14-ամեայ երիտասարդուհին սպաննուած գտնուած է. Հայազգի նախարարը կ'արձագանգէ... Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը ընդունած է Յունաստանի եւ Կիպրոսի պատուիրակութիւնները... Մոսկուա կ'ընդլայնէ Թարթուսի իր խարիսխը. Պատճա՞ռը... Կեսարիա. Ժողովրդային բժշկութիւն. Ատոմ Յ. Պուճիգանեան (Գ. մաս)...
«Ինծի համար մեծ մխիթարութիւն պիտի ըլլայ Վրէժին աճիւնները Դամասկոսէն Հալէպ փոխադրելը». Վրէժ Քէշիշեանի մայր ՝ Ռիթա Քէշիշեան
«Ինծի համար  մեծ մխիթարութիւն  պիտի ըլլայ   Վրէժին   աճիւնները Դամասկոսէն  Հալէպ փոխադրելը». Վրէժ Քէշիշեանի  մայր ՝ Ռիթա  Քէշիշեան
24 Հոկտեմբեր 2017 , 02:16

Հալէպ  ծնած Վրէժ  Քէշիշեան  մէկն է անոնցմէ, որոնք Սուրիոյ    պատերազմի ամէնէն ծանր  մէկ փուլին (2013 ) զոհուեցան:   Ան   զոհուեցաւ Իտլիպի մէջ, որ այն  օրերուն   մահ ու կենաց  պայքար կը մղէր ահաբեկիչ  զինեալներուն դէմ:

«Արեւելք»,  նախանձախնդիր մնալով  իր  առաքելութեան,  սուրիահայութեան ապրած մեծ  տառապանքը    հանրութեան  ներկայացնելու  տեսակէտէն   յաջողեցաւ  հարցազրոյց մը կատարել  Վրէժի մօր՝  Ռիթա  Քէշիշեանին հետ:  Տիկին  Ռիթա,  որ   ներկայիս  կ'ապրի  Աւստրալիոյ մէջ, ունի մէկ փափաք, եւ հարցազրոյցը պատեհ   առիթ մը համարեց, որպէսզի բարձրաձայնուի  իր փափաքը, որ է՝ պայմաններու  բերումով ծննդավայրէն հեռու   թաղուած   կրտսերագոյն որդւոյն   աճիւնները  Դամասկոսէն  բերուին Հալէպ ու հանգչին իր    նախահայրերու աճիւնները  գրկած  Հալէպի  հողին մէջ:

Այդպիսով,  Տիկին  Ռիթան եւ Վրէժի  ընտանիքի  բոլոր պարագաները  մխիթարուած եւ սփոփուած  պիտի զգան իրենք զիրենք:


 


 

 

 

-Տիկին Քէշիշեան,  ո՞ւր  եւ   ինչ պայմաններու տակ նահատակուեցաւ ձեր զաւակը՝ Վրէժ Քէշիշեանը:

 

-Վրէժը Իտլիպ կը ծառայէր, 2013 թուականէն, Համտիէի բանակավայրը եւ այդ շրջանը արդէն շատ լարուած էր: Իտլէպ արդէն  անցած էր ահաբեկիչներու տիրապետութեան տակ: 


- Քանի՞ տարի եղած էր իր ծառայութեան:


-Երկու տարի եւ ինը ամիս եղած էր իր ծառայութեան, եւ ան արդէն իր օրինաւոր ծառայութեան շրջանը աւարտած էր, սակայն պատերազմական պայմաններու  բերումով պատկան մարմինները  յարմար նկատած էին   երկարաձգել   զինուորներու  ծառայութիւնը, որոնց մէջ նաեւ՝ իմ տղուս  ծառայութիւնը:  

Մենք վերջին անգամ  Վրէժը տեսնելու համար  գացինք Թարթուս:  Տեսանք զինք  ու ապա բաժնուեցանք, եւ ինք կրկին Իտլիպ վերադարձաւ: Հանդիպումէն տասը օր ետք, հեռատեսիլէն ստացանք պայթումին լուրը, իսկ յաջորդ օրը ստացանք անոր նահատակութեան լուրը: Դիակը մենք Հալէպ չկրցանք տանիլ,որովհետեւ   Հալէպ տանող ճանապարհները փակ էին: Պատկան մարմիններ     դիակը  տարած էին Հոմս,  հոնկէ ալ՝ Դամասկոս: Այդ օրերուն դէպի Հալէպ ճանապարհը փակ ըլլալուն  համար  Վրէժս թաղուեցաւ Դամասկոսի Առաջնորդարանի գերեզմանատան  մէջ:


-Դուք  ինչպէ՞ս  կարողացաք Աւստրալիա հասնիլ:

 

-Մեր Աւստրալիա հաստատուելուն մէկ տարի եւ երկու ամիս եղաւ, իսկ մինչ այդ չորս տարի Պէյրութ մնացինք, բայց երեք ամիս անգամ մը Դամասկոս կ'երթայի, Հալէպ կ'երթայի, բայց տղաքս, որոնք  տարիքով Վրէժէն մեծ էին, Լիբանան կը մնային: Ներկայիս ընտանիքով Աւստրալիա ենք:


- Կարողացա՞ք  Աւստրալիոյ նոր պայմաններուն ընտելանալ:

 

-Ո'չ, արդէն հոգեկանս քանդուած է, շատ դժուար է զաւակի կորուստը: Վրէժը ամենափոքրն էր, ամենամեծը՝ Սագօն, իսկ միջնեկ  որդիս  Կարէնն է:

 

 

- Ներկայիս ազգականներ ունի՞ք Հալէպի մէջ:


- Այո', հարազատներ ունիմ:  Քեռիս, հօրաքոյրս եւ աղջիկները, այսինքն բաւական ընտանիքներ կան: Մենք ներկայիս մտադրութիւն ունինք Հալէպ վերադառնալ, որովհետեւ կ'ուզեմ Վրէժին աճիւնները Հալէպ փոխադրել, յուսամ այդ գծով Առաջնորդարանը օգնութիւն կը ցուցաբերէ, որովհետեւ անոր նահատակութեան չորս տարի եղաւ եւ կրնան դժուարութիւններ յառաջանալ:    


-Դէպքը ինչպէ՞ս պատահած էր, կարծեմ դաւադրութիւն կազմակերպուած էր: 


- Այո', ահաբեկիչներ  յարձակում գործած էին եւ ռումբ տեղադրուած ինքնաշարժ մտցուցած ՝ բանակավայր:

Այդ միջոցին ինքը քնացած էր եւ ձայնէն արթնցած է: Ան ծոծրակէն  բեկոր մը ստացած էր:  Այդ մասին ալ  գիտցայ,  երբ տղուս   անշնչացած   դիակը  տեսայ: Անոր  մարմինը բնաւ չէր վնասուած: Դամասկոսի Առաջնորդ  Սրբազան  հայրը  սկիզբը    արգելք եղաւ  եւ չարտօնեց, որ դիակը տեսնենք: Սակայն ես  շատ պնդեցի:  Հետս զինուոր մը կար՝ Կարօ անունով, ինք  ինծի շատ օգնեց Դամասկոսի մէջ: Ի վերջոյ Սրբազանէն     շատ խնդրեցինք  եւ        մեզի   առիթ վիճակուեցաւ  վերջին անգամ տեսնել   իմ սիրելի Վրէժս: Աչքերուս   չէի հաւատար  եղածին ու   մինչեւ հիմա ալ  չեմ կրնար ընդունիլ այդ մէկը: Երազ մը կը թուի: Տակաւին կը կարծեմ որ ինք զինուոր է եւ յանկարծ կրնայ զանգել եւ խօսիլ հետս: Բնաւ չեմ կրնար համոզուիր կատարուածին:


-Իսկ ի՞նչ է ձեր կարծիքը Հալիպի վիճակին հետ կապուած: Պատերազմը եթէ դադրի, կրկին կը վերադառնա՞ք Հալէպ:


- Այո, շատ մեծ յոյս ունիմ, Աստուած տայ դադրի պատերազմը, եւ բոլորս վերադառնանք մեր տուները:


-Միւս զաւակներդ արդէն ընտելացած են իրենց նոր կեանքին:


-Մասամբ մը` այո:  Բայց  ինչ ալ  ընենք   բոլորս  վիրաւոր ենք:    Վստահ եմ, որ ամէն  բան կը կարգաւորուի, կեանքն  ալ    բնականոն կը դառնայ, Սուրիան   կը վերադառնայ իր  անցեալի  փայլուն օրերուն, բայց Վրէժս  ետ չի գար: Ինչ ալ պատահի, ինչ ալ փոխուի  մենք  վիրաւոր ենք,    մեզմէ իւրաքանչիւրը  իր   մէջ  վէրք մը, ցաւ մը ունի:

 


 

Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture