Բողոքի շարժում Լիբանանի մէջ. Վարչապետ Հարիրիի համակիրները փակած են Պէյրութի կարգ մը թաղամասերը... Ղարաբաղի հարցում դեռ մի բառ չեմ բանակցել, իսկ իրենք ասում են, թե հող եմ յանձնելու. Նիկոլ Փաշինեան... Իսրայէլ պիտի աւելցնէ իր զինուորական պիւտճէն... Հակազդեցութիւն Էրտողանի քարոզչութեան՝ «Նիւ Եորք Թայմզ»ի մէջ...
Երեւանի մէջ լուսանկարչութիւնը աւելի բարձր մակարդակի վրայ է, քան ինչ որ էր Հալէպի մէջ.Լուսանկարիչ Յովիկ Թօփալեան (Ֆոթո Յովիկ)
Երեւանի մէջ  լուսանկարչութիւնը   աւելի բարձր մակարդակի վրայ է, քան  ինչ որ էր  Հալէպի մէջ.Լուսանկարիչ Յովիկ Թօփալեան (Ֆոթո Յովիկ)
06 Յուլիս 2018 , 00:46

«Արեւելք»ի զրուցակիցն է հալէպահայ  լուսանկարիչ Յովիկ Թօփալեանը:

Սուրիահայերու շրջանակէն ներս յայտնի լուսանկարիչ Յովիկը Հալէպի մէջ իր դերձակ հօրմէն ժառանգած Սուլայմանիյէ փողոցին վրայ գտնուող   վաճառատան  մէջ 1991-ին հիմնած էր իր սեփական լուսանկարչատունը (Սթուտիօ):Ան  1991-էն մինչեւ Սուրիոյ  պատերազմին շղթայազերծումը լուսանկարչութեամբ զբաղաած է Հաէպի մէջ, հիմա ալ արդէն 6 տարի է նոյն գործը կը շարունակէ Երեւանի մէջ:

 

-Ե՞րբ եւ ինչ  պայմաններու տակ հեռացաք Հալէպէն։

Մենք Երեւան եկանք 2012-ին, Սուրիոյ պատերազմը սկսելէն անմիջապէս ետք: Երբ Հալէպի մէջ նոր սկսած էին դէպքեր պատահիլ,  որոշեցինք ժամանակաւորապէս Երեւան տեղափոխուիլ, մինչեւ որ իրավիճակը խաղաղի եւ յստականայ, սակայն այդպէս ալ ետ չկրցանք վերադառնալ եւ Երեւան հաստատուեցանք: Վեց տարի է այստեղ ենք, այստեղ ե՛ւ ծնունդ, եւ մահ ունեցանք, չորրոդ զաւակս՝ աղջիկս հոս ծնաւ, իսկ մայրս,  որ մեր հետ եկած էր Հալէպէն, անցեալ տարի մահացաւ, ես ունիմ նաեւ դպրոցական տարիքի երեք որդիներ:

 

-Ներկայիս հաստատուած էք Երեւան եւ կը զբաւիք լուսանկարչութեամբ։  Ինչպիսի՞  դժուարութիւններու  բախեցաք  այդ  գործը սկսելու համար։

Երբ նոր եկած էի Երեւան, աշխատանքի սկսելու մասին չէի մտածեր, նոյնիսկ լուսանկարչական գործիքներս հետս չէի բերած, որովհետեւ ինչպէս ըսի, ժամանակաւոր եկած էինք, սակայն վերջը երբ տեսայ որ խնդիրը պիտի երկարի եւ կարելի չէ անգործ գոյատեւել, ստիպուեցայ նոր սարքեր գնել՝ վիտէօ, Ֆոթօ քամերաներ եւայլն եւ աշխատանքի լծուեցայ, ամենադժուար պայմաները այդ ժամանակ էր, մինչեւ որ գործիքները ձեռք բերեմ եւ սկսիմ աշխատիլ: Աշխատանքի բերումով սուրիահայ յաճախորդներու հետ դժուարութիւններ չեմ ունեցած, բայց հայաստանցի յաճախորդներու պարագային սկզբնական շրջանին լեզուի տարբերութեան պատճառով խնդիրներ կը պատահէին, բայց ժամանակի ընթացքին լեզուին տիրապետեցի, սկսանք իրար հասկնալ, նաեւ տեղական հարսանեկան ոճին ծանօթացայ եւ այդպիսով բաւական գործ ձեռք բերի եւ առաջացայ, ներկայիս ունիմ ե՛ւ սուրիացի ե՛ւ հայաստանցի յաճախորդներ:

 

- Գոհ է՞ք  ձեր  աշխատանքէն, պայմաններէն, գործի  բնոյթէն  եւ  այս բոլորէն անդին ձեր թափած ջանքին շնորհիւ կը կարողանա՞ք ձեր տնտեսական ու նիւթական  ակնկալիքները ապահովել։

Այո, գոհ եմ աշխատանքէս, սիրելով կ'ընեմ իմ գործս եւ այս աշխատանքի արդիւնքով է, որ մենք կրնանք գոյատեւել, ապրիլ, քիչ մը դժուարութիւններ կ'ըլլան, ամիս մը լաւ, ամիս մը վատ, բայց այս ձեւով մենք կրցանք Երեւանի մէջ ապրիլ,  շարունակել եւ յառաջանալ:

 

-Հայաստանի մէջ երբեւէ խտրականութիւն զգացա՞ծ էք ձեր հանդէպ, ձեր աշխատանքի բնոյթին, մտածելակերպին կամ մօտեցումներուն հանդէպ։

Զգալիօրէն այդպէս յատուկ խտրականութեան չեմ հանդիպած, պատահած է, որ մարդիկ մեր մասին՝ որպէս դուրսէն եկած, մտածած են որ իրենց գործի առիթները իրենց ձեռքէն կ'առնենք, բայց ես իրենց բացատրած եւ համոզած եմ, որ մեր Երեւան գալով, իրենք մեր՝ սուրիահայերուն հետ ալ գործ կ'ընեն, իրենց համար ալ առիթները կը շատնան, փորձառութիւններու փոխանակում կ'ըլլայ եւ փոխադարձ օգուտ կը քաղենք, շատերու հետ փոխանակած եմ այս մտքերը եւ իրենք հասկցած են որ մենք այստեղ գալով իրենց վնաս չենք պատճառեր, ընդհակառակաը աւելի օգտակար կը դառնանք:

 

-Ընդհանրապէս  ի՞նչ  խաւի  կը պատկանին ձեր յաճախորդները։

Ամէն խաւի մարդկանց հետ աշխատած եմ, նաեւ բարձրաստիճան՝ պետական, կառավարական մարդոց համար միջոցառումներ նկարած են, բայց աւելի շատ մեր սուրիահայերուն առիթները նկարելու կը հրաւիրուիմ:

 

-Իսկ Հայաստանի մէջ աշխատիլը հարստացուց ձեր փորձը: Ի՞նչ կրնաք ըսել այդ մասին:

Այո, շատ տարբեր եւ հարուստ փորձառութիւն էր, Հայաստանի մէջ լուսանկարչութեան արհեստը աւելի զարգացած է, քան Սուրիոյ մէջ: Հալէպի մէջ օրինակ եթէ առիթներ պիտի նկարէինք, միայն տուներու եւ սրահներու մէջ կրնայինք նկարել, աշխատանքի ձեւը շատ սահմանափակ էր, դժուարութիւններ ունէինք դուրսը նկարելու, իսկ հոս այնքան գեղեցիկ Երեւան ունինք, գունաւոր բնութիւն, տարածքներ, գեղեցիկ տեսարաններ, եկեղեցիներ, որ ուր ալ նկարես շատ յաջող եւ իւրայատուկ նկարներ կ'ունենաս, այս մէկը նկարիչին առիթ կու տայ ստեղծագործելու եւ իր միտքը աւելի լաւ  ձեւով արտայայտելու: Բացի այդ լուսնկարչական գործիքները շատ արդիական են, հիմա  ամէն ինչ աւելի աւելի արագ է,  միշտ նոր գործիքներ    մէջտեղ  կու գան  եւ Հայաստանը քայլ կը պահէ այդ նորութիւններուն հետ, այստեղ լուսնակարչութիւն արհեստ ըլլալէ աւելի արուեստ է, եւ մենք միշտ ստիպուած ենք նորարարութիւններ մտցնել, որպէսզի գոհացնենք մեր յաճախորդները եւ արագավազ ընթացքէն դուրս չմնանք:

 

-Մտադիր է՞ք Հալէպ վերադառնալ, կամ Հայաստանն արդէն  ձեր վերջին կայարանն է։

Հալէպ վերադառնալու կամ այստեղ մնալու մասին չենք մտածած, տան մէջ այդպիսի թեմա չկայ՝ մնա՞նք, թէ՞ երթանք: Առայժմ հոս ենք, պզտիկները յարմարուած են դպրոցէն  գոհ եւ  ուրախ են, գործ ունինք, շրջապատ, յաճախորդները կան, կը գոյատեւենք, կը փորձենք բարելաւել մեր վիճակը: Իսկ Հալէպի պայմանները դեռ այդքան ալ լաւ չեն, որպէսզի մտածենք վերադարձի մասին, բայց միաժամանակ Հալէպ վերադարձի գաղափարը   միշտ ալ օրակարգի վրայ է,  որովհետեւ տուն-տեղ ունինք, խանութ ունինք, անուն ունինք, ամէն ինչ ունինք:
-Ի՞նչ կը մտածէք  Սուրիոյ եւ յատկապէս Հալէպի ապագային մասին։ Ի՞նչ ունիք  ըսելիք սուրիահայ ձեր հայրենակիցներուն ու բարեկամներուն։

Սուրիոյ մասին միշտ ամենալաւն ու բարին կ'ակնկալենք:  Սուրիոյ ժողովուրդը շատ լաւ ժողովուրդ է, մեզ դիմաւորած է, մեր ամենանեղ պայմաններուն մէջ,  մեզի ձեռք մեկնած է եւ տէր տիրական դարձած է, մենք իրենցմով շատ ուրախ ու հպարտ ենք եւ կը ցանկանք, որ պատերազմը շուտ աւարտի եւ Սուրիան, մասնաւորպէս մեր Հալէպը արագօրէն վերականգնուի: Մեր հայրենակիցներուն, մեր գաղութին ալ կը մաղթեմ յարատեւութիւն,արտագաղթողներուն  նոյնպէս, որովհետեւ դժբախտաբար ցիրուցան եղանք, կը մաղթեմ որ գոնէ մեր միջեւ կապերը չկտրուին:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Երեւանի մէջ  լուսանկարչութիւնը   աւելի բարձր մակարդակի վրայ է, քան  ինչ որ էր  Հալէպի մէջ.Լուսանկարիչ Յովիկ Թօփալեան (Ֆոթո Յովիկ)

 

 

«Արեւելք»ի զրուցակիցն է հալէպահայ  լուսանկարիչ Յովիկ Թօփալեանը:

Սուրիահայերու շրջանակէն ներս յայտնի լուսանկարիչ Յովիկը Հալէպի մէջ իր դերձակ հօրմէն ժառանգած Սուլայմանիյէ փողոցին վրայ գտնուող   վաճառատան  մէջ 1991-ին հիմնած էր իր սեփական լուսանկարչատունը (Սթուտիօ):Ան  1991-էն մինչեւ Սուրիոյ  պատերազմին շղթայազերծումը լուսանկարչութեամբ զբաղաած է Հաէպի մէջ, հիմա ալ արդէն 6 տարի է նոյն գործը կը շարունակէ Երեւանի մէջ:

 

-Ե՞րբ եւ ինչ  պայմաններու տակ հեռացաք Հալէպէն։

Մենք Երեւան եկանք 2012-ին, Սուրիոյ պատերազմը սկսելէն անմիջապէս ետք: Երբ Հալէպի մէջ նոր սկսած էին դէպքեր պատահիլ,  որոշեցինք ժամանակաւորապէս Երեւան տեղափոխուիլ, մինչեւ որ իրավիճակը խաղաղի եւ յստականայ, սակայն այդպէս ալ ետ չկրցանք վերադառնալ եւ Երեւան հաստատուեցանք: Վեց տարի է այստեղ ենք, այստեղ ե՛ւ ծնունդ, եւ մահ ունեցանք, չորրոդ զաւակս՝ աղջիկս հոս ծնաւ, իսկ մայրս,  որ մեր հետ եկած էր Հալէպէն, անցեալ տարի մահացաւ, ես ունիմ նաեւ դպրոցական տարիքի երեք որդիներ:

 

-Ներկայիս հաստատուած էք Երեւան եւ կը զբաւիք լուսանկարչութեամբ։  Ինչպիսի՞  դժուարութիւններու  բախեցաք  այդ  գործը սկսելու համար։

Երբ նոր եկած էի Երեւան, աշխատանքի սկսելու մասին չէի մտածեր, նոյնիսկ լուսանկարչական գործիքներս հետս չէի բերած, որովհետեւ ինչպէս ըսի, ժամանակաւոր եկած էինք, սակայն վերջը երբ տեսայ որ խնդիրը պիտի երկարի եւ կարելի չէ անգործ գոյատեւել, ստիպուեցայ նոր սարքեր գնել՝ վիտէօ, Ֆոթօ քամերաներ եւայլն եւ աշխատանքի լծուեցայ, ամենադժուար պայմաները այդ ժամանակ էր, մինչեւ որ գործիքները ձեռք բերեմ եւ սկսիմ աշխատիլ: Աշխատանքի բերումով սուրիահայ յաճախորդներու հետ դժուարութիւններ չեմ ունեցած, բայց հայաստանցի յաճախորդներու պարագային սկզբնական շրջանին լեզուի տարբերութեան պատճառով խնդիրներ կը պատահէին, բայց ժամանակի ընթացքին լեզուին տիրապետեցի, սկսանք իրար հասկնալ, նաեւ տեղական հարսանեկան ոճին ծանօթացայ եւ այդպիսով բաւական գործ ձեռք բերի եւ առաջացայ, ներկայիս ունիմ ե՛ւ սուրիացի ե՛ւ հայաստանցի յաճախորդներ:

 

- Գոհ է՞ք  ձեր  աշխատանքէն, պայմաններէն, գործի  բնոյթէն  եւ  այս բոլորէն անդին ձեր թափած ջանքին շնորհիւ կը կարողանա՞ք ձեր տնտեսական ու նիւթական  ակնկալիքները ապահովել։

Այո, գոհ եմ աշխատանքէս, սիրելով կ'ընեմ իմ գործս եւ այս աշխատանքի արդիւնքով է, որ մենք կրնանք գոյատեւել, ապրիլ, քիչ մը դժուարութիւններ կ'ըլլան, ամիս մը լաւ, ամիս մը վատ, բայց այս ձեւով մենք կրցանք Երեւանի մէջ ապրիլ,  շարունակել եւ յառաջանալ:

 

-Հայաստանի մէջ երբեւէ խտրականութիւն զգացա՞ծ էք ձեր հանդէպ, ձեր աշխատանքի բնոյթին, մտածելակերպին կամ մօտեցումներուն հանդէպ։

Զգալիօրէն այդպէս յատուկ խտրականութեան չեմ հանդիպած, պատահած է, որ մարդիկ մեր մասին՝ որպէս դուրսէն եկած, մտածած են որ իրենց գործի առիթները իրենց ձեռքէն կ'առնենք, բայց ես իրենց բացատրած եւ համոզած եմ, որ մեր Երեւան գալով, իրենք մեր՝ սուրիահայերուն հետ ալ գործ կ'ընեն, իրենց համար ալ առիթները կը շատնան, փորձառութիւններու փոխանակում կ'ըլլայ եւ փոխադարձ օգուտ կը քաղենք, շատերու հետ փոխանակած եմ այս մտքերը եւ իրենք հասկցած են որ մենք այստեղ գալով իրենց վնաս չենք պատճառեր, ընդհակառակաը աւելի օգտակար կը դառնանք:

 

-Ընդհանրապէս  ի՞նչ  խաւի  կը պատկանին ձեր յաճախորդները։

Ամէն խաւի մարդկանց հետ աշխատած եմ, նաեւ բարձրաստիճան՝ պետական, կառավարական մարդոց համար միջոցառումներ նկարած են, բայց աւելի շատ մեր սուրիահայերուն առիթները նկարելու կը հրաւիրուիմ:

 

-Իսկ Հայաստանի մէջ աշխատիլը հարստացուց ձեր փորձը: Ի՞նչ կրնաք ըսել այդ մասին:

Այո, շատ տարբեր եւ հարուստ փորձառութիւն էր, Հայաստանի մէջ լուսանկարչութեան արհեստը աւելի զարգացած է, քան Սուրիոյ մէջ: Հալէպի մէջ օրինակ եթէ առիթներ պիտի նկարէինք, միայն տուներու եւ սրահներու մէջ կրնայինք նկարել, աշխատանքի ձեւը շատ սահմանափակ էր, դժուարութիւններ ունէինք դուրսը նկարելու, իսկ հոս այնքան գեղեցիկ Երեւան ունինք, գունաւոր բնութիւն, տարածքներ, գեղեցիկ տեսարաններ, եկեղեցիներ, որ ուր ալ նկարես շատ յաջող եւ իւրայատուկ նկարներ կ'ունենաս, այս մէկը նկարիչին առիթ կու տայ ստեղծագործելու եւ իր միտքը աւելի լաւ  ձեւով արտայայտելու: Բացի այդ լուսնկարչական գործիքները շատ արդիական են, հիմա  ամէն ինչ աւելի աւելի արագ է,  միշտ նոր գործիքներ    մէջտեղ  կու գան  եւ Հայաստանը քայլ կը պահէ այդ նորութիւններուն հետ, այստեղ լուսնակարչութիւն արհեստ ըլլալէ աւելի արուեստ է, եւ մենք միշտ ստիպուած ենք նորարարութիւններ մտցնել, որպէսզի գոհացնենք մեր յաճախորդները եւ արագավազ ընթացքէն դուրս չմնանք:

 

-Մտադիր է՞ք Հալէպ վերադառնալ, կամ Հայաստանն արդէն  ձեր վերջին կայարանն է։

Հալէպ վերադառնալու կամ այստեղ մնալու մասին չենք մտածած, տան մէջ այդպիսի թեմա չկայ՝ մնա՞նք, թէ՞ երթանք: Առայժմ հոս ենք, պզտիկները յարմարուած են դպրոցէն  գոհ եւ  ուրախ են, գործ ունինք, շրջապատ, յաճախորդները կան, կը գոյատեւենք, կը փորձենք բարելաւել մեր վիճակը: Իսկ Հալէպի պայմանները դեռ այդքան ալ լաւ չեն, որպէսզի մտածենք վերադարձի մասին, բայց միաժամանակ Հալէպ վերադարձի գաղափարը   միշտ ալ օրակարգի վրայ է,  որովհետեւ տուն-տեղ ունինք, խանութ ունինք, անուն ունինք, ամէն ինչ ունինք:
-Ի՞նչ կը մտածէք  Սուրիոյ եւ յատկապէս Հալէպի ապագային մասին։ Ի՞նչ ունիք  ըսելիք սուրիահայ ձեր հայրենակիցներուն ու բարեկամներուն։

Սուրիոյ մասին միշտ ամենալաւն ու բարին կ'ակնկալենք:  Սուրիոյ ժողովուրդը շատ լաւ ժողովուրդ է, մեզ դիմաւորած է, մեր ամենանեղ պայմաններուն մէջ,  մեզի ձեռք մեկնած է եւ տէր տիրական դարձած է, մենք իրենցմով շատ ուրախ ու հպարտ ենք եւ կը ցանկանք, որ պատերազմը շուտ աւարտի եւ Սուրիան, մասնաւորպէս մեր Հալէպը արագօրէն վերականգնուի: Մեր հայրենակիցներուն, մեր գաղութին ալ կը մաղթեմ յարատեւութիւն,արտագաղթողներուն  նոյնպէս, որովհետեւ դժբախտաբար ցիրուցան եղանք, կը մաղթեմ որ գոնէ մեր միջեւ կապերը չկտրուին:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture