն է մեր գլխաւոր ու վերջնական դատաւորը` քանզի ան է մեզ ծնողն ու նպատակ տուողը: Մեր ազգն է որ մեր մէջ լաւը կը գտնէ, վատէն կը զտէ, ու զանոնք պատմութեան կը յանձնէ: Այն վարկածը թէ հզօրութիւններն են պատմութեան հեղինակները` մեզ չի վերաբերիր: Մեր պարագային, ազգն է որ մեր պատմութիւնը գրած է ու կը գրէ, այնտեղ յանձնելով յարատեւող ճշմարտութիւններ: Ազգը չի սխալիր:

Հասկցած ենք թէ մեզմէ իւրաքանչիւրը իր սեփական ճիգերով պիտի նպաստէ ընդհանուրին, և ոչ թէ ընդհանուրէն բերէ, սնանէ իր սեփականը: Գիտենք թէ մեր անձնական միջոցները, քրտինքը, արիւնը, ինչպէս նաև իւրայատուկ առաւելութիւնները պէտք է հարստացնեն հաւաքականը, այլ ոչ թէ հաւաքականի ընձեռնածը ծառայեցուի անհատականին:

Մեր գործի ընթացքին և անոր ճամբուն վրայ, մարտահրաւէրներ ու դժուարութիւններ անպայման որ պիտի ըլլան ինչպէս որ միշտ եղած են, եւ որոնց արդէն վարժ պէտք է ըլլայ մեր տեսակը: Վիճակներ` որոնք երբեք տկարացնող չեն ու չեն եղած, բացի անոնցմէ որոնք ինքնապարտադրուած են: Վիճակներ` որոնց ընթացքին դէմ դրած ենք տարատեսակ, մեծ ու փոքր թշնամիներու, և որոնց ընթացքին համբերութեամբ վերաբերուած ենք շփոթած բարեկամներու հետ:

Ժամանակ առ ժամանակ, մեր երթը կրնայ սխալ ընկալուիլ, մեր երթը կրնայ տաժանակիր ըլլալ իր ուղեւորութեան ընթացքին, բայց  եւ այնպէս մեր պայքարը կը մնայ անշեղ եթէ ան արդար է, ու ան կը մնայ արդար եթէ մենք հաւատարիմ ենք ու արժանի մեր անցեալէն եկած, սակայն այնքան այժմէական գաղափարախօսութեան: Մեր պայքարը կը մնայ պայծառ ու հզօր, եթէ մենք հաւատարիմ ենք մեզ ծնողին ու անոր մեզ վստահած իտէալներուն: Իտէալներ որոնք ոչ մէկուն և ոչ մէկ առանձին խաւի սեփականութիւնն են, այլ` զինուորինն են, բանուորինն են, հողագործինն են, գործարարինն են, չափահասինն են ու երիտասարդինը, և բոլորինն են հաւասարապէս:

Միշտ, միշտ մեր խարիսխը մեր գաղափարներն են որոնք մէկ ամբողջութիւն են ու անքակտելի, ու անոնք երբէք մասնատման ենթակայ չեն: Հոն ազգային իտէալներ են տիրական, և որոնց անմիջական նպատակն է արդարութեան և ընկերվարութեան յաղթանակը` յանուն հայուն և Հայաստանի ամբողջական ազատագրման: Կարելի չէ մասնատել մեր գաղափարախօսութիւնը, որովհետեւ կազմաքանդել մեր գաղափարախօսական հանգանակը կը նշանակէ տկարացնել ու պարպել մեզ, կազմաքանդել մեզ: Աւելին, գաղափարախօսութիւնը խօսքերու կոյտ կը մնայ, հեգնանքի առարկայ եւ անարժէք, եթէ ան սակարկութեան դրուած ըլլայ գործնապաշտական առեւտուրի մէջ:

Մեր գաղափարախօսութեան ակունքը հանդիսացող մեր երազանքը մեծ է ու ամենազօր: Մեր երազանքը վեհ հոգիներու, լայն սրտերու, վեհանձն մարդոց երազանք է, որ աղերս չունի փոքրոգութեան, յոխորտանքի, մանրուքներու և ճղճիմութեան հետ:

Ուստի, մեզի կը մնայ տոգորուիլ երազանքին ու զայն մարմնաւորող գաղափարներու հանգանակով որ մեզմէ իւրաքանչիւրին պատկանելէ առաջ և ամէն բանէ առաջ` կը պատկանի մեր ազգին. քանզի ան է որ մեզի նպատակ տուած է, ու մեզ մարտի դաշտ ուղղարկած: Կը մնայ մեր հոգիներուն մէջ պինդ պահել հայրենիքի կանչն ու անոր շահերը, ինչպէս նաեւ մեր ազգի ամբողջական ազատագրութեան պատուէրը` ու անցնիլ առաջ:

Այսպէս, մենք կը շարունակենք մեր գաղափարական սրբազան երթը դէպի յաղթանակ` յանուն բոլոր անոնց որոնք մեզմէ առաջ անցած են մեր ուղիով, յանուն բոլոր անոնց որոնք յոյս կապած են մեզ հետ, յանուն մեր ազգի զաւակներուն որոնք տակաւին օր մը պիտի գան միանալու կամ վերամիանալու մեզի, և յանուն բոլոր այն յուսալից հայեացքներուն որոնց ականատեսն ենք հայերու աչքերուն մէջ` ամէն օր, ամէն տեղ:

Յանուն ազգի, հայրենիքի, և Դաշնակցութեան գաղափարախօսութեան:

Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture