Ռուսաստանի կոչը. Հակամարտութեան գօտիէն դուրս բերել ահաբեկիչներն ու վարձակնները... ՊԲ-ն կը շարունակէ բոլոր ուղղութիւններով ձախողցնել թշնամիին գրոհները. Արցախի նախագահ (Տեսանիւթ)... Մաքրոնը կը մեղադրէ Էրտողանը. «Ան ամբողջ տարածաշրջանը պատերազմի կը տանի»... Ոհմակներուն ցնորամիտ...Գրեց ՝Հրանդ Մարգարեան...
«Կեանքէն անժամանակօրէն մեկնեցաւ մեր շատ սիրելի Սոնիկը»
«Կեանքէն անժամանակօրէն մեկնեցաւ մեր շատ սիրելի Սոնիկը»
11 Սեպտեմբեր 2020 , 13:50

 

Մեր Անդառնալի Կորուստը


Կեանքէն անժամանակօրէն մեկնեցաւ մեր շատ սիրելի Սոնիկը՝ Սոնա Չիլինկիրեան Պաղսարեանը, որուն կեանքին բոլոր հանգրուաններուն մօտէն հետեւած եմ որպէս մօրաքոյր:
Ծնած եւ մեծցած ըլլալով Արամ եւ Սիրուհի Չիլինկիրեաններու աւանդապահ, ազգանուէր եւ կրօնաշունչ ընտանեկան յարկին տակ, ան պատրաստուեցաւ որպէս շնորհալի եւ առաքինի հայուհի: Երկրորդական ուսման կողքին, մանկավարժական իր կազմաւորումը ունեցաւ եւ ծառայեց Վահան Թէքէեան վարժարանի մանկապարտէզէն ներս չորս տարիներ 1969-1973, տնօրէն՝ Երուանդ Պապայեանի պաշտօնավարութեան շրջանին: Ամուսնութեամբ նախկին երուսաղէմահայ՝ Խաչիկ Պաղսարեանի հետ փոխադրուեցաւ Սիտնի- Աւստրալիա, 1973-ին: Օտարութեան պատճառած հոգեկան տուայտանքները արիութեամբ դիմագրաւեց ան եւ դրամատնային մարզէն ներս իր ունեցած պատուաբեր պաշտօնով ամուսնի հետ միասնաբար ստեղծեցին բարօր կեանք մը: Հասակ առին իրենց զաւակները Րոպէրթն ու Քրիստինը, որոնք երկրի ընձեռած ուսումնական կարելիութիւններէն օգտուելով ձեռք ձգեցին մասնագիտական հմտութիւն:

Վերահասու ըլլալով իր ծննդավայր Լիբանանի մէջ ծագած քաղաքացիական պատերազմին, Սոնիկ տենդագին աշխատանք տարաւ իր ընտանիքը Սիտնի տեղափոխելու անյապաղ: 1977-ին արդէն անոնք հասան Սիտնի ծնողքն ու երկու եղբայրները Րաֆֆին եւ Վաչէն: Նոր երկրին մէջ բարգաւաճեցաւ իր ընտանիքը միշտ վայելելով Սոնիկի ամբողջական նեցուկն ու գործակցութիւնը: Ան բացառիկ հոգածութիւն ցուցաբերեց իր՝ թէ հօր եւ թէ մօր նկատմամբ, հոգալով անոնց բոլոր պէտքերը: Յատկապէս անոնց հանգտեան կոչուելէն ետք, հետապնդեց ծագած բժշկական բազմաթիւ հարցերը, կատարեալ խնամք եւ բծախնդիր հետեւողականութիւն ցուցաբերելով անոնց նկատմամբ մինչեւ անոնց վերջին շունչը 2012ին եւ 2019ին:

​Սոնիկ, Սիտնի իր կեցութեան տարիներուն ասպարէզին ծառայելէ եւ ընտանեկան պարտականութիւնները կատարելէ բացի, նուիրուած էր բարեսիրական գործի ու Ս. Յարութիւն եկեղեցւոյ տիկնանց օժանդակ յանձնախումբի աշխատանքներուն երկար տարիներ: Միեւնոյն ատեն, ան կը հասնէր միայնակ ծերերու, հիւանդներու օգնութեան, անոնց հասցնելով ընկերային ու բժշկական օգնութիւն:

​Հանգստեան կոչուելէ ետք, Սոնիկ նուիրուեցաւ թոռնիկներու հոգատարութեան եւ անոնց հետ կ'անցնէր իր ժամանակի մեծ մասը: Ընտանեկան օճախը վառ պահելու նախանձախնդրութեամբ, ան կը մէկտեղէր իր ծնողքը, եղբօր ընտանիքը, զաւակներն ու թոռները իր յարկին տակ ու զանոնք կը մղէր պահելու հայկական ոգին, աւանդութիւնները եւ հայրենախօսութիւնը: Ահա նման ընտանեկան տօնախմբութիւն մը կազմակերպած էր ան Սեպտեմբեր 6ին՝ հայրերու օրուան, իր ծննդեան եւ ամուսնութեան տարեդարձներու երեակ առիթներով: Շաբաթ օրը, այդ պատրաստութեան նուիրած էր իր ամբողջ ժամանակը եւ ամէն ինչ վերջացնելէ ետք ալ, ան հոգին աւանդեց իր տան մէջ խոր սուգի մատնելով իր ընտանիքի անդամներն ու բարեկամական ու ազգականական լայն շրջանակը:

Սոնիկի նկարագրին ցայտուն յատկանիշը կը կազմէր իր ծառայութեան ոգին: Ան կը հասնէր բոլոր անոնց որոնք իր օգնութեան կարիքը ունէին: Սիրով լեցուն իր սիրտը կը բաբախէր հարազատներու եւ բարեկամներու սիրով, ուր որ ալ գտնուէին անոնք: Իր զարմիկներուն ու զարմուհիներուն սիրելին էր ան, որոնց հետ մնայուն կապի մէջ էր: 2019ին ան իր վերջին այցելութիւնը տուաւ Լիբանանի իր հարազատներուն, մասնակցելով Սիրայի ամուսնութեան տօնախմբութիւններուն: Անմոռանալի կը մնան իր հետ մեր անցուցած ուրախ պահերը, իր Լիբանան կեցութեան շաբաթներուն: Ան մօտէն ծանօթացաւ մեր ընտանիքներուն միացած հարսերուն եւ թոռնիկներուն: Իր քաղցր ու հեզահամբոյր բնաւորութեամբ, անկեղծ սիրով, ընկերային մօտիկ շփումներով գրաւեց բոլորին սրտերը: Մեկնումէն ետք ալ մնայուն կապի մէջ մնաց բոլորիս հետ մինչեւ իր վերջին շունչը:

​Թանկագին գանձ մը կորսնցուցած ըլլալու ցաւը կը զգան այսօր Լիբանանի թէ այլ արտասահմանեան երկիրներուն մէջ ապրող Սոնիկի հարազատները: Ցաւը խորունկ է նաեւ իր ամուսնին՝ Խաչիկին, զաւակներուն՝ Րօպէրթին եւ Քրիստինին, եղբօր Վաչէին եւ ընտանիքին համար: Հրեշտակի բարութեամբ յատկանշուող Սոնիկի կեանքը ափսոս որ իր աւարտին հասաւ այսքան կանուխ:

Ան մնայուն ներկայութիւն պիտի ըլլայ զինք սիրող հարազատներու ու բարեկամներու կեանքին մէջ:

Թող Սոնիկը հանգչի երկնային լոյսերուն մէջ որ Աստուած վերապահած է իրեն համար որպէս սրբակրօն կեանքով ապրող հաւատացեալ կին:

Քեզ անչափօրէն սիրող մօրաքոյրդ՝

Ազատուհի Սիմոնեան

10 Սեպտեմբեր 2020

 Սոնա Չիլինկիրեան Պաղսարեան եւ Ազատուհի Սիմոնեան

 

Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture