«Ո՜վ Աստուած ես քու ձեռքերուդ մէջ եմ, իրենց ձեռքերուն մէջ չեմ...»Գօգօ Ստեփանեան (Տեսանիւթ)... ՀՀ Բանակի զօրանոցներէն մէկուն մէջ դիակ յայտնաբերուած է... Մոսկուայի մէջ բազմահազարանոց ցոյցեր տեղի ունեցան (Լուսանկարներ)... Սինկափուրեան խոլորձը, Գլխաւոր թերթն ու հայերը...
ՍՈՒՐԲԸ. Գրեց ՝ Յակոբ Չոլաքեան
ՍՈՒՐԲԸ. Գրեց ՝ Յակոբ Չոլաքեան
06 Յուլիս 2019 , 15:16

Վերջերս Երեւանի քաղաքապետարանին մէջ բուռն վիճաբանութիւններ տեղի կ’ունենային փողոցներու վերանուանումի օրակարգի ընթացքին՝ Գրիգո՞ր Լուսաւորիչ, թէ Սո՞ւրբ Գրիգոր Լուսաւորիչ տարբերակներուն միջեւ ընտրութիւն կատարելու շուրջ:
Պարզ է, այսպիսի օրակարգը ծիծաղելի կը թուի շատերուս համար, Սուրբ թէ ոչ, Անակի որդի Գրիգորը մեր պատմութեան մեծագոյն լուսաւորիչն է:
..................................................................
1973-ին Ներսէս Շնորհալիի մահուան 800-ամեակին առթիւ հոս ու հոն ձեռնարկներ կը կատարուէին: Էջմիածնի մէջ եւս կար երեկոյթ մը՝ բանախօսութիւն, տաղերու կատարում, ասմունք: Այդ տեղեկութիւնը մեզի տուած էր Աղան աբեղայ Պալիոզեան, Երուսաղէմի ուխտէն. ան ամէն օր Էջմիածնէն Երեւան կու գար Համալսարանի բանասիրական բաժնին մէջ հայագիտական կարգ մը դասերու կանոնաւոր կերպով հետեւելու համար:
Կ’ուզէինք ներկայ ըլլալ: Ներսէս Շնորհալիէն կարդացած էինք ամէն ինչ որ կար, բայց մեզի՝ սփիւռքահայ ուսանողներուս համար ան աւելին էր քան մեծ գրող մը, չէ՞ որ դպրոցին մէջ մեր օրը կը սկսէր «Առաւօտ լուսոյ» երգով, դասը կը սկսէր «Իմաստութիւն Հօր Յիսուս», եւ գիշերը կ’իջնէր «Պահապան ամենայնի» աղօթքներով: Մայրս «Հաւատով խոստովանիմ» աղօթարանին 24 տուներն ալ գոց գիտէր:

Քանի մը սփիւռքահայ ուսանողներով ուշ երեկոյեան հասանք էջմիածին, մտանք սրահ, ուր ի զարմանս մեզի, աջակողմեան շարքի ծայրի աթոռին նստած էր գրաբարի մեր դասախօսը՝ Գրիգոր Նարեկացիի «Մատեան Ողբերգութեան» աղօթագիրքին եւ տաղերուն արեւելահայերէնի վերածող Վազգէն Գէորգեանը: Սրահը կիսով մը լեցուն էր: Եկան նաեւ գրաբարի մեր միւս դասախօսներէն Խորէն Պալեանն ու տիկինը՝ հայ հոգեւոր երաժշտութեան խիզախ կատարող Լուսինէ Զաքարեանը: Ան քանի մը անգամ եկած էր լսարան՝ ամուսնոյն գրաբարի դասին ու մեզի՝ ուսանողներուս համար կատարած միջնադարեան նորայայտ տաղեր:

Առանց ընկերակիցներու, գլխաբաց, սովորական սքեմով ներս մտաւ նաեւ Վազգէն Ա. վեհափառը ու նստաւ կիսով մը պարապ առաջին շարքի ծայրի աթոռին, Վազգէն Գէորգեանի առջեւ:
Դասախօսը երիտասարդ եկեղեցական մըն էր, աբեղա՞յ թէ վարդապետ՝ չեմ գիտեր, սկսաւ կարդալ, Ներսէս Շնորհալի… Ներսէս Շնորհալի…Ներսէս Շնորհալի…: Հազիւ պարբերութիւն մը երկու կարդացած էր: Երբ անգամ մը եւս Ներսէս Շնորհալի անունը վանկարկեց, Վեհափառ հայրապետը, նստած, աձ ձեռքը բարձրացնելով, գրեթէ պոռաց.
- Ո՞ւր կը կարծես որ կը գտնուիս, պետական համալսարա՞ն, թէ ակադեմիա, այստեղ Ս. Էջմիածին է, Հայաստանեայց առաքելական սուրբ եկեղեցին, որ սրբացուցած է հայ ժողովուրդի ու եկեղեցւոյ այդ մեծ երախտաւորը, ան Սո՛ւրբ Ներսէս Շնորհալի է հայ եկեղեցւոյ համար, որուն ծառաներէն մէկն ալ դուն ես… Սո՛ւրբ Ներսէս Շնորհալի:

Վերջացուց: Շշմած ու սմքած էինք բոլորս, ոչ միայն դասախօսը, որ ինչպէ՛ս աւարտին հասցուց ելոյթը՝ չեմ գիտեր: Աւարտին, երբ Վեհափառը հեռացաւ, շատեր բարձրաձայն դժգոհութիւն յայտնեցին այդ կոպիտ միջամտութեան համար: Վազգէն Գէորգեանը նոյնպէս: Մենք նոյնպէս: Իրաւունք չունէր: Ինչպէ՞ս կարելի է խայտառակել երիտասարդ բանախօսը բեմի վրայ, հանդիսականներու ներկայութեան:

Տարիներ անցան, ու ամէն անգամ այս դէպքը յիշելուս՝ քիչ-քիչ արդարացի ու տեղին կատարուած ըլլալ կը կարծեմ Վեհափառին այս յանդիմանութիւնը. Հիմա՝ հարի՛ւր տոկոսով: Ո՞վ, ի վերջոյ ո՞վ, եթէ ոչ եկեղեցականը պիտի պահէր ու մեզի փոխանցէր մեր հոգեւոր արժէքներուն սրբազնագոյնը, անոնց սրբացուած, սո՛ւրբ ըլլալը; Վեհափառը այդ օր բացառիկ դաս մը տուած կ’ըլլար ոչ միայն բանասէրի հովերով նորելուկ եկեղեցականին, այլեւ բոլորիս, բո՛լորիս անխտիր:
Մարդիկ կը սրբացուին իրենց մահէն ետք միայն:
Հիմա Սուրբ է նաեւ ինք, Վազգէն Առաջինը:

 

 Նիւթը   քաղուած է  յայտնի մտաւորական եւ ուսուցիչ ՝ Յակոբ Չոլաքեանի    դիմատետրի էջէն։

Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture