Միջազգային հանրութիւնը պէտք է զսպէ Ազրպէյճանի դաշնակիցին նկրտումները. ԱԺ... Թուրքիոյ միջամտութիւնը շատ վտանգաւոր է. Արցախի ԱԳ նախարար... Իտալացի յայտնի Կարդինալը զոհ ՝ մեծ սքանտալի... Տրամաբանութիւն եւ ..իրականութիւն.Կամ մեր դպրոցներուն մէջ ինչպէս պայքարիլ «Քովիտ»ի դէմ...
Պայթումէն ետք.Կամ այն այն Պէյրութին որ վաղը պիտի գայ...
Հեղինակ՝ Սագօ Արեան 06 Օգոստոս 2020 , 12:02
Դիտումների քանակ՝ 116

Պայթումէն ետք.Կամ  այն  այն Պէյրութին որ վաղը   պիտի գայ...

Պէյրութը   տակաւին  ընդհանուր շոքի մը փուլին մէջ է։  Ցաւը մեծ է, կառավարութիւնը՝   բաւական  տկար, իսկ գետնի վրայ   առկայ  ողբերգական   պատկերը  կարիք  ունի  շատ մեծ  ճիգերու։

Ինչ խօսք, որ  լիբանանցիներուն համար, որոնք  նմանատիպ, սակայն ոչ     այս պայթումին նման   դէպքերու ականատես եղած են, նման վիճակներէն դուրս գալու   կամքը  եւ  վճռակամութիւնը       նորութիւն  չեն։

 Նորութիւն չէ, երբ քաղաքացիական պատերազմի  ամբողջ  բեռը թօթափելով     երկուքի կիսուած  Պէյրութը     իր  երկու ձեռքերը նորէն իրար միացուց ...

Նորութիւն   չէ,  որովհետեւ  հազար տեսակ թշնամիի  եւ օտարական բանակի        առջեւ իր գլուխը   հակած    արաբական  եզերքի   միտքի ու լոյսի  այդ քաղաքը   կարողացաւ թօթափել  ամէն տեսակի վէրքերը  ու    յոյսով նայիլ  մեր աշխարհին։

Ու  երբեք նորութիւն մը չէր,  երբ պայթումներու,  ահաբեկչական արարքներու,   ռազմական  գործողութիւններու    թատերաբեմը դարձած երբեմնի  «Արեւելքի   Փարիզ»ը նորէն  խօսեցաւ  խաղաղութեան   լեզուով։

 

Մեր  աշխարհին  կ՚ըսեմ,  սակայն կ՚ուզեմ տեղ մը բացատրուիլ, տեղ մը հասկցուիլ, որ Պէյրութը  ինքը   ամբողջ աշխարհ մըն է։

Մեծ  միտքի, մեծ  յոյսի, մեծ լուսաւորութեան,  մեծ տաղանդի ու մանաւանդ մեծ   հիւրասիրութեան  Պէյրութը  արեւելքի եւ արեւմուտքի  միացման  կէտն է,  որուն բոլոր ովասիսներուն    շուրջ եւ բոլոր    ջուրերուն  վրայ    հեռու-հեռուներէն    արեւմուտքի  հովերը  կ՚ուգան   խօսելու համար  արեւելքի    շատ հին-հինէն        միտքին ու խիղճին  համար։

 Գեղեցիկ    ու  առաքելաշունչ      դրուածքով մը   Հռոմի  Յովհաննէս-Պետրոս    Պապը   Լիբանանը    համարած էր, ոչ  թէ   սոսկական  երկիր, այլ առաքելութիւն։

 

Նոյն  երանգով   խօսած  էր  հայոց գիրի  վարպետներէն  Հրանդ Մաթեւոսեանը, որուն  հետ այս տողերը  գրողը   առիթով մը     վարպետին բերնէն լսած էր շատ  պարզ   ու  ոսկեայ բառերով   նկարագրուած    վկայութիւն մը:  Նոյն  Մաթեւոսեան կ՚ըսէր «Պէյրութը արեւմուտքի եւ արեւելքի  սիրահետման կէտն է,  նրանք  այդ ուժերը էնտեղ  եւ կը բախին,  եւ կը սիրեն զիրար...»

 

Ճիշդ է քաղաքական  վերլուծութեան սիւնակի սահմաններէն դուրս  եկայ պահ մը, բայց   Պէյրութի մասին գրել  առանց   բանաստեղծութեան  խորհուրդը  չկիրառելու անհնարին  է  ու  շատ դժուար։

 

Պէյրութը  ոսկիով  չէ  որ կշռուի, ան չունի   հզօր   ճարտարարուեստ, չունի   տնտեսական մեծ  ամրոցներ,      չունի  տարերային  զէնք ու զինամթերք եւ այսօր  չունի նաեւ   դրամ     ու պարէն։

Թերեւս չունի  ոչինչ, բայց ունի  ոգի,  այն ոգին   որ կը պահէ Մերձաւոր  Արեւելքի  մեծ «շարմ»ն ու մեծ  պայքարը, մեծ  դեգերումներն ու մարդկային մեծ  տրոփները։

Պէյրութը ունի մարդկային ոգի,  մարդկային շունչ եւ բարին ու սպիտակը     լոյսի   վերածող անկոտրում կամք։

 

Թերեւս    բոլոր այս առիթները  կրնան  սպառած ըլլալ, թերեւս  մեր  կարմիր  սրտերուն մէջ բնակած    յոյսը  հասած է իր վերջին շունչին, սակայն մէկ  է Պէյրութը պիտի ապրի ...

Քաղաքակրթութիւնները  կրնան ճակատիլ,  «պաղ պատերազմ»ները  կրնան  կրկնուիլ,  արեւմուտքը  կրնայ  նորէն հարուածել  հազար ու  մի  գիշերներու խորհուրդը իր աչքերուն մէջ   պահած արեւելքի   բոլոր հաւատացեալները ... Բայց Պէյրութը  պիտի ապրի։

Իսկ  այն ինչ, որ կատարուեցաւ    երեքշաբթի  օր,    քաղաքակրթութիւններու   մեծ  բախման  հերթական     «հանդիպում»ն է. հանդիպում, որ իր հետ բերաւ     արիւն   եւ ցաւ, հանդիպում, որ բզիկ-բզիկ ըրաւ իմ ծննդավայրիս      փողոցներն ու թաղամասերը... սակայն  այդ չէ էականը,  որովհետեւ այս   «հերթական» դարձած   հանդիպումէն ետք ալ  նոյն արեւմուտքը եւ նոյն  խոհուն արեւելքը պիտի հասկնան, որ անհնար է կերտել նոր աշխարհ   առանց  այս Պէյրութին, առանց   հին  Պէյրութին ու մանաւանդ  այն Պէյրութին, որ վաղը  նորէն պիտի ծաղկի...։

 

«Արեւելք»-Պլոկի հովանաւորն է «Գալուստ Կիւլպէնկեան» հիմնարկութեան հայկական բաժանմունքը:

Գալուստ Կիւլպէնկեան» հիմնարկութեան հայկական բաժանմունք


Բլոգը պատրաստվել է «Գալուստ Կիւլպէնկեան» հիմնարկության աջակցությամբ։ Նյութերն արտացոլում են հեղինակների տեսակետները։ «Գալուստ Կիւլպէնկեան» հիմնարկության աջակցությունը չի կարող դիտարկվել որպես հրապարակումների բովանդակության հաստատում»:

Լրահոս
Սագօ Արեան Սագօ Արեան
Ծնած է    Պէյրութի Պուրճ Համուտ  թաղամասը՝ 1972-ին:  Լրագրութիւնը իր  համար  հաւէս բան է,  մանաւանդ երբ    գիրը կը ճախրէ   առանց տեղի տալու խմբագիրներու  մկրատին: Հեղինակ է  երկու   բանաստեղծական  գիրքերու:  Տպագրութեան  կը սպասէ  երրորդ՝ «Թափուր պարտէզ»   հատորը, ինչպէս նաեւ՝  «Գում Գաբու կամ հայաստանցիներու  «դրախտը»  գիրքը: Չի  հաւատար, որ  «լեզուն  հայրենիք է»:Արտայայտուելու հիմնական  միջոցն արեւմտահայերէնն է:  
Ամենաընթերցուած
Օրվա
Շաբաթվա
Ամսվա
One of the world's oldest civilizations, Armenia once included Mount Ararat, which biblical tradition identifies as the mountain that Noah's ark rested on after the flood. It was the first country in the world to officially embrace Christianity as its religion (c. A.D. 300).In the 6th century B.C. , Armenians settled in the kingdom of Urartu (the Assyrian name for Ararat), which was in decline. Under Tigrane the Great (fl. 95–55 B.C. ) the Armenian empire reached its height and became one of the most powerful in Asia, stretching from the Caspian to the Mediterranean seas. Throughout most of its long history, however, Armenia has been invaded by a succession of empires. Under constant threat of domination by foreign forces, Armenians became both cosmopolitan as well as fierce protectors of their culture and tradition. Over the centuries Armenia was conquered by Greeks, Romans, Persians, Byzantines, Mongols, Arabs, Ottoman Turks, and Russians. From the 16th century through World War I, major portions of Armenia were controlled by their most brutal invader, the Ottoman Turks, under whom the Armenians experienced discrimination, religious persecution, heavy taxation, and armed attacks. In response to Armenian nationalist stirrings, the Turks massacred thousands of Armenians in 1894 and 1896. The most horrific massacre took place in April 1915 during World War I, when the Turks ordered the deportation of the Armenian population to the deserts of Syria and Mesopotamia. According to the majority of historians, between 600,000 and 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation. The Armenian massacre is considered the first genocide of the 20th century. Turkey denies that a genocide took place and claims that a much smaller number died in a civil war.read more: Armenia: Maps, History, yerevanvideo.com Geography, Government, Culture