Սուրիոյ քիւրտերը կարեւոր շրջադարձ կատարեցին... Մեկնարկած է «ՆերՈւժ» ծրագիրը. Սփիւռքի նախարարութիւն... Արժանթին Ռուսաստանէն կը պահանջէ ձերբակալել Ալի Աքպար Ուիլայաթին... Թատրոնի նուիրեալ մըն ալ հեռացաւ. Գրեց՝ Զաւէն Պաաքլինի...
Արաբները միշտ ալ սիրած եւ յարգած են մեր արուեստը.Հալէպահայ պարուհի
Արաբները  միշտ ալ   սիրած  եւ յարգած են  մեր արուեստը.Հալէպահայ   պարուհի
15 Մայիս 2018 , 00:44

«Արեւելք»ի  հարցերուն կը պատասխանէ    հալէպահայ  պարուհի  Նարինէ  Քէչէճեան:   Յայտնի պարուսուցոյց   Ժիրայր    Քէչէճեանի դուստրը ներկայիս   հաստատուած է  Պէյրութ եւ անդամ է  արաբական աշխարհին մէջ մեծ վարկ  ունեցող «Քարաքալլա»  պարախումբին:


-Յարգելի Նարինէ, դուք ծնած  ու մեծցած էք Հալէպի  մէջ, ի՞նչ յիշողութիւներ ունիք Հալէպէն, ի՞նչ վերյուշ մնաց այդ քաղաքէն, այդ քաղաքի անցեալէն:


Հալէպէն շատ բաներ կը յիշեմ, երբ Հալէպ ըսեմ առաջին անգամ կը յիշեմ թաղս, տանիքս: Զարմանալի  թող  չթուայ, որ մեր բնակած  շէնքի  տանիքը  կը յիշեմ, որովհետեւ պզտիկուց հայրս՝ Ժիրօն երբ սկսաւ պարի դասեր  տալ, տանիքը փորձ կ'ընէինք, կէսօրէ վերջերը երբ մայրամուտը    կը մօտենար, կամ երբ գիշերները պզտիկ լոյսի մը տակ    կը հաւաքուէինք  եւ ժամանակ  կ'անցընէինք: Այդ ժամանակ  էր,  որ  հայրս   ինծի   անկիւն մը կը   յատկացնէր եւ պարեր կը սորվեցնէր: Այդ պահերը շատ կը յիշեմ, թաղս կը յիշեմ, թաղը ուր   զիս  բոլորը   կը ճանչնային դպրոցս՝ «Կիլիկեան վարժարան»ը, որ եղած է հալէպեան  ճարտարապետութիւն ունեցող   շէնքի մը մէջ,  ինծի համար  շատ գեղեցիկ  տեղ  էր, կը հպարտանայի որ ես  անցեալ  բուրող   վայրի մը մէջ կը սորվիմ, ինչպէս որ էր Հալէպի բերդը: Շատ կապուած եմ  այդ բերդին, իբր իմ մանկութեան ելոյթներու բեմահարթակ, հոն շատ ելոյթներու մասնակցած եմ: Ես առաջին քայլերս    այդ  բերդին  մէջ   ըրած եմ: Չմոռնամ   ըսելու, որ      Հալէպի մէջ ունիմ նաեւ  բաւական մեծ շրջապատ՝ ազգականներ,  բարեկամներ, ծանօթներ եւ    հարեւաններ:

 

-Ի՞նչ վիճակի մէջ էիք, երբ պատերազմը սկսաւ եւ ինչքա՞ն դժուար եղաւ Հալէպէն հեռանալու որոշումը առնելը:

 

Նախքան պատերազմը սկսիլը, պատերազմի սկիզբը,  հայրս  իր տարեկան ելոյթի պատրաստութեան մէջ էր, «ականջ չկախեցինք» պատերազմին, սրահն ալ ապահովեցինք, ելոյթներու պատրաստութիւնները ըրինք, լրիւ նոր ծրագիր էր պատրաստածնիս, նոր տարազներ, նոր պարեր: Մինչ այդ կ'ուզեմ յիշել, մենք մեր պարախումբի տարազներու կտորները Հալէպի «ներսի շուկա»էն կ'առնէինք, այսինքն հոնկէ ուր  բուն պատերազմի վիճակ էր, այդ նեղ թաղերէն, որ «Հալապ ժտիտէ» կ'ըսեն, «Հարէթ ալ հաթապ»էն, ուր մետաքսներ եւ կտորներ կը ծախէին: Ելոյթի պատրաստութիւնը ճիշդ երկու տարի տեւեց, 2010-2012-ին, այսինքն պատերազմի հիմնական շրջանին, երբ շատ վատ էր, շատ սոսկալի պատերազմ էր: Ես այդ ժամանակները երբեք չէի որոշած Հալէպէն հեռանալ,  Պէյրութ երթալու նպատակ ալ չունէի,  այն ատեն երկու շաբաթով Դամասկոս գացի որովհետեւ ֆիլմի մը  կը մասնակցէի: Գործը երկարեցաւ եւ այդ ընթացքին պատերազմը թէժացաւ, ճամբաները փակուեցան,  ամէն   տեղ  արիւն եւ աւեր... եւ ես ստիպուեցայ Դամասկոս մնալ: Աւելի  ուշ ծնողներս   ալ  ինծի   միացան  ու որոշ  շրջան մը   հոն   ապրեցենք: Երբ Դամասկոս մնացի, գործերս ալ  լաւ  էին կ'աշխատէի, օփերայէն ներս:Աւելի ուշ ուզեցի Պէյրութ երթալ, որպէսզի տեսնեմ հոն ինչ կարելի է ընել, ես կրնայի     այլ երկիրներ ալ  երթալ, բայց ուզեցի Պէյրութ    փոխադրուիլ,  որովհետեւ շատ կը սիրեմ արաբական պարը, Արեւելքը,  կրնայի Տուպայ, Մարոք, Եգիպտոս ալ երթալ, բայց նախընտրեցի Պէյրութը, որովհետեւ Սուրիոյ մօտ էր եւ միեւնոյն ժամանակ ծնողքիս մօտիկ կ'ըլլայի: Եւ հիմա արդէն 5 տարի եղաւ որ լիբանանեան     հռչակաւոր    «Քարաքալլա» խումբն  անդամ եմ:

 

-Կը կարծես որ  երբեւէ  օր մը  Հալէպ  պիտի վերդառնաս, եթէ պատահի որ Հալէպ վերադառնաս,  ուր  պիտի   ըլլայ  առաջին   վայրը, որ պիտի  այցելես:

 

Ոչ մէկ բան զիս  քաղաքէս  կրնայ  հեռացնել:  Հալէպը ինծի համար կը մնայ փոքրիկ Հայաստան մը, պզտիկուց, երբ Հալէպ էի, կ'երազէի Հայաստան երթալ եւ հիմա Հալէպէն դուրս եմ, ամէն առաւօտ կ'ըսեմ վաղը Հալէպ պիտի դառնամ, անշուշտ պայման չէ, որ  հոն  բնակիմ, որովհետեւ իմ պարային արուեստիս մէջ ձգտումս շատ աւելի մեծ է:

Երբ Հալէպ դառնամ անշուշտ առաջին գործս, առաջին հրճուանքս պիտի ըլլայ երթալ տեսնել թաղս, տանիքս, ազգականներուս թաղերը, երթալ Հաէպի բերդ, Հալէպի պարտէզները, այգիները, երթալ դպրոցս, ակումբս, մեր «Թիլէլ»ի առաջուայ սրահը, որ նոնյպէս քաղաքի հին հատուածին մէջ էր, պիտի երթամ «Ժըտայտէ», «Հարէթ ալ հաթապ», ուրկէ մեր պարախումբի տարազներուն կտորները կը բերէինք, ժամերով կը  պտըտէինք   այդ     նեղլիկ թաղերուն մէջ, կտորները մանրամասնօրէն կ'ընտրէինք: Հալէպ կտորները շատ էին, շուկան լեցուն,  մէկը միւսէն գեղեցիկ, հարսնցուի կտորներ, պարախումբի կտորներ, հնդկական կտորներ, զուտ մետաքսներ, Հալէպի արաբական անուշեղէնները, հացը, բուրդերը, պզտիկ-պզտիկ պատշգամբները: Պիտի երթամ այցելեմ մշակոյթի նախարարութիւն, սենտիքա, որուն   անդամ   ենք ես ու հայրս...

-Բնաւ  պատահա՞ծ է,  որ    որպէս հայեր  երբեւիցէ    խտրականութեան կամ ճնշումներ   թիրախ     եղած  ըլլաք:

 

Իբրեւ Հալէպ ապրող  հայեր, ոչ մէկ անգամ  մենք զմեզ  օտար  զգացած ենք: Ընդհակառակը, Հալէպի ժողովուրդը շատ կը վստահէր հայերուն, շատ կը սիրէին ու կը յարգէին  մեզ: Չմոռնամ   ըսել, որ     իմ նեղ  շրջանակիս մէջ մեր հանդէպ ցուցաբերուած   յարգանքն ու սէրը անմիջականօրէն   կապ ունէր հօրս    հիմնադրած  եւ երկար  տարիներ        բեմերուն վրայ  պահած      «Ժիրոյի պարախումբ»ին   հետ: Սուրիոյ փառատօններուն  ընթացքին     այդ  խումբը  միշտ   առաջին դիրքի  վրայ էր   եւ տեղացիները  տարբեր առիթներով        մեր  խումբի   արհեսավարժ  ըլլալուն մասին վկայութիւններ կու տային շատ  յաճախ զարմանալով, որ  ինչպէս միեւնոյն ժամանակ  արաբական, հայկական, լաթինօ,    եւ  այլ  պարբեր  այդքան  հարազատօրէն  կը ներկայացնենք: Ու ատոր   համար էր նաեւ, որ կը յարգէին մեզ: Կը յարգէին մեր  արուեստը   եւ    նուիրումը:  

 

 

 

 

 

 

Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture