Սփիւռքը իր գոյութիւնը կը պարտի հալէպահայութեան . Վերա Եագուպեան... Փաշինեան շնորհաւորեց Զելենսքին... Սրի Լանքայի սպանդ. Յայտնի է ահաբեկչական խմբաւորման անունը... Տաճարը՝ Աւագ շաբթուայ աղօթքներու ներքոյ...
Վիգեն Յովսէփեան. Ալ Կը Բաւէ
Վիգեն Յովսէփեան.  Ալ Կը Բաւէ
03 Փետրուար 2019 , 23:26

Եթէ ըսեմ թէ սկսած եմ յոգնիլ Հայաստանի օրհներգի, «Մեր Հայրենիք»ի մասին վէճերէն, գրառումներէն, ու այդտեղ արձակուած լուտանքներէն, հաւանաբար ճիշտ նկարագրած չեմ ըլլար զգացումներս այդ ամէն ինչի գծով: Հաւանաբար զգացածս աւելի հարազատօրէն ներկայացուցած կ'ըլլամ հիասթափութեան և զզուանքի զոյգ զգացումներով:

Հիասթափութիւն և զզուանք` որովհետեւ իսկապէս չեմ հասկնար թէ այսօր մեր ազգի առջեւ ծառացող մարտահրաւէրներու առկայութեամբ, այս անմիջական ժամանակաշրջանին, այս ի՞նչ շինծու, անյարմար, եւ ժամանակավրէպ նիւթ է որ հրապարակ նետուած է այս պահուն, ու կ'ապականէ մեր արդէն իսկ վտանգուած ազգային միասնականութիւնը:

Ես ընդհանրապէս դաւադրութիւններու առկայութեան շատ դժուար կը համոզուիմ, և քաղաքագիտութեան գծով մասնագիտական մօտեցումի որպէս հետեւորդ` նաև կը հասկնամ թէ քաղաքականութեան մէջ ոչ ամէն ինչ է որ մինչև վերջ ծրագրուած ու հաշուարկուած կ'ըլլայ, և որ այո, պատահականութիւններ իսկապէս որ շատ կան. պատահականութիւններ, մինչև իսկ քմայքներ, որոնք շատ արագ կը բարդանան, և նոյնիսկ աղետներու, պատերազմներու կ'առաջնորդեն:

Հետեւաբար, երբ կը հետեւիմ այս խիստ արհեստական և անիմաստ վէճին, հարց կը ստեղծուի մտքիս մէջ թէ ինչու՞ այս նիւթը հիմա, ինչու՞ գերլարուած հակադարձող գրոհը հիմա, որոնք բոլորն ալ համոզուած եմ թէ իրականութեան մէջ ոչ օրհներգի մը երաժշտութեան մասին են, ոչ ալ օրհներգի պատմական արժէքին` այլ մեր ազգային միաբանութիւնը աղաւաղող ու պառակտող երեւոյթի մը մասին:

Ականատես եմ մեր ազգային միաբանութիւնը վտանգող, աւելի ևս մաշեցնող գզվռտոցին, և բոլորին, պարզապէս բոլորին կ՛ուզեմ ըսել բա՛ւ է, ալ կը բաւէ՛: Ես չեմ գիտեր թէ այս խնդրահարոյց քննարկումներուն իսկական իմաստն ու անոր համար ժամանակի ընտրութեան տրամաբանութիւնը ճիշտ ի՞նչ են, բայց համոզուած եմ որ անոնք պէտք է որ դադրին անմիջապէս, անոնց վերջ պէտք է դրուի անյապաղ:

Պետութեան մը, իսկ այս պարագային ազգի մը օրհներգը շատ կարևոր բան է: Ան երաժշտական ստեղծագործութիւն չէ, քառեակներու համադրում չէ, այլ անոնցմէ շատ, շատ աւելին է: Օրհներգ մը երկրի մը, ազգի մը հաւաքական ոգիի հայելին է, անոր կամքի սրբազան երդումը: «Մեր Հայրենիքը» մեր հպարտութիւնն է և մեր ազգի հաւաքական յանձնառութեան արտայայտիչը: Ան հարիւրաւոր պետական և զինուորական նուագախումբերու կողմէ իւրացուած, հարիւրաւոր հայ թէ օտար երգչախումբերու կողմէ արդէն իսկ ներկայացուած, ու ամենէ կարևորը` հարիւր հազարաւոր հայ երեխաներու, աշակերտներու կողմէ որպէս աղօթք փայփայուած ազգային օրհներգ է: Արարատին ու մեր պանծալի եռագոյնին կողքին, «Մեր Հայրենիք»ը մեր համաշխարհային ներկայութեան ազգային միաբանութեան խորհրդանիշն է:

Ի սէր Աստուծոյ և յանուն այն հազարաւորներուն որոնք ինկան մեր սրբազան հողին և անկախութեան համար, յանուն մեր ժողովուրդի այն զաւակներուն որոնք Ազատութեան հրապարակին թէ իրենց տան մինակութեան մէջ հպարտութեամբ և յոտընկայս ազգի ազատութիւնն ու անկախութիւնը աւետեցին «Մեր Հայրենիք»ի հզօրութեան ընդմէջէն` դադրեցուցէ՛ք օրհներգի գծով այս արհեստական և անպատուաբեր վէճը:

Այո, երկխօսութիւնները շատ կարևոր են. կարևոր են անոնք տարակարծութիւնները հարթելու, նաև քաղաքական անհամաձայնութիւններ վճռահատելու ուղղութեամբ: Բայց օրհներգի փոփոխութեան նիւթը քաղաքական տարակարծութեան խնդիր չէ, և չի կրնար ըլլալ: Զայն անփոյթ կերպով հրապարակ նետողներէն, մինչև մեզմէ անոնք որոնք զգացուած ու ընդվզած այս նիւթը կը քաշքշեն, բոլորս պիտի հասկնանք որ ոչ թէ միայն այս նիւթի միտք բանին, այլ նոյնիսկ այս նիւթի մասին անկեղծ ու բոցավառ արտայայտութիւններն անգամ կը մաշեցնեն, կը հիւծեն մեր միասնականութիւնը:

Ես կասկած չ՛ունիմ թէ այս վէճն ու քաշքշուքը ի՞նչ աւարտ պիտի ունենան: Կասկած չ՛ունիմ որ այս թոհուբոհին որպէս հետեւանք, «Մեր Հայրենիք»ը պիտի շարունակէ մնալ մեր ազգային արժէքը, մեր օրհներգը: Կասկած չ՛ունիմ որ շատ շուտով ՀՀ Վարչապետն անգամ պիտի միանայ սկիզբ առած խօսակցութեան և իր գերակշիռ խօսքով տրամաբանական վերջ մը պիտի դնէ անոր: Եւ Վարչապետ Փաշինյանը պիտի գայ իր խօսքը ըսելու այս մասին ոչ թէ անոր համար որ օրհներգի գեղարուեստական արժէքին մասին ըսելիք կամ կարծիք ունի, այլ որովհետեւ ինք ամէն ոքէ աւելի հասկցած պիտի ըլլայ մեր ժողովուրդի հաւաքական ուժի ազդեցութիւնը: Ուժ, որ լեռներ կը շարժէ և որուն հետ խաղ տալ կարելի չէ : Ուժ, որուն օդի և ջուրի նման կարիքը ունինք այսօր որպէս երկիր և որպէս ազգ:

Այսուհանդերձ և դժբախտաբար, անկարելի է չ՛ափսոսալ այն բանի մասին որ այս անհեթեթ և արհեստական վէճը քիչ մը աւելիով պիտի դժուարացնէ մեր հաւաքական կամքը հաւաքագրելու ճիգն ու ազգային միասնականութեան տարածքներ ստեղծելու գործը: Կը մնայ յուսալ որ այս անիմաստ մարզանքը որմէ ազգովին կ‘անցնինք այսօր, շատ արագ խեղդուի, և ան մեզ բոլորիս համար լաւ դաս մը ըլլայ այն մասին թէ հաւաքական ոգիի անդորրութիւնը, միասնական ոգիի հզօրութիւնը նոյնքան ու աւելի կարևոր են ու հուժկու քան թշնամիի զինուած ու հզօր բանակները:


Լրահոս
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture